Александр Галич — Священная весна tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Священная весна", wykonawca: Александр Галич.
Tekst piosenki
Говорили то же, что вчера…
И порой почти невыносимыми
Мне казались эти вечера.
Обсуждали все приметы искуса,
Превращали сложность в простоту,
И моя Беда смотрела искоса
На меня — и мимо, в пустоту.
Этим странным взглядом озадаченный,
Темным взглядом, как хмельной водой,
Столько раз обманутый удачами,
Обручился я с моей Бедой!
А зима все длилась, все не таяла,
И, пытаясь одолеть тоску,
Я домой, в Москву спешил, из Таллина,
Из Москвы — куда-то под Москву.
Было небо вымазано суриком,
Белую поземку гнал апрель…
Только вдруг, — прислушиваясь к сумеркам,
Услыхал я первую капель.
И весна, священного священнее,
Вырвалась внезапно из оков!
И простую тайну причащения
Угадал я в таяньи снегов.
А когда в тумане, будто в мантии,
Поднялась над берегом вода, —
Образок Казанской Божьей Матери
Подарила мне моя Беда!
…Было тихо в доме. Пахло солодом.
Чуть скрипела за окном сосна.
И почти осенним звонким золотом
Та была пронизана весна!
Та весна — Прощения и Прощания,
Та, моя осенняя весна,
Что дразнила мукой обещания
И томила. И лишала сна.
Словно перед дальнею дорогою
Словно — в темень — угадав зарю,
Дар священный твой ладонью трогаю
И почти неслышно говорю:
— В лихолетье нового рассеянья,
Ныне и вовеки, навсегда,
Принимаю с гордостью Спасение
Я — из рук твоих — моя Беда!
Tłumaczenie tekstu piosenki
Mówili to samo, co wczoraj.…
I czasami prawie nie do zniesienia
Wydawało mi się, że te wieczory.
Omawialiśmy wszystkie znaki sztuki,
/ Align = "left" / ,
I mój kłopot patrzył na iskrę
Na mnie-i obok, w pustkę.
Tym dziwnym spojrzeniem zdziwiony,
Ciemne spojrzenie jak chmielowa woda,
Tyle razy oszukany przez szczęście,
Zaręczyłem się z moim nieszczęściem!
A zima trwała, wszystko się nie topiło,
I próbując pokonać tęsknotę,
Ja do domu, do Moskwy spieszyłem się, z Tallina,
Z Moskwy-gdzieś pod Moskwą.
Niebo było pokryte suryką,
/ Align = "left" / …
Tylko nagle-słuchając zmierzchu,
Usłyszałem pierwszą kroplę.
I wiosna, święte święte,
Nagle uciekła z kajdan!
I prostą tajemnicę komunii
Zgadłem w topniejącym śniegu.
A kiedy we mgle, jak w płaszczu,
Woda wzniosła się nad brzegiem, —
Obraz Matki Bożej Kazańskiej
Dała mi mój kłopot!
... Było cicho w domu. Pachniało słodem.
Sosna trochę skrzypiała za oknem.
I prawie jesienne brzęczące złoto
Ta była przesiąknięta wiosną!
Ta wiosna-przebaczenia i pożegnania,
Ta, moja jesienna wiosna,
Że dokuczał mąką obietnicy
I dręczony. I pozbawiona snu.
/ Align = "left" /
Jakby-w ciemności-zgadując świt,
Dar Święty dotykam twoją dłonią
I prawie niesłyszalnie mówię:
— W Nowej Hucie,
Teraz i na zawsze, na zawsze,
Z dumą Przyjmuję zbawienie
Ja - z twoich rąk-mój kłopot!