Alfredo Zitarrosa — Guitarra Negra tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Guitarra Negra", wykonawca: Alfredo Zitarrosa.
Tekst piosenki
Cómo haré para tomarte en mis adentros, guitarra…
Cómo haré para que sientas mi torpe amor, mis ganas de sonarte entera y mía…
Cómo se toca tu carne de aire, tu oloroso tacto, tu corazón sin hambre, tu
Silencio en el puente, tu cuerda quinta, tu bordón macho y oscuro, tus
Parientes cantores, tus tres almas, conversadoras como niñas… Cómo se puede
amarte sin dolor, sin apuro, sin testigos, sin manos que te ofendan
Cómo traspasarte mis hombres y mujeres bien queridos Guitarra; mis amores
ajenos, mi certeza de amarte como pocos… Cómo
Entregarte todos esos nombres y esa sangre, sin inundar tu corazón de sombras,
de temblores y muerte, de ceniza, de soledad y rabia, de
Silencio, de lágrimas idiotas…
Allanamiento
Hoy anduvo la muerte buscando entre mis libros alguna cosa… Hoy por la tarde
anduvo, entre papeles, averiguando cómo he sido, cómo ha sido mi vida,
cuánto tiempo perdí, cómo escribía cuando había verduleros
Que venían de las quintas, cuando tenía dos novias, un lindo jopo,
dos pares de zapatos, cuando no había televisión, ese mundo a los pies
violento, imbécil, abrumador, esa novela canallesca escrita por un loco
Hoy anduvo la muerte entre mis libros buscando mi pasado
Buscando los veranos del 40, los muchachitos bajo la manguera, las siestas
clandestinas, los plátanos del barrio, asesinados, tallados en
El alma…
Hoy anduvo la muerte revisando mi abono del tranvía, mis amigos, sus nombres,
las noches del Café Montevideo, las encomiendas
Por la Onda con olor a estofado, revisando a mi padre, su Berreta, su
Baldomir, revisando a mi madre, su hemiplejia, al Uruguay batllista, a
Arístides querido, a mis anarcos queridos bajo bandera, bajo mortaja
Bajo vinos y versos interminables…
Hoy anduvo la muerte revisando
Los ruidos del teléfono, distintos bajo los dedos índices, las fotos
El termómetro, los muertos y los vivos, los pálidos fantasmas que me habitan,
sus pies y manos múltiples, sus ojos y sus dientes, bajo
Sospecha de subversión…
Y no halló nada… No pudo hallar a Batlle, ni a mi padre, ni a mi madre,
ni a Marx, ni a Arístides, ni a Lenin
Ni al Príncipe Kropotkin, ni al Uruguay ni a nadie… ni a los muertos
Fernández más recientes
A mí tampoco me encontró… Yo había tomado
Un ómnibus al Cerro e iba sentado al lado de la vida… Pasé frente al nocturno
y la vida había pintado unos carteles
Pregunté en una esquina por la hora, y en la bolsa del hombre que me dijo la
hora iba la vida, junto con su almuerzo
Hoy dejaré las puertas y las ventanas de mi casa abiertas… y la noche entrará
por todas las ventanas de mi casa, por todas las ventanas de todo el barrio,
por todas las ventanas de todos los cuarteles y de todas las cárceles,
por todas las ventanas de los hospitales… la noche entrará, cabeceando
Saltará para adentro, sombra a sombra a la luz del farol… y se
Echará en el piso como un perro… y aguardará hasta la madrugada…
Hoy, dejaré las puertas y las ventanas de mi casa, abiertas, para siempre…
La casa
Mi corazón está mejor sitiado que mi casa, mi casa, más cercada que mi barrio…
mi barrio, cercado por mi Pueblo… En mi barrio vive
El Presidente, cercado por un muro casi derrumbado…
Uruguay for export
Temblando, con el frontal partido por el marrón, por el marronero, cae
Sobre sus costillas, pesada como un mundo, la res… Cae con
Estrépito, de bruces sobre el cemento… balando al descuajarse su
Osamenta, ya sólo un pobre costillar enorme, ya sólo un pobre cuero y sangre,
media tonelada de huesos astillados, hincados en toda esa vida temblorosa y
atónita
Ahí se va alzando, como un pesado pingajo, atrapada por la pata por un gancho
que le salta arriba, que la alza
Por un ojal abierto en el garrón de un cuchillazo en plena estupidez
Sentimental, en plena media tonelada de monstruoso dolor
Incomprensible, absurdo, balando, plañidera y tonta, como un
Escarabajo que no piensa, mientras medita lentamente por qué duele tanto y por
qué duele qué parte de quién que es ella misma, La res abierta al
descuartizamiento atroz por todas partes, que nunca habían dolido y que eran
tantas partes, tan extensas… y que pastando nunca habían dolido
Haciendo leche, esperma, músculos, crin y cuero y cornamenta viva,
que eran la vida misma manando hacia sus adentros vibrando tiernamente como un
sol cálido hacia sus adentros… y nunca
Habían dolido… Ya está colgada… Las patas delanteras se enderezan
Se endurecen y avanzan hacia adelante y hacia arriba, implorantes y fatalmente
rígidas, rematadas en cortas pezuñas que hace un instante
Amasaban el barro del corral, el estiércol de otros cien balidos
Dinosaurios del siglo de las máquinas, nacidos para morir de un
Marronazo…
Ahora ya es carne azul colgada en la heladera: «Uruguay
For export»
Aquella res, que murió de un marronazo, cayó y tembló
Todo el frigorífico
Aquella otra res que recibió el marronazo en
Plena frente, de dos dedos de espesor, mientras entraba al tubo
Desconfiando porque allí no había pasto, alcanzó a comprender que había otra
res delante, balando, que ya se la llevaba el gancho… y cayó detrás, también,
y el cemento tembló bajo esos huesos
Aquella Otra res, que esquivó el marronazo y que cayó también, con un ojo
reventado y una guampa partida, deshecha, también cayó y tembló la tierra,
tembló el marrón, tembló el marronero; la res, murió temblando de dolor y de
miedo… de un marronazo en plena frente «for export» del Uruguay
Flor show (por vals)
En la punta del agua, una flor blanca, luminosa, de quince dólares
Se hace chispa, se abulta, se diluye, chorrea entre otras flores más pequeñas,
llora, se agita, la catapulta el chorro de agua y sube como bola en el aire…
Está naciendo siempre, mientras el agua canta en esa fuente de la boîte
Entre aplausitos, al compás de la orquesta blanda flor blanca, acuosa,
nostalgiosa en el aire… subida en los aplausos como espitada, hendida,
empitonada… gime y llora en la
Noche, tira estrellas bailando bajo el humo, renace, llora por el
Chorro azul-blanco de la fuente como si fuera planta que la cría -y
Que no es-… y sin embargo, así seguirá abriéndose, muriendo
Hinchándose y flotando, mientras duren la noche, su belleza infantil de
ingeniería, su blando corazón bajo el foquillo fijo y lechoso
El gringo, el chorro de agua a precio, el aire de importación, esas hembras,
el mozo, esos señores
Mis alas
Hace un buen rato ya que doy trabajo y vengo acostumbrándome al desuso de mi
alma, a la razón del enemigo, a mis sesenta cigarrillos diarios,
a las malas costumbres de mis canciones, que de algún modo siempre fueron
nuestras, vos lo sabés, Guitarra Negra…
Hoy reanudo en un cómico enderezo la hora de ayer parada en su nostalgia… Me
hacen sufrir las alas que me puse para volar, mas grito y se alzan,
gimo y me acompañan, río y baten de a dos, como que están amándose y se odian,
sin embargo mis dos alas… se odian, se enderezan, se hacen amigas mías para
llevarme por todas partes: allá está la canción, aquí la Nada, más allá el
Pueblo y más acá el Amor…
Pero el Pueblo está también más acá… y antes estaba allá también,
detrás del Pueblo el pueblo… Hemos viajado por todos mis caprichos y el
Pueblo osando
(sic) el piso, amándose con alas como las mías… odiando su destino
Odiándome y amándome sin alas, con millones de pies, con manos y cabezas y
lenguas… y sus mil bocas dicen: «Ahora, la suerte ya está echada»
La mariposa
La mariposa viene hacia mí en la calle, en el aire húmedo, por el aire húmedo
bailando, por el aire agobiante, ominoso, bailando en el aire caliente
Y yo vi que no era a mí a quien buscaba sino a la muerte… y que no buscaba la
muerte también vi, porque no era mariposa de la ciudad de hierro,
ni nacida para eso… sino que era mariposa nada más, en la ciudad,
presa y ya muerta de antemano fatalmente… buscando en ese bailar loco y
frágil un ala, un grano
Una pizca de polen en el cemento…
Porque la mariposa nace y no aprende nada hasta que muere en cualquier sitio,
herida de muerte por su semana justa, por su tiempo preciso, por su sorbito de
vida ya bebida… Eso no es tan triste… triste es ver su cadena de huevos en
el hollín, depositados junto a un río de aceite, a la sombra de las altas
paredes de cemento
Su cadena de huevos de seda
Hago falta
Hago falta, yo siento que la vida se agita nerviosa si no comparezco,
si no estoy, iento que hay un sitio para mí en la fila que se ve ese vacío,
que hay una respiración que falta, que defraudo una espera… Siento la
tristeza o la ira inexpresada del compañero el amor del que me aguarda
lastimado… falta mi cara en la gráfica del Pueblo, mi voz en la consigna,
en el canto, en la pasión de andar mis piernas en la marcha, mis zapatos
hollando el polvo… los ojos míos en la contemplación del mañana…
mis manos en la bandera, en el martillo, en la guitarra, mi lengua en el
idioma de todos, el gesto de mi cara en la honda preocupación de mis hermanos
Exhortación y propósitos
Cómo haré para tomarte en mis adentros, guitarra, guitarra negra
Dice Enrique, mi hermano, que hay cierto perro hundido que se lame mansamente y
nos lame, lamiéndose, una herida quieta allá al fondo sentado en su escalón
Y dice más mi hermano el otro Enrique, en Praga: dice que amarte con certeza,
hacerte enteramente hembra, darte lo que de vida tengan mis urgencias,
será amar más y más a Jaime; amarlo, más de veras… por su alma,
su propio perro mordedor bajo el
Garrote, el cable, el puñetazo, la bolsa de arpillera, el plantón y el
Insulto… la olvidada mejilla que no ponen ni él ni nadie a
Golpear… sino con hambre y Rita y José Luis, por Gerardo y Raúl y
Rosa y Sara y Mauricio… y por todos nuestros muertos
Y he sabido guitarra, que este otro perro que criaste, ladrador, campesino,
a veces manso o vigilante, que roe su propio hueso en la penumbra y gruñe…
cual casi todo perro popular, vagará por tus anchas veredas tus milongas
sangrantes… hasta morir también tal vez un día de soledad y rabia…
de ternura… o de algún violento amor; de amor sin duda
Tłumaczenie tekstu piosenki
Jak zrobię, aby wziąć cię w swoje ręce, gitara…
Jak sprawię, że poczujesz moją niezdarną miłość, moje pragnienie, by brzmieć dla Ciebie całkowicie i całkowicie.…
Jeśli chodzi o twoje ciało powietrza, Twój zapachowy dotyk, twoje serce bez głodu, Twoje
Cisza na moście, twoja piąta Lina, Twój męski i ciemny Bordon, Twoje
Śpiewający krewni, Twoje trzy dusze, rozmowni jak dziewczęta ... jak to możliwe
kochać cię bez bólu, bez pośpiechu, bez świadków, bez rąk, które Cię obrażają.
Jak przebić Cię moi drodzy mężczyźni i kobiety gitara; moja miłość
moja pewność, że kocham cię jak nielicznych... jak
Dać ci te wszystkie imiona i tę krew, nie zalewając twego serca cieniami.,,
od drżenia i śmierci, od popiołów, od samotności i wściekłości, od
Cisza, idiotyczne łzy.…
Przeszukanie
Dzisiaj chodziłem po śmierci, szukając czegoś w moich książkach ... dziś po południu.
chodziłem po papierach, zastanawiając się, kim jestem, jakie było moje życie.,
ile czasu straciłem, jak pisałem, kiedy byli zielarze,
Które pochodziły z piątej, kiedy miałem dwie dziewczyny, słodkie jopo,
dwie pary butów, gdy nie było telewizora, ten świat u stóp
okrutny, Kretyn przytłaczający, ta powieść kanałowa napisana przez szaleńca
Dzisiaj chodziłem po śmierci wśród moich książek w poszukiwaniu mojej przeszłości.
W poszukiwaniu lata 40., chłopcy pod wężem, drzemki
podziemia, banany sąsiedzkie, zabite, wyrzeźbione w
Prysznic…
Dzisiaj chodziłem martwy, sprawdzając mój bilet tramwajowy, moich przyjaciół, ich nazwiska.,
wieczory Cafe Montevideo, Las encomiendes
Przez pachnącą falę gulaszu, sprawdzając mojego ojca, jego Berretę, jego
Baldomir, sprawdzając moją matkę, jej hemiplegię, Urugwaj ballista, a
Aristide Dear, moi drodzy anarchowie pod flagą, pod ramką
Pod winami i niekończącymi się wierszami…
Dzisiaj chodziłem po śmierci, sprawdzając
Dźwięki telefonu wyraźnie pod palcami wskazującymi, zdjęcia
Termometr, martwe i żywe, Blade duchy, które zamieszkują mnie.,
jego nogi i ręce, oczy i zęby, pod spodem
Podejrzenie działalności wywrotowej…
I nic nie znalazł... nie mógł znaleźć ani battlle, ani mojego ojca, ani mojej matki.,
ani Marksa, ani Aristida, ani Lenina.
Ani księciu Kropotkinowi, ani Urugwajowi, ani nikomu innemu... ani martwy.
Fernández ostatni
Mnie też nie znalazł... wziąłem
Autobus do wzgórza i siedziałem obok życia ... przeszedłem przed nocą.
a życie namalowało kilka plakatów,
Zapytałem w kącie o godzinę, a w torbie człowieka, który mi powiedział
godzina mijała życie wraz z obiadem.
Dziś zostawię otwarte drzwi i okna mojego domu ... i zapadnie noc.
ze wszystkich okien w moim domu, ze wszystkich okien w całej okolicy.,
ze wszystkich okien wszystkich koszar i wszystkich więzień.,
przez wszystkie okna szpitali... nadejdzie noc,
Wskoczy do środka, cień po cieniu w świetle latarni ... on
Będzie leżał na podłodze jak pies i czekał do świtu.…
Dziś zostawię otwarte drzwi i okna mojego domu na zawsze…
Dom
Moje serce jest lepsze niż mój dom, mój dom, bliżej niż moja okolica.…
Moja okolica, otoczona moją wioską ... w mojej dzielnicy mieszka
Prezydent ogrodzony niemal zawalonym murem…
Urugwaj for export
Drżenie, z zapałką czołową na brązowo, na brązowo, opada.
Na żebra, ciężkie jak świat, wołowina ... spada z
Huk, twarz Na cemencie ... balando, zaniedbując go
Osamenta, już tylko biedne ogromne żebro, i tylko biedna skóra i krew,
pół tony złamanych kości wbitych w to całe Drżące życie i
oszałamiać
Tam wspina się jak ciężki ping, złapany łapą za hak.
kto na nią skacze, kto ją podnosi.
Za otwartą pętlę w pałce noża w całkowitej głupoty
Sentymentalny, w pełnym półmroku potwornego bólu
Niezrozumiałe, absurdalne, bałaganiarskie, gówniane i głupie, jak
Chrząszcz, który nie myśli, powoli zastanawiając się, dlaczego tak bardzo boli i dlaczego
co boli, która część kogo, kim ona jest, res jest otwarta na
rażące podziały są wszędzie, którzy nigdy nie byli chorzy i którzy byli
tak wiele części, tak rozległe ... i że pastwisko nigdy nie bolało
Tworzenie mleka, nasienia, mięśni, włosia końskiego i skóry oraz żywego rogu,
że byli życiem, kuszącym do ich głębi, delikatnie wibrującym jak
ciepłe słońce na ich spotkanie ... i nigdy
Boleć ... już wisi ... przednie łapy wyprostowane.
Twardnieją i poruszają się do przodu i do góry, błagając i śmiertelnie
sztywne, zwieńczone krótkimi kopytami, które chwilę temu
Ugniatali brud z zagrody, obornik ze stu innych balidów
Dinozaury wieku maszyn urodzonych umrzeć z
- Nie wiem-skinął głową.…
Teraz niebieskie mięso wisiało na lodówce: "Urugwaj
For export»
Ta Resa, która zmarła z brązowego koloru, upadła i drgnęła
Cała lodówka
Ten drugi Res, który dostał brązowy w
Pełne czoło, grube na dwa palce, gdy wszedł do rury
Obawiając się, że nie ma tam trawy, zdał sobie sprawę, że jest inna
Res z przodu, balando, który już wziął ją za haczyk... i spadł z tyłu, też,
a cement drżał pod tymi kośćmi.
Ten inny Res, który uniknął brązowego i również upadł, z jednym okiem
pękł i pękł, rozpiął się, upadł i wzdrygnął się nad ziemią.,
drżał brązowy, drżał brązowy; Res, umarł, drżąc z bólu i od
strach ... brązowy w środku frontu "for export" Urugwaju
Pokaz kwiatów (na walcu)
Na czubku wody biały, świecące, piętnaście dolarów kwiat
Błyszczy, wybrzusza się, rozcieńcza, rozpryskuje wśród innych mniejszych kwiatów,
płacze, wstrząsa, katapultuje strumień wody i unosi się jak piłka w powietrzu…
Rodzi się zawsze, gdy woda śpiewa w tej fontannie Boitha
Między oklaskami, w rytm orkiestry miękki biały kwiat, wodnisty,
nostalgia jest w powietrzu ... powstanie w oklaskach jako przyprawa, rozszczep,
emptonada ... jęczy i płacze w
Noc, rzuca Gwiazdy tańczące pod dymem, odradza się, płacze
Niebiesko-biały strumień fontanny, jakby to była roślina, która się rozmnaża-i
Co nie-... a jednak tak będzie dalej, umierając
Wzdęcia i pływanie, podczas gdy noc trwa, jej dziecinne piękno
Inżynieria, jego miękkie serce pod nieruchomym mlecznym ogniskiem
Gringo, strumień wody w cenie, import Powietrza, te kobiety,
kelner, ci panowie.
Moje skrzydła
To był dobry czas, ponieważ daję pracę i przychodzę, aby przyzwyczaić się do nieużywania mojego
dusza, do umysłu wroga, do moich sześćdziesięciu papierosów dziennie,,
do złych zwyczajów moich piosenek, które jakoś zawsze były
nasza, no wiesz, Czarna gitara…
Dzisiaj wznawiam w komiksie prostuję wczorajszą godzinę, zatrzymując się w mojej nostalgii ... ja
powodują cierpienie skrzydeł, które założyłem, by latać, krzyczeć więcej i wspinać się,
jęczę, a oni towarzyszą mi, Rio i biją się nawzajem, jakby się kochali i nienawidzili,
jednak moje dwa skrzydła ... nienawidzą się nawzajem, prostują się, stają się moimi przyjaciółmi, aby
Zabierz mnie wszędzie: jest piosenka, tu nic, poza
Wieś i więcej tutaj miłość…
Ale Wioska też tu jest ... wcześniej też tam była.,
za wsią wieś ... podróżowaliśmy przez wszystkie moje kaprysy i
Osando Village
(sic) podłoga kochająca siebie ze skrzydłami jak moje... nienawidzący swojego losu
Nienawidząc i kochając mnie bez skrzydeł, z milionami nóg, z rękami i głowami i
język ... a ich tysiąc ust mówi: "teraz szczęście jest już rzucone»
Motyl
Motyl przychodzi do mnie na ulicy, w wilgotnym powietrzu, w wilgotnym powietrzu.
tańcząc, przez uciążliwe powietrze, złowrogie, tańcząc w gorącym powietrzu,
I zobaczyłem, że nie mnie szukał, tylko śmierć ... i czego nie szukał
śmierć też widziałem, ponieważ nie był to żelazny Motyl miejski,
nie urodziła się do tego... ale była motylem niczego innego w mieście.,
ofiara i już nie żyje z góry śmiertelnie ... patrząc na ten szalony taniec i
kruche skrzydło, ziarno
Szczypta pyłku na cemencie…
Ponieważ Motyl rodzi się i nic się nie dowie, dopóki nie umrze w dowolnym miejscu.,
śmiertelna rana za uczciwy tydzień, za dokładny czas, za łyk
życie już wypiło ... to nie takie smutne ... To smutne widzieć swój łańcuch jaj w
sadza osadzona nad rzeką oliwy w cieniu wysokich
ściany cementowe
Jego jedwabny łańcuch jaj
Potrzebuję
Muszę, czuję, że życie jest nerwowo zmartwione, jeśli się nie pojawię.,
jeśli mnie nie ma, w kolejce jest miejsce dla mnie, gdzie widać tę pustkę.,
że brakuje oddechu, że rozczarowuję oczekiwanie ... czuję to.
smutek lub niewypowiedziany gniew partnera miłość, która czeka na mnie
boleśnie ... brak mojej twarzy w haśle o mieście, mój głos w haśle.,
w śpiewie, w pasji chodzić moje stopy w chodzie, moje buty
w prochu ... Moje oczy są w kontemplacji jutra.…
moje ręce na fladze, na młotku, na gitarze, mój język na
język każdego, gest mojej twarzy w głębokiej opiece moich braci
Upomnienie i cele
Jak zrobię, aby wziąć cię w swoje ręce, gitara, Czarna gitara
Mówi Henryk, mój brat, że jest jakiś zatopiony pies, który łagodnie liże i
on liże nas, liże, nieruchoma rana tam, na dole, siedząc na swoim kroku,
I mówi jeszcze Mój brat inny Henryk, w Pradze: mówi, że kochać Cię na pewno,
uczynić cię całkowicie kobietą, dać ci to, co w życiu jest moją pilną sprawą.,
będzie kochał Jaime coraz bardziej; kochać go, bardziej prawdziwie ... za jego duszę,
jego własny pies ząbkujący pod
Pałka, Kabel, cios, juta, sadzonka i
Obelga ... zapomniany policzek, którego nie stawia ani on, ani nikt inny
Uderzenie ... ale głód i Rita i Jose Luis, Gerardo i Raul i
Rose, Sarah i Mauricio ... i za wszystkich naszych zmarłych.
Wiedziałem, że ten drugi pies, którego hodowałeś, to szczekanie, wieśniak.,
czasami łagodny lub czujny, który gryzie własną kość w półmroku i warczy…
jak prawie każdy popularny pies będzie wędrował po twoich szerokich uliczkach, Twoich milongach,
krwawiące ... na śmierć, może dzień samotności i wściekłości…
od czułości ... lub z jakiejś okrutnej miłości; z miłości bez wątpienia