2NU — Frank's Chair tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Frank's Chair", wykonawca: 2NU.
Tekst piosenki
DUSK IS A VERY DIFFERENT EXPERIENCE IN THE PASTORAL, UNBLEMISHED SURROUNDINGS
OF THE MOUNTAINS.
I TRULY BELIEVE THAT THERE IS NO SUCH THING AS DUSK IN THE CITY.
THINK ABOUT IT.
AFTER SPENDING MOST OF YOUR DAY WITHIN A SOCIETY WHOSE' PHILOSOPHY IS «Why make small problems when you can create a Holocaust»,
YOU MUST THEN NAVIGATE YOUR WAY HOME BEHIND THE SAME POPULATION USING THE SAME
PHILOSOPHY IN THEIR DRIVING.
NO, THERE IS NO SUCH THING AS DUSK IN THE CITY.
I WAS SITTING ON THE PORCH OF AN OLD RUN DOWN CABIN IN A ROCKING CHAIR THAT
SQUEAKED JUST LOOKING AT IT.
I COULD NOW EMBRACE THE DEEP UNSPOILED, TRANQUILITY OF DUSK.
EVERY SOUND WAS AS SHARP AS BROKEN GLASS.
I COULD EVEN HEAR THE STEAM RISE FROM THE HOT CUP OF FRESHLY BREWED COFFEE I HELD IN MY SORE, BLISTERED, VIRGIN HANDS.
THE SUN WAS SETTING ON THE TALL PINES THAT REACHED THEIR POINTED HEADS TO A DEEP, AZURE SKY, DUSTED WITH WISPS OF ASH-ORANGE.
I WAS JUST ABOUT READY TO PUT THE LIGHT OUT ON THE BIG CUBAN I WAS CHEWING ON
WHEN I REALIZED THE SHADOW WORKING ITS WAY TOWARD ME WASN’T A SHADOW AT ALL.
I HADN’T SEEN A SOUL IN THIS NECK OF THE WOODS ALL WEEK LONG.
ALTHOUGH, IT WASN’T ALL THAT UNCOMMON TO SEE AN OCCASIONAL VISITOR MOSEY BY
WITH A FRIENDLY «HI,» CASUAL WAVE ON THEIR WAY TO THE TOP OF THE MOUNTAIN.
HOWEVER, IT WAS QUITE UNCOMMON TO SEE A WOMAN DRESSED IN A LONG FLOWING WHITE
GOWN.
DEEP AUBURN HAIR, SHOWN BRONZE, AND GOLD IN THE SETTING SUN.
HER EYES ALIGHT LIKE A FIRE STARING AT ME FROM WAY INSIDE HER.
LIKE AN ANIMAL LOOKING OUT FROM THE BRUSH.
COURSE, I TOOK THIS MOMENT ABOUT AS LIGHT HEATEDLY AS A NARY.
FELT THE DEAFENING ROAR OF SILENCE INSIDE ME WHEN SHE SAID,
«MISTER, YOU’RE SITTING ON MY CHAIR.»
HER SHEER SMOOTHNESS WAS ALIEN, EVEN INTIMIDATING.
SHE GRABBED MY HAND AND LED ME INSIDE THE CABIN.
WE WALKED TO THE LARGE ROOM I CALLED THE LIVING ROOM AND SHE PULLED BACK AN
ANCIENT RUG TO REVEAL A HINGED DOOR.
THE DOOR LED TO A SPIRAL STAIRCASE AND BEFORE I KNEW IT,
WE STOOD AT THE BOTTOM OF THE STAIRCASE FACING A REMOTE, MAJESTIC CHAP IN REGAL
LOOKING BOOTS AND A DOUBLE-HUMPED CAMEL BY HIS SIDE.
SHE CALLED HIM, FRANK.
WE SPENT THE BETTER HALF OF THE NEXT FOUR DAYS TRAVELING SAND DUNES AND HARD
WINDS.
ON TWO OCCASIONS, I THOUGHT I’D BE LEFT BEHIND.
HOWEVER, FRANK LIFTED ME ON THE CAMEL AFTER COOLING MY PARCHED LIPS WITH A LITTLE WATER THAT WE HAD LEFT.
ON THE FOURTH DAY, WE REACHED A LONG, QUIET OASIS AND I DIVED FOR RICH,
DEEP WATER IGNORING GROUPS OF TWO-HEADED LIZARDS AND OTHER ASSORTED CREATURES.
WITHIN HOURS, I WAS AWAKENED BY THE WOMAN IN THE LONG FLOWING GOWN.
HER INDEX FINGER PRESSED TO HER LIPS. WE WERE BESIEGED BY A BAND OF ARAB
RAIDERS.
THE THREE OF US WERE CAPTURED TRYING TO ESCAPE OUT THE BACKSIDE OF THE OASIS
AND HELD PRISONER FOR, AS NEAR AS I COULD CALCULATE, EIGHT DAYS.
I MUST HAVE PASSED OUT FROM THE LACK OF FOOD, BECAUSE I DON’T RECALL HOW I GOT
ONBOARD AN OLD FREIGHT BOAT.
WE WERE HEADED DOWN THE THICK, BROWN WATERS OF THE WIDE RIVER WITH THICK JUNGLE
ON BOTH SIDES.
IT WAS JUST HER AND I AGAIN.
SOMEHOW, WE HAD ESCAPED.
FRANK, AGAIN, SLIPPING ME ONBOARD THIS STINKY SHIP BEFORE HE CAUGHT A HALF
DOZEN ARROWS IN THE BACK.
WE DRIFTED FOR DAYS.
MOST OF THE TIME IN THICK FOG AND TORRENTIAL RAIN.
SHE AND I TALKED ABOUT OUR PAST AND OUR FUTURES IF WE EVER GOT OUT OF THIS MESS.
WELL, I 'D LOST ALL TRACK OF TIME, BUT ONE MORNING I WOKE UP TO THE MELODY OF
BIRDS AND A STREAK OF SUNLIGHT ACROSS THE WINDOW OF MY ROOM BELOW DECK.
A NOTE LAY BESIDE MY HEAD ON THE PILLOW.
I STUCK IT IN MY SHIRT POCKET AND CLIMBED THE STAIRS, GRABBED A TIN CUP OF
COFFEE, AND SAT ON THE BOW TO READ THE NOTE.
SHE WAS GONE, APPARENTLY ON A SMALL FISHING BOAT PASSING THE OTHER WAY.
SHE SIMPLY WROTE,
UNFINISHED BUSINESS. YOU’LL UNDERSTAND.
WELL, HERE I AM.
A FEW YEARS LATER.
A FEW YEARS OLDER.
I’M ROMANCING ANOTHER BEAUTIFUL DUSK IN THE MOUNTAINS ON THE PORCH OF AN OLD,
FAMILIAR CABIN.
THERE IS NO CHAIR THIS TIME.
IT WAS REPLACED BY A NOTE.
SHE SIMPLY WROTE,
LOVE IS A RARE OPPORTUNITY AND WHEN THAT LOVE IS SOMEHOW PARTED,
IT’S SOMETHING DEEP, DOWN INSIDE THAT WANTS JUST A REMINDER,
A SLICE OF THE MEMORY, A POSSESSION.
I THOUGHT YOU MIGHT WANT TO KNOW WHY I CAME FOR FRANK’S FAVORITE CHAIR.
NOW, YOU UNDERSTAND. THERE IS NO SUCH THING AS DUSK IN THE CITY
Tłumaczenie tekstu piosenki
ZMIERZCH TO ZUPEŁNIE INNE DOŚWIADCZENIE W PASTERSKIM, NIESKALANYM OTOCZENIU
Z GÓR.
NAPRAWDĘ WIERZĘ, ŻE NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK ZMIERZCH W MIEŚCIE.
POMYŚL O TYM.
Po spędzeniu większości dnia w społeczeństwie, którego 'filozofia jest" po co robić małe problemy, kiedy można stworzyć Holokaust»,
NASTĘPNIE MUSISZ PRZEJŚĆ DROGĘ DO DOMU ZA TĄ SAMĄ POPULACJĄ ZA POMOCĄ TEGO SAMEGO
FILOZOFIA W ICH PROWADZENIU.
NIE, NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK ZMIERZCH W MIEŚCIE.
SIEDZIAŁEM NA GANKU STAREJ CHATKI NA BUJANYM KRZEŚLE,
PISZCZAŁ TYLKO PATRZĄC NA TO.
MÓGŁBYM TERAZ OBJĄĆ GŁĘBOKI, NIESKAŻONY, SPOKÓJ ZMIERZCHU.
KAŻDY DŹWIĘK BYŁ OSTRY JAK STŁUCZONE SZKŁO.
SŁYSZAŁEM NAWET JAK PARA PODNOSI SIĘ Z GORĄCEJ FILIŻANKI ŚWIEŻO PARZONEJ KAWY, KTÓRĄ TRZYMAŁEM W MOICH OBOLAŁYCH, POKRYTYCH PĘCHERZAMI, DZIEWICZYCH DŁONIACH.
SŁOŃCE ZACHODZIŁO NA WYSOKICH SOSNACH, KTÓRE SIĘGAŁY ICH SPICZASTYCH GŁÓW DO GŁĘBOKIEGO, LAZUROWEGO NIEBA, OBSYPANEGO PYŁKAMI POPIOŁU-POMARAŃCZY.
WŁAŚNIE MIAŁEM ZGASIĆ ŚWIATŁO NA KUBAŃCZYKU, KTÓREGO ŻUJĘ.
KIEDY ZDAŁEM SOBIE SPRAWĘ, ŻE CIEŃ ZMIERZAJĄCY W MOJĄ STRONĘ WCALE NIE BYŁ CIENIEM.
NIE WIDZIAŁEM NIKOGO W TEJ OKOLICY PRZEZ CAŁY TYDZIEŃ.
CHOCIAŻ, TO NIE BYŁO NIC NIEZWYKŁEGO, WIDZIEĆ OKAZJONALNEGO GOŚCIA, KTÓRY PRZESIADUJE OBOK.
Z PRZYJAZNYM "CZEŚĆ", PRZYPADKOWĄ FALĄ W DRODZE NA SZCZYT GÓRY.
JEDNAK, TO BYŁO DOŚĆ RZADKIE, ABY ZOBACZYĆ KOBIETĘ UBRANĄ W DŁUGI PŁYNĄCY BIAŁY
Suknia.
GŁĘBOKIE KASZTANOWE WŁOSY, POKAZANE BRĄZ I ZŁOTO W ZACHODZĄCYM SŁOŃCU.
JEJ OCZY ROZŚWIETLAJĄ SIĘ JAK OGIEŃ, WPATRUJĄC SIĘ WE MNIE OD ŚRODKA.
JAK ZWIERZĘ SPOGLĄDAJĄCE Z PĘDZLA.
OCZYWIŚCIE, WZIĄŁEM TĘ CHWILĘ TAK LEKKĄ JAK NARY.
POCZUŁEM OGŁUSZAJĄCY RYK CISZY WEWNĄTRZ MNIE, KIEDY POWIEDZIAŁA,
"PROSZĘ PANA, SIEDZI PAN NA MOIM KRZEŚLE.»
JEJ GŁADKOŚĆ BYŁA OBCA, WRĘCZ ONIEŚMIELAJĄCA.
ZŁAPAŁA MNIE ZA RĘKĘ I ZAPROWADZIŁA DO DOMKU.
POSZLIŚMY DO DUŻEGO POKOJU, ZADZWONIŁEM DO SALONU, A ONA WYCIĄGNĘŁA ...
STAROŻYTNY DYWAN DO ODSŁONIĘCIA ZAWIASOWYCH DRZWI.
DRZWI PROWADZIŁY DO SPIRALNYCH SCHODÓW I ZANIM SIĘ ZORIENTOWAŁEM,
STALIŚMY NA DOLE KLATKI SCHODOWEJ I PATRZYLIŚMY NA ODLEGŁEGO, MAJESTATYCZNEGO GOŚCIA W REGAL.
PATRZĄC BUTY I DWUGŁOWY WIELBŁĄD U JEGO BOKU.
ZADZWONIŁA DO NIEGO, FRANK.
SPĘDZILIŚMY LEPSZĄ POŁOWĘ NASTĘPNYCH CZTERECH DNI PODRÓŻUJĄC WYDMY I CIĘŻKO
Wiatry.
DWA RAZY MYŚLAŁEM, ŻE ZOSTANĘ W TYLE.
JEDNAK FRANK PODNIÓSŁ MNIE NA WIELBŁĄDZIE PO OCHŁODZENIU MOICH WYSUSZONYCH UST ODROBINĄ WODY, KTÓRA NAM ZOSTAŁA.
CZWARTEGO DNIA DOTARLIŚMY DO DŁUGIEJ, CICHEJ OAZY I ZANURKOWAŁEM DLA BOGACZA.,
GŁĘBOKOWODNE GRUPY DWUGŁOWYCH JASZCZUREK I INNYCH RÓŻNORODNYCH STWORZEŃ.
W CIĄGU KILKU GODZIN OBUDZIŁA MNIE KOBIETA W DŁUGIEJ, PŁYNĄCEJ SUKNI.
JEJ PALEC WSKAZUJĄCY PRZYCIŚNIĘTY DO UST. BYLIŚMY OBLEGANI PRZEZ BANDĘ ARABÓW.
RAIDERS.
NASZA TRÓJKA ZOSTAŁA SCHWYTANA PODCZAS PRÓBY UCIECZKI PRZEZ OAZĘ.
WIĘZIONY PRZEZ OSIEM DNI.
MUSIAŁEM ZEMDLEĆ Z BRAKU JEDZENIA, BO NIE PAMIĘTAM, JAK SIĘ DOSTAŁEM.
NA STARYM STATKU TOWAROWYM.
ZMIERZALIŚMY W DÓŁ GĘSTYCH, BRĄZOWYCH WÓD SZEROKIEJ RZEKI Z GĘSTĄ DŻUNGLĄ
PO OBU STRONACH.
ZNOWU BYLIŚMY TYLKO JA I ONA.
JAKOŚ UCIEKLIŚMY.
FRANK, ZNOWU WSADZIŁ MNIE NA TEN ŚMIERDZĄCY STATEK, ZANIM ZŁAPAŁ POŁOWĘ.
TUZIN STRZAŁ W PLECY.
DRYFOWALIŚMY CAŁYMI DNIAMI.
NAJCZĘŚCIEJ W GĘSTEJ MGLE I ULEWNYCH DESZCZACH.
ROZMAWIALIŚMY O NASZEJ PRZESZŁOŚCI I PRZYSZŁOŚCI, JEŚLI KIEDYKOLWIEK WYDOSTANIEMY SIĘ Z TEGO BAŁAGANU.
CÓŻ, STRACIŁEM POCZUCIE CZASU, ALE PEWNEGO RANKA OBUDZIŁEM SIĘ PRZY MELODII
PTAKI I PROMIENIE SŁOŃCA PRZEZ OKNO MOJEGO POKOJU POD POKŁADEM.
LIŚCIK LEŻAŁ OBOK MOJEJ GŁOWY NA PODUSZCE.
WSADZIŁEM GO DO KIESZENI KOSZULI I WSZEDŁEM PO SCHODACH, WZIĄŁEM BLASZANY KUBECZEK.
KAWY, I USIADŁ NA KOKARDZIE, ABY PRZECZYTAĆ LIŚCIK.
ZNIKNĘŁA, NAJWYRAŹNIEJ NA MAŁEJ ŁODZI RYBACKIEJ PŁYNĄCEJ W DRUGĄ STRONĘ.
PO PROSTU NAPISAŁA,
NIEDOKOŃCZONE SPRAWY. ZROZUMIESZ.
OTO JESTEM.
KILKA LAT PÓŹNIEJ.
KILKA LAT STARSZY.
ROMANSUJĘ Z INNYM PIĘKNYM ZMIERZCHEM W GÓRACH NA GANKU STAREGO,
ZNAJOMA CHATA.
TYM RAZEM NIE MA KRZESŁA.
ZOSTAŁA ONA ZASTĄPIONA NOTATKĄ.
PO PROSTU NAPISAŁA,
MIŁOŚĆ JEST RZADKĄ OKAZJĄ I KIEDY TA MIŁOŚĆ JEST W JAKIŚ SPOSÓB ROZDZIELONA,
TO COŚ GŁĘBOKO, GŁĘBOKO W ŚRODKU, CO CHCE TYLKO PRZYPOMNIEĆ,
KAWAŁEK WSPOMNIEŃ, OPĘTANIE.
POMYŚLAŁEM, ŻE CHCIAŁBYŚ WIEDZIEĆ, DLACZEGO PRZYSZEDŁEM PO ULUBIONE KRZESŁO FRANKA.
TERAZ ROZUMIESZ. NIE MA CZEGOŚ TAKIEGO JAK ZMIERZCH W MIEŚCIE