Александр Башлачёв — На жизнь поэтов tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "На жизнь поэтов", wykonawca: Александр Башлачёв.
Tekst piosenki
Поэты живут. И должны оставаться живыми.
Пусть верит перу жизнь, как истина в черновике.
Поэты в миру оставляют великое имя,
Затем, что у всех на уме — у них на языке.
Но им все трудней быть иконой в размере оклада.
Там, где, судя по паспортам — все по местам.
Дай Бог им пройти семь кругов беспокойного лада,
По чистым листам, где до времени — все по устам.
Поэт умывает слова, возводя их в приметы
подняв свои полные ведра внимательных глаз.
Несчастная жизнь! Она до смерти любит поэта.
И за семерых отмеряет. И режет. Эх, раз, еще раз!
Как вольно им петь. И дышать полной грудью на ладан…
Святая вода на пустом киселе неживой.
Не плачьте, когда семь кругов беспокойного лада
Пойдут по воде над прекрасной шальной головой.
Пусть не ко двору эти ангелы чернорабочие.
Прорвется к перу то, что долго рубить и рубить топорам.
Поэты в миру после строк ставят знак кровоточия.
К ним Бог на порог. Но они верно имут свой срам.
Поэты идут до конца. И не смейте кричать им — Не надо!
Ведь Бог… Он не врет, разбивая свои зеркала.
И вновь семь кругов беспокойного, звонкого лада
глядят Ему в рот, разбегаясь калибром ствола.
Шатаясь от слез и от счастья смеясь под сурдинку,
свой вечный допрос они снова выводят к кольцу.
В быту тяжелы. Но однако легки на поминках.
Вот тогда и поймем, что цветы им, конечно, к лицу.
Не верьте концу. Но не ждите иного расклада.
А что там было в пути? Метры, рубли…
Неважно, когда семь кругов беспокойного лада
позволят идти, наконец, не касаясь земли.
Ну вот, ты — поэт… Еле-еле душа в черном теле.
Ты принял обет сделать выбор, ломая печать.
Мы можем забыть всех, что пели не так, как умели.
Но тех, кто молчал, давайте не будем прощать.
Не жалко распять, для того, чтоб вернуться к Пилату.
Поэта не взять все одно ни тюрьмой, ни сумой.
Короткую жизнь. Семь кругов беспокойного лада
Поэты идут. И уходят от нас на восьмой.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Poeci żyją. I muszą pozostać przy życiu.
Niech Peru wierzy życie jak prawda w szkicu.
Poeci na świecie zostawiają wielkie imię,
Bo wszyscy myślą, że mają język.
Ale coraz trudniej im być ikoną w wysokości wynagrodzenia.
Tam, gdzie, sądząc po paszportach, wszyscy są na miejscu.
Niech Bóg pozwoli im przejść siedem okrążeń niespokojnego Lada,
Na czystych kartkach, gdzie do czasu-wszystko zgodnie z ustami.
Poeta myje słowa, podnosząc je do znaków
podnosząc pełne wiadra uważnych oczu.
Nieszczęśliwe życie! Kocha poetę na śmierć.
I mierzy siedem. I tnie. Jeszcze raz!
Jak można im śpiewać. I oddychać pełną piersią na kadzidło…
Woda święcona na pustej galaretce nieożywionej.
Nie płacz, gdy siedem okrążeń niespokojnego Lada
Pójdą po wodzie nad piękną zabłąkaną głową.
Niech ci aniołowie nie będą robotnikami na dworze.
Przebić się do Peru to, co długo siekać i siekać siekiery.
Poeci na świecie po liniach umieszczają znak krwawienia.
Do nich Bóg na progu. Ale oni naprawdę mają swój wstyd.
Poeci idą do końca. I nie waż się im krzyczeć — Nie!
Bóg nie kłamie, rozbijając lustra.
I znowu siedem kręgów niespokojnego, dźwięcznego Lada
patrzą mu w usta, uciekając kaliber lufy.
Zataczając się ze łez i ze szczęścia śmiejąc się pod surdinką,
swoje wieczne przesłuchanie ponownie prowadzą do pierścienia.
W życiu codziennym są ciężkie. / Align = "left" /
Wtedy zrozumiemy, że kwiaty, oczywiście, do twarzy.
Nie wierz w koniec. Ale nie czekaj na inny układ.
Co było w drodze? Metry, Ruble…
Nie ma znaczenia, kiedy siedem okrążeń niespokojnego Lada
pozwalają iść w końcu bez dotykania ziemi.
Jesteś poetą, ledwo żyjącą duszą w czarnym ciele.
Złożyłeś przysięgę, że dokonasz wyboru, łamiąc pieczęć.
Możemy zapomnieć o wszystkim, że nie śpiewaliśmy tak, jak umieliśmy.
Ale tych, którzy milczeli, nie wybaczajmy.
Nie szkoda ukrzyżować, aby wrócić do Piłata.
Poeta nie bierze wszystkiego ani więzieniem, ani torbą.
Krótkie życie. Siedem kręgów niespokojnego Lada
Nadchodzą poeci. I odchodzą od nas na ósmej.