Beltaine — Foggy Dew tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Foggy Dew", wykonawca: Beltaine.
Tekst piosenki
It was down the glen one Easter morn to a city fair rode I There Armed lines of marching men in squadrons passed me by And no fife did hum nor battle drum did sound it’s dread tatoo
But the Angelus bell over the Liffey swell rang in through the foggy dew
Right proudly high in Dublin Town they hung out the flag of war
It was better to die 'neath an Irish sky than at Sulva or Sud El Bar
And from the plains of Royal Meath strong men came hurrying through
While Britannia’s Huns, with their long range guns sailed in through the foggy
dew
'Twas England bade our wild geese go that small nations might be free
But their lonely graves are by Sulva’s waves or the shore of the Great North Sea
Oh, have they died by Pearse’s side or fought with Cathal Brugha
Their names we will keep where the fenians sleep 'neath the shroud of the foggy
dew
But the bravest fell, and the requiem bell rang mournfully and clear
For those who died that Eastertide in the springing of the year
And the world did gaze, in deep amaze, at those fearless men, but few
Who bore the fight so freedom’s light might shine through the foggy dew
Tłumaczenie tekstu piosenki
To było w dół doliny w Wielkanoc rano do jarmarku w mieście jechałem tam uzbrojone linie maszerujących ludzi w szwadronach mijały mnie i nie bił ani nie bił bębnów, to straszne tatoo
Ale dzwon Angelusa nad falą Liffey zadzwonił przez mglistą rosę
Dumnie w Dublinie wywiesili flagę wojenną.
Lepiej było umrzeć pod irlandzkim niebem niż w Sulva czy Sud El Bar.
I z równin Królewskich Meath, silni ludzie pośpiesznie przechodzili przez
Podczas gdy brytyjscy Hunowie, ze swoimi działami dalekiego zasięgu, płynęli przez mgłę.
dew
"To była Anglia kazała naszym dzikim gęsiom iść, że małe narody mogą być wolne
Ale ich samotne groby są przy falach Sulwy lub brzegu Wielkiego Morza Północnego.
Czy zginęli u boku Pearse ' a, czy walczyli z Cathalem Brughą?
Ich imiona będziemy trzymać tam, gdzie Fenianie śpią pod całunem mglistym
dew
Lecz najodważniejszy upadł, a dzwon requiem zabrzmiał smutno i wyraźnie
Dla tych, którzy zmarli w tym roku
I świat patrzył, w głębokim zdumieniu, na tych nieustraszonych ludzi, ale niewielu
/ Kto stoczył walkę, / by światło wolności świeciło / przez mglistą rosę