Dornenreich — Mein Publikum - Der Augenblick tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Mein Publikum - Der Augenblick", wykonawca: Dornenreich.
Tekst piosenki
Das Kind, das ich einst war, sah still und länger hin,
Es ruhte auf der Luft …
Doch irgenddann brach ich aus mir herab.
Ich fiel hinein in die Zeit, doch leider nicht unendlich weit …
Mein Schmetterfels: Vergänglichkeit.
Und während mein Blick nun jahrelang durch
Gedankenscherben strich,
Sich nur schmerzlich weiten konnte, flog die Zeit in meinem
Schatten, und drängte traurig heimlich
Mich.
Erst an welker Nächte Morgen, als scherbenfrei der Blick sich
Spannte, sah ich in seiner ganzen Fülle, Die Zeit, die sich
«mein Leben» nannten, ja, die ich einst als Kind schon kannte,
Ein Lichtspiel eines kindlichen Seins, das wandelfarb’nen
Blickes
Mich, ja mich, erwünschte.
Ihr Blick glitt weich in Silben:
«Ich bin Dein einzig' Publikum,
Drum mein Wesen fühl' vertraut,
La�? sehn wohin man durch Dich schaut
Und fühlen mich mit Deiner Haut,
Ich erlebe, was Dir wirklich ist.
Ich bin Dein einzig' Publikum,
Drum mein Wesen denk' vertraut,
Ich möchte, was Dein Geist anstaunt.
Sei
Ich bin inbei.»
Sie schmiegte sich wild an meine Hülle,
Taumelasche sprach von «Wind»,
Sie ist Neugier — die Endlose,
Staubfliehender hie�? dies «Hast».
Sie nahm meine Gesten,
Wie Ich sie innigst meinte,
Und ehe Ich «AlleinSein» sehnte,
Erflo�? Sie all mein Sein
Langsam, dunkel, voll und sanft …
Jetzt bin ich beinah wieder Kind,
Frei belebe ich jeden Moment,
Ohne Furcht vor vielem Gestern,
Denn in Zeit bin ich mir selbst Geschenk.
Der Moment ist dabei Publikum.
Mein Lidschlag fordert ihn heraus,
Mein Lächeln ist wie sein Applaus,
Und manchmal gleicht mein leerer Blick
Seinem enttäuschten Entsetzen,
Denn wenn ich ihm nichts mehr zeigen kann,
Erhebt er sich — verlä�?t mich schnell,
Und nur einem gefällt meine starre Not,
Nun ist es vorbei.
Denn da klatscht
Der Tod.
(function ();
document.write ('
Tłumaczenie tekstu piosenki
Dziecko, którym kiedyś byłem, patrzyło w milczeniu i dłużej,
Odpoczywał w powietrzu …
Ale gdzieś we mnie coś się urwało.
Zanurzyłem się w czasie, ale niestety nie nieskończenie daleko …
Moja Spódnica Motylkowa: Nietrwałość.
I choć mój pogląd jest teraz przez wiele lat
Odłamki myślnika,
Tylko boleśnie wijąc się, czas przeleciał w moim
Cienie, i smucił smutno potajemnie
Siebie.
Tylko w wyblakłe noce rano, kiedy szczerbaty wygląd
Napięte, widziałem w całości, czas, który
nazywali się "moje życie", tak, które kiedyś znałem jako dziecko,
Gra światła zmieniającego kolor dziecka
Spojrzenie
Mnie, tak, mnie, pożądanego.
Jej wygląd delikatnie przesuwał się po sylabach:
"Jestem twoją jedyną" publiczność,
Bęben Moje stworzenie czuje się znajome,
La�? zobacz, gdzie patrzeć przez Ciebie
I poczuć swoją skórę,
Doświadczam tego, co jest dla ciebie prawdziwe.
Jestem twoją jedyną publicznością. ,
Bęben moja istota myśli ' znajomy,
Chcę tego, co inspiruje twojego ducha.
Być
Wchodzę w to.»
Przytuliła się dziko do mojej skorupy,
Przewracanie popiołów mówiło o " wietrze»,
Ona dociekliwość-nieskończona,
To nie ma nic wspólnego z pyłkiem? to "mieć".
Przyjęła moje gesty.,
Jak miałem na myśli ciebie,
I zanim pragnąłem " samotności» ,
Erflo�? Wszyscy będziecie moi.
Powolny, ciemny, pełny i delikatny …
Teraz jestem prawie znowu dzieckiem,
Swobodnie ożywiam każdą chwilę,
Bez strachu przed wieloma wczoraj,
Bo w czasie jestem darem dla siebie.
Moment w tym-publiczność.
Moje uderzenie w powieki rzuca mu wyzwanie,
Mój uśmiech jest jak jego oklaski,
I czasami moje puste spojrzenie jest równe
Jego rozczarowany Horror,
Bo jeśli nie mogę mu nic więcej pokazać.,
Idzie na górę, wychodzi?T mnie szybko,
I tylko jeden lubi moją trudną potrzebę,
To koniec.
Bo tam klaszcze.
śmierć.
(function ();
document.write ('