Electric President — Some Crap About the Future tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Some Crap About the Future", wykonawca: Electric President.
Tekst piosenki
You spread your rusty fingers across the ledge.
You get your grip and peer down over the edge.
You watch the city move and breathe and migrate.
You’re not apart of it. You’re broken now, like us.
I turn and brush the birds from off my shoulders.
And cross side-walks with an earful of white noise.
You sit up on your perch for the rest of the night.
You watch the moon and hope the damn thing crumbles.
You count the stars reflecting in the windows.
And then you realize just how minimal you are.
I stop and watch the airplanes leave the city.
And I silently wish I was on one.
You sit down slow and watch yourself in the glass.
You reach inside and tear out all your cables.
Snakes of smoke are dripping from your fingers.
You have no body, just a cage to hold your parts.
I have no answers; I’m rambling.
I was never one to solve whatever has gone wrong.
You lie down on the roof and watch the sun rise.
Its burning fingers rummage through your insides.
And for a moment you feel like you’re alive.
And then it’s gone, so you get up.
Up, up, baby. There’s blood on the sidewalks of this town.
They’ve got us on the ropes. But we don’t have to take it lying down anymore.
Our hands aren’t tied now.
Down, down, baby. Down in the in the center of this town.
They’ve got ‘em buried deep.
Under layers of concrete are the bones of our past.
(Oh no, no)
We’ll leave on the evening train.
It won’t be long, but it feels that way.
But home never meant very much to us anyway.
So we convince ourselves that we’re better off gone.
And maybe we’re right.
And we collapse on a road.
On an old dirt road, where the sun doesn’t look like such a waste.
And we fall asleep, under leaves of a couple of them nearby tress.
And we never wake again.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Rozsuń swoje zardzewiałe palce po gzymsie.
Weź się w garść i zerknij na krawędź.
Obserwujesz Ruch Miasta, oddychanie i migrację.
Nie jesteś częścią tego. Jesteś teraz zepsuty, jak my.
Odwróciłem się i otarłem ptaki z ramion.
I skrzyżowane boki-spacery z uchem pełnym białego hałasu.
Siedź na swoim grzędzie przez resztę nocy.
Patrzysz na Księżyc i masz nadzieję, że się rozpadnie.
Liczysz Gwiazdy odbijające się w oknach.
A potem zdajesz sobie sprawę, jaki jesteś minimalny.
Zatrzymuję się i patrzę, jak samoloty opuszczają miasto.
I po cichu chciałbym być na jednym z nich.
Usiądź powoli i uważaj na siebie w szklance.
Sięgasz do środka i wyrywasz wszystkie kable.
Węże dymu kapią z twoich palców.
Nie masz ciała, tylko klatkę do trzymania swoich części.
Nie mam odpowiedzi, bełkoczę.
Nigdy nie rozwiązywałem tego, co poszło nie tak.
Połóż się na dachu i obserwuj wschód słońca.
Jego palące palce grzebią w Twoich wnętrznościach.
I przez chwilę czujesz, że żyjesz.
A potem go nie ma, więc wstajesz.
Wstawaj, kochanie. Na chodnikach tego miasta jest krew.
Mają nas na linach. Ale nie musimy tego dłużej znosić.
Nie mamy teraz związanych rąk.
Na dół, na dół, kochanie. W centrum tego miasta.
Zakopali ich głęboko.
Pod warstwami betonu są Kości naszej przeszłości.
(Oh no, no)
Odjedziemy wieczornym pociągiem.
To nie potrwa długo, ale tak to wygląda.
Ale dom nigdy wiele dla nas nie znaczył.
Więc przekonamy się, że lepiej będzie, jak odejdziemy.
I może mamy rację.
I upadamy na drodze.
Na starej polnej drodze, gdzie słońce nie wygląda na takie marnotrawstwo.
A my zasypiam, pod liść para one niedaleko тресса.
I już nigdy się nie obudzimy.