Эмма М — Душа tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Душа", wykonawca: Эмма М.
Tekst piosenki
Он стоит у окна и слушает звуки музыки, из раскрытой форточки.
Он совсем еще мал, ничьих душ не ломал, не знает, что такое зависть.
И лицемерие.
А я смотрю на него и от земли далеко, меня практически не видно.
За пеленой облаков.
И детские пальцы сгребают в ладони черные, колючие комья снега.
Ему пока рано говорить о смерти, мрачные мысли не успели съесть всё светлое.
Кубики в детском саду не найдут, он их спрятал, они не правильные.
Тоже лгут.
Почему только здесь, а не там, только здесь можно плакать и падать.
А там можно бегать и верить, что можешь летать.
И не ждать тихого часа.
Он стоит возле дома, так много вопросов, так мало тем.
Кто ответит?
Сквозь кинескопы телевизоров.
Солнцезащитных стекол троллейбуса.
Мы разгадали тайны ребусов, бег часов.
Сквозь ультразвук электростанций, здесь никто не захотел остаться.
Утекает чистая душа, не спеша.
Поскорей бы в школу, там есть перемены, а здесь их нет.
Папа бросил бы пить и ругаться, если бы мама была жива.
Он слушает музыку, и каждую ноту растягивает, через жизнь.
И чьи-то невидимые пальцы касаются клавиш.
Он никого не бросал и не бил никого из-за денег.
Эта осень чужими словами расширила память о маме.
Память, о маме.
А я давно далеко, он не видит меня, не слышит моих шагов.
Он не моргая смотрит вдаль, голубыми, большими глазами.
Сквозь кинескопы телевизоров.
Солнцезащитных стекол троллейбуса.
Мы разгадали тайны ребусов, бег часов.
Сквозь ультразвук электростанций, здесь никто не захотел остаться.
Утекает чистая душа, не спеша.
Сквозь кинескопы телевизоров.
Солнцезащитных стекол троллейбуса.
Мы разгадали тайны ребусов, бег часов.
Сквозь ультразвук электростанций, здесь никто не захотел остаться.
Утекает чистая душа, не спеша.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Stoi przy oknie i słucha dźwięków muzyki z otwartego okna.
Jest jeszcze mały, nie łamał niczyich dusz, nie wie, czym jest zazdrość.
I hipokryzja.
A ja patrzę na niego i daleko od ziemi, prawie nie widzę.
Za zasłoną chmur.
A palce dziecka grabią w dłonie Czarne, kłujące bryły śniegu.
Jest jeszcze za wcześnie, by mówić o śmierci, ponure myśli nie miały czasu na zjedzenie wszystkiego, co jasne.
Kostki w przedszkolu nie znajdą, ukrył je, nie są poprawne.
Też kłamią.
Dlaczego tylko tutaj, a nie tam, tylko tutaj można płakać i spadać.
A tam można biegać i wierzyć, że możesz latać.
I nie czekać na cichą godzinę.
Stoi w pobliżu domu, tak wiele pytań, tak mało tematów.
Kto odpowie?
Przez kineskopy telewizorów.
Trolejbusów.
Rozwiązaliśmy zagadki, bieganie zegara.
Przez ultradźwięki elektrowni nikt nie chciał tu zostać.
Czysta dusza płynie, powoli.
Muszę iść do szkoły, tam są zmiany, a tu ich nie ma.
Tata przestałby pić i przeklinać, gdyby mama żyła.
Słucha muzyki i rozciąga każdą nutę, przez życie.
A czyjeś niewidzialne palce dotykają klawiszy.
Nikogo nie porzucił ani nie pobił dla pieniędzy.
Ta jesień obcymi słowami rozszerzyła pamięć o mamie.
Pamięć o mamie.
A ja jestem daleko, on mnie nie widzi, nie słyszy moich kroków.
Nie mrugając patrzy w dal, niebieskimi, dużymi oczami.
Przez kineskopy telewizorów.
Trolejbusów.
Rozwiązaliśmy zagadki, bieganie zegara.
Przez ultradźwięki elektrowni nikt nie chciał tu zostać.
Czysta dusza płynie, powoli.
Przez kineskopy telewizorów.
Trolejbusów.
Rozwiązaliśmy zagadki, bieganie zegara.
Przez ultradźwięki elektrowni nikt nie chciał tu zostać.
Czysta dusza płynie, powoli.