Faun — Cernunnos tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Cernunnos", wykonawca: Faun.
Tekst piosenki
Zaghaft reckt am Rand der Welt
die Sonne sich nach den Sternen
und friedlich lag im ersten Licht unser Dorf.
Und da leis' uns der Morgen
eine Ahnung des kommenden Tages flüstert,
fand eine Spur sich unweit der Hütten,
die eines prächtigen Hirschen war
und lohend Richtung Wald sich wand.
In ihrem Angesichte ahnten wir,
prachtvoller war dieses Tier,
als jedes das bis zu diesem Tag wir erjagt.
Nach Jagdruhm, Sieg und Trophäen trachteten wir,
waren, bevor noch am Himmel die Sonne stand, in Waffen.
Und auf den frühen Nebeln des Tages reitend
verließen wir Jäger das Dorf.
Zu jener Stunde noch waren wir viel,
ausgezogen den Wald zu erobern,
unser Jagdglück zu suchen im Zwielicht des Morgens
und zwischen wispernden Blättern.
Von Baum zu Baum eilten wir,
schweigend, die Blicke auf des Hirschen Spur geheftet,
seltsame Schrift in Blatt und Sand, fremdart’ge Worte,
denen wir folgten ohne sie zu versteh’n.
Der Wald war ein einziger Schatten,
in dem Fragen und Antwort gleichsam sich bargen.
Wir aber sahen einzig die Spur,
an deren Ende die mächt'ge Trophäe wir wähnten.
Kraftvoll blieb der Beute Schritt
und weit, weit maß ihr Huf.
Dies war die Zeit, zu sein und zu werden
und diese Jagd sollt keiner gleichen,
die bis zu diesem Tag wir gewagt
und keinem and’ren Tiere dies,
welches den Wald durchzog, als wollte es ihn zeichnen.
Leis' flüstert vom Waldesgrund uns seine kraftvolle Spur,
dass im Gefolge dieses Hirsches ein Rätsel sich befand,
das prachtvoller noch war als er selbst.
Einige von uns flohen dies Geheimnis,
erschöpft gaben andere auf
und kleiner ward mit jeder Stunde
der Jagdgefährten Zahl.
Das Laub aber flüsterte heller,
mit jedem der den Wald verließ,
beinah, als verlacht uns das Dickicht.
Bald, da der Tag dem Abend sich nahte,
der Schatten des Hungers längst die Mienen verdunkelt,
waren einzig zwei noch geblieben.
Und einer der beiden war ich.
Auf einer Lichtung,
an deren Grund der Abendsonne Schatten,
in die fremden Spuren sich mischte,
standen schließlich wir ihm gegenüber,
jenem prachtvollen Hirschen
mit seinem Huf voll Geheimnis.
Sein Blick kreuzte den unseren,
hehr fiel durch sein prächtiges Geweih
das letzte Licht des Tages
und in stummer Ehrfurcht erstarrten wir,
die wir gekommen waren ihn zu besiegen.
Wie noch hätten wir’s vermocht?
Wir standen Aug in Aug mit Gott,
die Luft erfüllt von flirrendem Wunder
und vergessen Jagd und Ruhm.
Da fiel der Bogen des letzten Gefährten
und er floh Hirsch und Wald, heim ins Dorf.
Bloß ich war noch geblieben,
der ich im silbernen Auge des Hirschen
mich selber gewahrte.
Wie seltsam war, was ich schaute,
Wie seltsam, was ich erkannte.
Jäger war ich gewesen
und nunmehr Beute geworden.
Am Ende der Jagd stand ich selbst,
war meiner eig’nen Spur gefolgt,
vom Morgen bis zum Abend,
hatte sie rätselhaft geheißen
und nicht von ihr lassen können.
Wie hätt' ein andrer an meiner statt hier stehen können!
Ich stand mir selbst gegenüber,
der Speer in der Hand blanker Hohn.
Verschwunden der Hirsch,
geblieben bloß ich.
Aus meinen Schläfen spross sein Geweih
und im letzten Licht der Sonne stand ich,
nicht Jäger noch Beute,
bloß ich,
und meine eigene Trophäe mir.
Ein Schmuck, den niemand sehen
und den niemand wissen würde.
Ins Dorf würde ich heimkehren als einer von vielen,
dem die Götter vermeintlich nicht hold gewesen.
Ich aber war auf einer höheren Jagd
und habe, ohne einen Speer zu schleudern,
die höchste Huld der Götter mir erstritten.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Nieśmiało rozciąga się na koniec świata
słońce według gwiazd
i spokojnie leżała w pierwszym świetle nasza Wioska.
A oto poranek leje się do nas
przeczucie nadchodzącego dnia szepcze,
znalazłem ślad w pobliżu chat.,
który ze wspaniałego jelenia był
i lohend stronie ściany lasu.
W ich twarzach podejrzewaliśmy,
wspaniałe było to zwierzę,
jak wszystko, co do tej pory polowaliśmy.
Do łowieckiej chwały, zwycięstwa i trofeów dążyliśmy,
byli, zanim słońce jeszcze stanęło na niebie, w broni.
I przez wczesne mgły dnia Jazda
zostawiliśmy myśliwych w wiosce.
O tej godzinie mamy jeszcze wiele,
rozdzielić się, aby podbić Las,
Szukaj naszego łowieckiego szczęścia o zmierzchu rano
i między liśćmi Wisły.
Od drzewa do drzewa spieszyliśmy się,
po cichu, patrząc na szlak jeleni,,
dziwna czcionka w arkuszach i piasku, obce słowa,
podążaliśmy za nimi, nie rozumiejąc ich.
Las był jednym cieniem,
w którym pytania i odpowiedzi wydają się być rozbieżne.
Ale widzieliśmy tylko ślad,
na końcu którego wybraliśmy trofeum władzy.
Mocno wycofał wydobycie
i daleko, daleko Zamarło jej Kopyto.
To był czas, aby być i być
a to polowanie nie powinno być równe,
które do tego dnia odważyliśmy się
i żadne inne zwierzęta to,
który wędrował po lesie, jakby chciał go namalować.
Leys ' szepcze z leśnej ziemi nam swój potężny ślad,
że w tropie Jelenia była zagadka.,
to było lepsze niż on sam.
Niektórzy z nas uciekł ten sekret,
wyczerpani, inni poddali się
i mniej stawało się z każdą godziną
pokój myśliwski.
Liście szeptały jaśniej,
z każdym, kto opuścił Las,
prawie wyśmiewa się z nas.
Wkrótce, gdy dzień zbliżył się do wieczora,
Cień głodu już dawno przyćmił miny,
zostało tylko dwóch.
I jednym z nich byłem ja.
Na polanie,
na dnie którego cienie wieczornego słońca,
/ align = "left" / ,
w końcu wpadliśmy na niego,
ten wspaniały jeleń
z kopytą pełną tajemnic.
Jego spojrzenie przekroczyło nasze,
Pała padła swoim wspaniałym rogiem
ostatnie światło dnia
i w niemym podziwie zamarliśmy,
które przybyliśmy, aby go pokonać.
Jak inaczej moglibyśmy to zrobić?
Staliśmy sie w sie z Bogiem,
powietrze jest wypełnione migoczącym cudem
i zapomnieli o polowaniu i chwale.
I upadł łuk ostatniego towarzysza
i uciekł jeleniem i lasem, do domu, do wioski.
Tylko ja zostałem.,
który jestem w srebrnym oku Jelenia
sam się strzegł.
Jak dziwne było to, co oglądałem,
Dziwne, że zrozumiałem.
Byłem łowcą.
a teraz stał się łupem.
Pod koniec polowania sam stałem,
szedł moim tropem.,
od rana do wieczora,
- powiedziała tajemniczo.
i nie może od niej uciec.
Jak andrer mógł stać tu za mnie?
Stałem przed sobą.,
włócznia w ręku płonęła drwiną.
Zniknął jeleń,
zostałem tylko ja.
Z moich skroni kiełkuje jego róg
i w ostatnim świetle słońca stałem,
nie myśliwy i nie zdobycz,
tylko ja.,
i moje własne trofeum dla mnie.
Dekoracja, której nikt nie widzi
którego nikt nie rozpozna.
Do wioski wróciłbym do domu jako jeden z wielu,
którego bogowie rzekomo nie powstrzymali.
Ale byłem na wyższym polowaniu
i bez rzucania włócznią,,
mam najwyższą łaskę bogów.