Francesco Guccini — Gulliver tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Gulliver", wykonawca: Francesco Guccini.
Tekst piosenki
Nelle lunghe ore d' inattivitàe di ieri
che solo certa etàpuòregalare,
Samuele Gulliver tornava coi pensieri
ai tempi in cui correva per il mare
e sorridendo come sa sorridere soltanto
chi non ha piùpaura del domani,
parlava coi nipoti, che ascoltavano l' incanto
di spiagge e odori, di giganti e nani,
scienziati ed equipaggi e di cavalli saggi
riempiendo il cielo inglese di miraggi…
Ma se i desideri sono solo nostalgia
o malinconia d' innumeri altre vite,
nei vecchi amici che incontrava per la via,
in quelle loro anime smarrite,
sentiva la balbuzie intellettuale e l' afasìa
di chi gli domandava per capire.
Ma confondendo i viaggi con la loro parodia,
i sogni con l' azione del partire,
di tutte le sue vite vagabondate al sole
restavan vuoti gusci di parole…
Poi dopo, ripensando a quell' incedere incalzante
dei viaggi persi nella sua memoria,
intuiva con la mente disattenta del gigante
il senso grossolano della storia
e nelle precisioni antiche del progetto umano
o nel mondo suo illusorio e limitato,
sentiva la crudele solitudine del nano,
sentiva la crudele solitudine del nano
nell' universo quasi esagerato,
due facce di medaglia che gli urlavano in mente:
«da tempo e mare, da tempo e mare,
da tempo e mare, da tempo e mare,
da tempo e mare non s' impara niente…»
Tłumaczenie tekstu piosenki
W długie godziny bezczynności wczoraj
że tylko pewien wiekmożeregulować,
Samuel Gulliver wracał z myślami
w czasach, gdy biegał po morzu
i uśmiechnij się, jak tylko potrafi się uśmiechnąć
kto nie ma więcej jutra,
rozmawiał z wnukami, którzy słuchali zaklęcia
o plażach i zapachach, o olbrzymach i karłach,
naukowcy i załogi i mądre konie
wypełniając angielskie niebo mirażami…
Ale jeśli pragnienia są tylko nostalgią
lub melancholia innych żyć,
w starych przyjaciołach, których poznał na ulicy,
w ich zagubionych duszach,
czuł intelektualne jąkanie i afasìa
o kogo pytał, żeby zrozumieć.
Ale myląc podróże z ich parodią,
sny z akcją startu,
z całego jego życia wędrującego w słońcu
pozostały puste powłoki słów…
Potem, pamiętając, że
o podróżach utraconych w jego pamięci,
zgadywał nieuważnym umysłem olbrzyma
szorstki sens historii
i w starożytnych punktach ludzkiego projektu
lub w swoim iluzorycznym i ograniczonym świecie,
czuł okrutną samotność karła,
czuł okrutną samotność karła
w niemal przesadnym wszechświecie,
dwie twarze medali krzyczały mu w głowę:
"od czasu i morza, od czasu i morza,
od czasu i morza, od czasu i morza,
przez długi czas morze nie uczy się niczego…»