Francesco Guccini — Primavera Di Praga tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Primavera Di Praga", wykonawca: Francesco Guccini.
Tekst piosenki
Di antichi fasti la piazza vestita
grigia guardava la nuova sua vita:
come ogni giorno la notte arrivava,
frasi consuete sui muri di Praga.
Ma poi la piazza fermІ la sua vita
e breve ebbe un grido la folla smarrita
quando la fiamma violenta ed atroce
spezzІ gridando ogni suono di voce.
Son come falchi quei carri appostati;
corron parole sui visi arrossati,
corre il dolore bruciando ogni strada
e lancia grida ogni muro di Praga.
Quando la piazza fermІ la sua vita
sudava sangue la folla ferita,
quando la fiamma col suo fumo nero
lasciІ la terra e si alzІ verso il cielo,
quando ciascuno ebbe tinta la mano,
quando quel fumo si sparse lontano
Jan Hus di nuovo sul rogo bruciava
all’orizzonte del cielo di Praga.
Dimmi chi sono quegli uomini lenti
coi pugni stretti e con l’odio fra denti;
dimmi chi sono quegli uomini stanchi
di chinar la testa e di tirare avanti;
dimmi chi era che il corpo portava,
la citt intera che lo accompagnava:
la citt intera che muta lanciava
una speranza nel cielo di Praga.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Od starych farb, plac jest ubrany
szary patrzył na nowe życie:
jak każdego dnia zapadła noc,
zwykłe zwroty na ścianach Pragi.
Ale potem plac zakończył życie
i wkrótce rozległ się krzyk zagubionego tłumu
kiedy wściekły i brutalny płomień
zakłócasz, krzycząc każdy dźwięk głosu.
Są jak jastrzębie,;
na,
biegnie ból, spalając każdą drogę
a włócznia krzyczy na każdą ścianę Pragi.
Kiedy plac zatrzyma swoje życie
krew spocona przez rannego tłumu,
kiedy płomień swoim czarnym dymem
opuść ziemię i wstań do nieba,
kiedy każdy z nich wyciągnął rękę,
kiedy ten dym rozproszył się daleko
Jan Hus znów na stosie płonął
na horyzoncie praskiego nieba.
Powiedz mi, kim są ci powolni ludzie
z zaciśniętymi pięściami i nienawiścią w zębach;
powiedz mi, kim są ci zmęczeni ludzie
Chinar pochylił głowę i pociągnął do przodu.;
powiedz mi, kto to był, co nosiło ciało,
całe miasto, które mu towarzyszyło:
całe miasto, które niemy rzucał
nadzieja na praskie niebo.