Gearoid MacLachlainn — The Ballad Of Reading Gaol tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "The Ballad Of Reading Gaol", wykonawca: Gearoid MacLachlainn.
Tekst piosenki
He did not wear his scarlet coat,
For blood and wine are red,
And blood and wine were on his hands
When they found him with the dead,
The poor dead woman whom he loved,
And murdered in her bed.
He walked amongst the Trial Men
In a suit of shabby gray;
A cricket cap was on his head,
And his step seemed light and gay;
But I never saw a man who looked
So wistfully at the day.
I never saw a man who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
And at every drifting cloud that went
With sails of silver by.
I walked, with other souls in pain,
Within another ring,
And was wondering if the man had done
A great or little thing,
When a voice behind me whispered low,
«That fellow’s got to swing.»
Dear Christ! the very prison walls
Suddenly seemed to reel,
And the sky above my head became
Like a casque of scorching steel;
And, though I was a soul in pain,
My pain I could not feel.
I only knew what hunted thought
Quickened his step, and why
He looked upon the garish day
With such a wistful eye;
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.
Yet each man kills the thing he loves,
By each let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword!
Some kill their love when they are young,
And some when they are old;
Some strangle with the hands of Lust,
Some with the hands of Gold:
The kindest use a knife, because
The dead so soon grow cold.
Some love too little, some too long,
Some sell, and others buy;
Some do the deed with many tears,
And some without a sigh:
For each man kills the thing he loves,
Yet each man does not die.
He does not die a death of shame
On a day of dark disgrace,
Nor have a noose about his neck,
Nor a cloth upon his face,
Nor drop feet foremost through the floor
Into an empty space.
He does not sit with silent men
Who watch him night and day;
Who watch him when he tries to weep,
And when he tries to pray;
Who watch him lest himself should rob
The prison of its prey.
He does not wake at dawn to see
Dread figures throng his room,
The shivering Chaplain robed in white,
The Sheriff stern with gloom,
And the Governor all in shiny black,
With the yellow face of Doom.
He does not rise in piteous haste
To put on convict-clothes,
While some coarse-mouthed Doctor gloats, and notes
Each new and nerve-twitched pose,
Fingering a watch whose little ticks
Are like horrible hammer-blows.
He does not know that sickening thirst
That sands one’s throat, before
The hangman with his gardener’s gloves
Slips through the padded door,
And binds one with three leathern thongs,
That the throat may thirst no more.
He does not bend his head to hear
The Burial Office read,
Nor while the terror of his soul
Tells him he is not dead,
Cross his own coffin, as he moves
Into the hideous shed.
He does not stare upon the air
Through a little roof of glass:
He does not pray with lips of clay
For his agony to pass;
Nor feel upon his shuddering cheek
The kiss of Caiaphas.
II Six weeks the guardsman walked the yard,
In the suit of shabby gray:
His cricket cap was on his head,
And his step seemed light and gay,
But I never saw a man who looked
So wistfully at the day.
I never saw a man who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
And at every wandering cloud that trailed
Its ravelled fleeces by.
He did not wring his hands, as do Those witless men who dare
To try to rear the changeling Hope
In the cave of black Despair:
He only looked upon the sun,
And drank the morning air.
He did not wring his hands nor weep,
Nor did he peek or pine,
But he drank the air as though it held
Some healthful anodyne;
With open mouth he drank the sun
As though it had been wine!
And I and all the souls in pain,
Who tramped the other ring,
Forgot if we ourselves had done
A great or little thing,
And watched with gaze of dull amaze
The man who had to swing.
For strange it was to see him pass
With a step so light and gay,
And strange it was to see him look
So wistfully at the day,
And strange it was to think that he Had such a debt to pay.
For oak and elm have pleasant leaves
That in the spring-time shoot:
But grim to see is the gallows-tree,
With its alder-bitten root,
And, green or dry, a man must die
Before it bears its fruit!
The loftiest place is that seat of grace
For which all worldlings try:
But who would stand in hempen band
Upon a scaffold high,
And through a murderer’s collar take
His last look at the sky?
It is sweet to dance to violins
When Love and Life are fair:
To dance to flutes, to dance to lutes
Is delicate and rare:
But it is not sweet with nimble feet
To dance upon the air!
So with curious eyes and sick surmise
We watched him day by day,
And wondered if each one of us Would end the self-same way,
For none can tell to what red Hell
His sightless soul may stray.
At last the dead man walked no more
Amongst the Trial Men,
And I knew that he was standing up In the black dock’s dreadful pen,
And that never would I see his face
In God’s sweet world again.
Like two doomed ships that pass in storm
We had crossed each other’s way:
But we made no sign, we said no word,
We had no word to say;
For we did not meet in the holy night,
But in the shameful day.
A prison wall was round us both,
Two outcast men we were:
The world had thrust us from its heart,
And God from out His care:
And the iron gin that waits for Sin
Had caught us in its snare.
III
In Debtors' Yard the stones are hard,
And the dripping wall is high,
So it was there he took the air
Beneath the leaden sky,
And by each side a Warder walked,
For fear the man might die.
Or else he sat with those who watched
His anguish night and day;
Who watched him when he rose to weep,
And when he crouched to pray;
Who watched him lest himself should rob
Their scaffold of its prey.
The Governor was strong upon
The Regulations Act:
The Doctor said that Death was but
A scientific fact:
And twice a day the Chaplain called,
And left a little tract.
And twice a day he smoked his pipe,
And drank his quart of beer:
His soul was resolute, and held
No hiding-place for fear;
He often said that he was glad
The hangman’s hands were near.
But why he said so strange a thing
No Warder dared to ask:
For he to whom a watcher’s doom
Is given as his task,
Must set a lock upon his lips,
And make his face a mask.
Or else he might be moved, and try
To comfort or console:
And what should Human Pity do Pent up in Murderer’s Hole?
What word of grace in such a place
Could help a brother’s soul?
With slouch and swing around the ring
We trod the Fools' Parade!
We did not care: we knew we were
The Devil’s Own Brigade:
And shaven head and feet of lead
Make a merry masquerade.
We tore the tarry rope to shreds
With blunt and bleeding nails;
We rubbed the doors, and scrubbed the floors,
And cleaned the shining rails:
And, rank by rank, we soaped the plank,
And clattered with the pails.
We sewed the sacks, we broke the stones,
We turned the dusty drill:
We banged the tins, and bawled the hymns,
And sweated on the mill:
But in the heart of every man
Terror was lying still.
So still it lay that every day
Crawled like a weed-clogged wave:
And we forgot the bitter lot
That waits for fool and knave,
Till once, as we tramped in from work,
We passed an open grave.
With yawning mouth the yellow hole
Gaped for a living thing;
The very mud cried out for blood
To the thirsty asphalte ring:
And we knew that ere one dawn grew fair
Some prisoner had to swing.
Right in we went, with soul intent
On Death and Dread and Doom:
The hangman, with his little bag,
Went shuffling through the gloom:
And each man trembled as he crept
Into his numbered tomb.
That night the empty corridors
Were full of forms of Fear,
And up and down the iron town
Stole feet we could not hear,
And through the bars that hide the stars
White faces seemed to peer.
He lay as one who lies and dreams
In a pleasant meadow-land,
The watchers watched him as he slept,
And could not understand
How one could sleep so sweet a sleep
With a hangman close at hand.
But there is no sleep when men must weep
Who never yet have wept:
So we—the fool, the fraud, the knave—
That endless vigil kept,
And through each brain on hands of pain
Another’s terror crept.
Alas! it is a fearful thing
To feel another’s guilt!
For, right within, the sword of Sin
Pierced to its poisoned hilt,
And as molten lead were the tears we shed
For the blood we had not spilt.
The Warders with their shoes of felt
Crept by each padlocked door,
And peeped and saw, with eyes of awe,
Gray figures on the floor,
And wondered why men knelt to pray
Who never prayed before.
All through the night we knelt and prayed,
Mad mourners of a corse!
The troubled plumes of midnight were
The plumes upon a hearse:
And bitter wine upon a sponge
Was the savour of Remorse.
The gray cock crew, the red cock crew,
But never came the day:
And crooked shapes of Terror crouched,
In the corners where we lay:
And each evil sprite that walks by night
Before us seemed to play.
They glided past, they glided fast,
Like travellers through a mist:
They mocked the moon in a rigadoon
Of delicate turn and twist,
And with formal pace and loathsome grace
The phantoms kept their tryst.
With mop and mow, we saw them go,
Slim shadows hand in hand:
About, about, in ghostly rout
They trod a saraband:
And damned grotesques made arabesques,
Like the wind upon the sand!
With the pirouettes of marionettes,
They tripped on pointed tread:
But with flutes of Fear they filled the ear,
As their grisly masque they led,
And loud they sang, and long they sang,
For they sang to wake the dead.
«Oho!» they cried, «the world is wide,
But fettered limbs go lame!
And once, or twice, to throw the dice
Is a gentlemanly game,
But he does not win who plays with Sin
In the Secret House of Shame.»
No things of air these antics were,
That frolicked with such glee:
To men whose lives were held in gyves,
And whose feet might not go free,
Ah! wounds of Christ! they were living things,
Most terrible to see.
Around, around, they waltzed and wound;
Some wheeled in smirking pairs;
With the mincing step of a demirep
Some sidled up the stairs:
And with subtle sneer, and fawning leer,
Each helped us at our prayers.
The morning wind began to moan,
But still the night went on:
Through its giant loom the web of gloom
Crept till each thread was spun:
And, as we prayed, we grew afraid
Of the Justice of the Sun.
The moaning wind went wandering round
The weeping prison-wall:
Till like a wheel of turning steel
We felt the minutes crawl:
O moaning wind! what had we done
To have such a seneschal?
At last I saw the shadowed bars,
Like a lattice wrought in lead,
Move right across the whitewashed wall
That faced my three-plank bed,
And I knew that somewhere in the world
God’s dreadful dawn was red.
At six o’clock we cleaned our cells,
At seven all was still,
But the sough and swing of a mighty wing
The prison seemed to fill,
For the Lord of Death with icy breath
Had entered in to kill.
He did not pass in purple pomp,
Nor ride a moon-white steed.
Three yards of cord and a sliding board
Are all the gallows' need:
So with rope of shame the Herald came
To do the secret deed.
We were as men who through a fen
Of filthy darkness grope:
We did not dare to breathe a prayer,
Or to give our anguish scope:
Something was dead in each of us,
And what was dead was Hope.
For Man’s grim Justice goes its way
And will not swerve aside:
It slays the weak, it slays the strong,
It has a deadly stride:
With iron heel it slays the strong,
The monstrous parricide!
We waited for the stroke of eight:
Each tongue was thick with thirst:
For the stroke of eight is the stroke of Fate
That makes a man accursed,
And Fate will use a running noose
For the best man and the worst.
We had no other thing to do,
Save to wait for the sign to come:
So, like things of stone in a valley lone,
Quiet we sat and dumb:
But each man’s heart beat thick and quick,
Like a madman on a drum!
With sudden shock the prison-clock
Smote on the shivering air,
And from all the gaol rose up a wail
Of impotent despair,
Like the sound the frightened marshes hear
From some leper in his lair.
And as one sees most fearful things
In the crystal of a dream,
We saw the greasy hempen rope
Hooked to the blackened beam,
And heard the prayer the hangman’s snare
Strangled into a scream.
And all the woe that moved him so That he gave that bitter cry,
And the wild regrets, and the bloody sweats,
None knew so well as I:
For he who lives more lives than one
More deaths than one must die.
IV There is no chapel on the day
On which they hang a man:
The Chaplain’s heart is far too sick,
Or his face is far too wan,
Or there is that written in his eyes
Which none should look upon.
So they kept us close till nigh on noon,
And then they rang the bell,
And the Warders with their jingling keys
Opened each listening cell,
And down the iron stair we tramped,
Each from his separate Hell.
Out into God’s sweet air we went,
But not in wonted way,
For this man’s face was white with fear,
And that man’s face was gray,
And I never saw sad men who looked
So wistfully at the day.
I never saw sad men who looked
With such a wistful eye
Upon that little tent of blue
We prisoners called the sky,
And at every careless cloud that passed
In happy freedom by.
But there were those amongst us all
Who walked with downcast head,
And knew that, had each got his due,
They should have died instead:
He had but killed a thing that lived,
Whilst they had killed the dead.
For he who sins a second time
Wakes a dead soul to pain,
And draws it from its spotted shroud,
And makes it bleed again,
And makes it bleed great gouts of blood,
And makes it bleed in vain!
Like ape or clown, in monstrous garb
With crooked arrows starred,
Silently we went round and round
The slippery asphalte yard;
Silently we went round and round,
And no man spoke a word.
Silently we went round and round,
And through each hollow mind
The Memory of dreadful things
Rushed like a dreadful wind,
And Horror stalked before each man,
And Terror crept behind.
The Warders strutted up and down,
And kept their herd of brutes,
Their uniforms were spick and span,
And they wore their Sunday suits,
But we knew the work they had been at,
By the quicklime on their boots.
For where a grave had opened wide,
There was no grave at all:
Only a stretch of mud and sand
By the hideous prison-wall,
And a little heap of burning lime,
That the man should have his pall.
For he has a pall, this wretched man,
Such as few men can claim:
Deep down below a prison-yard,
Naked for greater shame,
He lies, with fetters on each foot,
Wrapt in a sheet of flame!
And all the while the burning lime
Eats flesh and bone away,
It eats the brittle bone by night,
And the soft flesh by day,
It eats the flesh and bone by turns,
But it eats the heart alway.
For three long years they will not sow
Or root or seedling there:
For three long years the unblessed spot
Will sterile be and bare,
And look upon the wondering sky
With unreproachful stare.
They think a murderer’s heart would taint
Each simple seed they sow.
It is not true! God’s kindly earth
Is kindlier than men know,
And the red rose would but glow more red,
The white rose whiter blow.
Out of his mouth a red, red rose!
Out of his heart a white!
For who can say by what strange way,
Christ brings His will to light,
Since the barren staff the pilgrim bore
Bloomed in the great Pope’s sight?
But neither milk-white rose nor red
May bloom in prison air;
The shard, the pebble, and the flint,
Are what they give us there:
For flowers have been known to heal
A common man’s despair.
So never will wine-red rose or white,
Petal by petal, fall
On that stretch of mud and sand that lies
By the hideous prison-wall,
To tell the men who tramp the yard
That God’s Son died for all.
Yet though the hideous prison-wall
Still hems him round and round,
And a spirit may not walk by night
That is with fetters bound,
And a spirit may but weep that lies
In such unholy ground,
He is at peace—this wretched man—
At peace, or will be soon:
There is no thing to make him mad,
Nor does Terror walk at noon,
For the lampless Earth in which he lies
Has neither Sun nor Moon.
They hanged him as a beast is hanged:
They did not even toll
A requiem that might have brought
Rest to his startled soul,
But hurriedly they took him out,
And hid him in a hole.
They stripped him of his canvas clothes,
And gave him to the flies:
They mocked the swollen purple throat,
And the stark and staring eyes:
And with laughter loud they heaped the shroud
In which their convict lies.
The Chaplain would not kneel to pray
By his dishonoured grave:
Nor mark it with that blessed Cross
That Christ for sinners gave,
Because the man was one of those
Whom Christ came down to save.
Yet all is well; he has but passed
To Life’s appointed bourne:
And alien tears will fill for him
Pity’s long-broken urn,
For his mourners will be outcast men,
And outcasts always mourn.
I know not whether Laws be right,
Or whether Laws be wrong;
All that we know who lie in gaol
Is that the wall is strong;
And that each day is like a year,
A year whose days are long.
But this I know, that every Law
That men have made for Man,
Since first Man took his brother’s life,
And the sad world began,
But straws the wheat and saves the chaff
With a most evil fan.
This too I know—and wise it were
If each could know the same—
That every prison that men build
Is built with bricks of shame,
And bound with bars lest Christ should see
How men their brothers maim.
With bars they blur the gracious moon,
And blind the goodly sun:
And they do well to hide their Hell,
For in it things are done
That Son of God nor son of Man
Ever should look upon!
The vilest deeds like poison weeds
Bloom well in prison-air:
It is only what is good in Man
That wastes and withers there:
Pale Anguish keeps the heavy gate,
And the Warder is Despair.
For they starve the little frightened child
Till it weeps both night and day:
And they scourge the weak, and flog the fool,
And gibe the old and gray,
And some grow mad, and all grow bad,
And none a word may say.
Each narrow cell in which we dwell
Is a foul and dark latrine,
And the fetid breath of living Death
Chokes up each grated screen,
And all, but Lust, is turned to dust
In Humanity’s machine.
The brackish water that we drink
Creeps with a loathsome slime,
And the bitter bread they weigh in scales
Is full of chalk and lime,
And Sleep will not lie down, but walks
Wild-eyed, and cries to Time.
But though lean Hunger and green Thirst
Like asp with adder fight,
We have little care of prison fare,
For what chills and kills outright
Is that every stone one lifts by day
Becomes one’s heart by night.
With midnight always in one’s heart,
And twilight in one’s cell,
We turn the crank, or tear the rope,
Each in his separate Hell,
And the silence is more awful far
Than the sound of a brazen bell.
And never a human voice comes near
To speak a gentle word:
And the eye that watches through the door
Is pitiless and hard:
And by all forgot, we rot and rot,
With soul and body marred.
And thus we rust Life’s iron chain
Degraded and alone:
And some men curse, and some men weep,
And some men make no moan:
But God’s eternal Laws are kind
And break the heart of stone.
And every human heart that breaks,
In prison-cell or yard,
Is as that broken box that gave
Its treasure to the Lord,
And filled the unclean leper’s house
With the scent of costliest nard.
Ah! happy they whose hearts can break
And peace of pardon win!
How else may man make straight his plan
And cleanse his soul from Sin?
How else but through a broken heart
May Lord Christ enter in?
And he of the swollen purple throat,
And the stark and staring eyes,
Waits for the holy hands that took
The Thief to Paradise;
And a broken and a contrite heart
The Lord will not despise.
The man in red who reads the Law
Gave him three weeks of life,
Three little weeks in which to heal
His soul of his soul’s strife,
And cleanse from every blot of blood
The hand that held the knife.
And with tears of blood he cleansed the hand,
The hand that held the steel:
For only blood can wipe out blood,
And only tears can heal:
And the crimson stain that was of Cain
Became Christ’s snow-white seal.
VI In Reading gaol by Reading town
There is a pit of shame,
And in it lies a wretched man
Eaten by teeth of flame,
In a burning winding-sheet he lies,
And his grave has got no name.
And there, till Christ call forth the dead,
In silence let him lie:
No need to waste the foolish tear,
Or heave the windy sigh:
The man had killed the thing he loved,
And so he had to die.
And all men kill the thing they love,
By all let this be heard,
Some do it with a bitter look,
Some with a flattering word,
The coward does it with a kiss,
The brave man with a sword.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Nie nosił szkarłatnego płaszcza.,
For blood and wine are red,
Krew i wino były na jego rękach
Kiedy znaleźli go ze zmarłymi,
Biedna Martwa kobieta, którą kochał,
I zamordowana w swoim łóżku.
Chodził wśród ludzi procesu.
W garniturze szara;
Na głowie miał czapkę z krykieta.,
A jego krok wydawał się lekki i gejowski;
Ale nigdy nie widziałem człowieka, który patrzył
Tak ciężko w dzień.
Nigdy nie widziałem człowieka, który patrzył
/ Align = "left" /
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
I przy każdej dryfującej chmurze, która szła
Ze srebrnymi żaglami.
I walked, with other souls in pain,
Within another ring,
I zastanawiałam się, czy ten człowiek
Wielka czy mała rzecz,
Kiedy głos za mną szeptał nisko,
"Ten facet musi się zamachnąć.»
Dobry Boże! the very prison walls
Nagle wydawało się kołowrotek,
I Niebo nad moją głową stało się
Jak beczka płonącej stali;
And, though I was a soul in pain,
Mój ból, którego nie czułem.
Wiedziałem tylko, co myśli hunted.
Przyspieszył jego krok, i dlaczego
Spojrzał na ten piękny dzień.
/ Align = "left" / ;
Człowiek zabił to, co kochał.,
Więc musiał umrzeć.
Jednak każdy człowiek zabija to, co kocha.,
Niech każdy to usłyszy,
Niektórzy robią to z gorzkim spojrzeniem.,
Niektóre z pochlebnym słowem,
The coward does it with a kiss,
Dzielny człowiek z mieczem!
Niektórzy zabijają swoją miłość, gdy są młodzi.,
I inni;
Niektórzy duszą Ręce pożądania,
Some with the hands of Gold:
Najmilsi używają noża, ponieważ
Zmarli tak szybko stygną.
Some love too little, some too long,
Jedni sprzedają, inni kupują;
Niektórzy robią to z wieloma łzami.,
And some without a sigh:
Każdy człowiek zabija to, co kocha.,
Jednak każdy człowiek nie umiera.
On nie umiera śmiercią wstydu
On a day of dark disgrace,
Ani nie ma pętli na szyi.,
Ani płótna na jego twarzy,
Nor drop feet forward through the floor
W pustą przestrzeń.
Nie siedzi z cichymi ludźmi.
Którzy czuwają nad nim dzień i noc;
Kto go obserwuje, gdy próbuje płakać,
A kiedy próbuje się modlić;
Kto go pilnuje, żeby sam nie okradł
Więzienie jego zdobyczy.
Nie budzi się o świcie, by zobaczyć
Przerażające postacie w jego pokoju,
Drżący kapelan ubrany w Biel,
The Sheriff stern with gloom,
A Gubernator cały w błyszczącej czerni,
Z żółtą twarzą Zagłady.
On nie rośnie w żałosnym pośpiechu
/ Align = "left" / ,
Podczas gdy niektóre grubo-usta doktor triumfuje, i notatki
Każda nowa, nerwowa poza,
/ Align = "left" /
Są jak straszne ciosy młotkiem.
On nie wie, że chore pragnienie
"That sands one' s throat, before"
Kat w rękawiczkach ogrodnika
Slips through the padded door,
/ Align = "left" / ,
Żeby gardło nie chciało więcej pić.
Nie pochyla głowy, by usłyszeć
Biuro pogrzebowe czytało,
Ani gdy strach jego duszy
Mówi mu, że żyje.,
Krzyż jego własnej trumny, gdy się porusza
Do ohydnej szopy.
Nie gapi się w powietrze.
Through a little roof of glass:
Nie modli się wargami z gliny
For his agony to pass;
Ani czuć na jego drżącym policzku
Pocałunek Kajfasza.
II Six weeks the guardsman walked the yard,
In the suit of shabby gray:
Miał na głowie czapkę z krykieta.,
A jego krok wydawał się lekki i gejowski,
Ale nigdy nie widziałem człowieka, który patrzył
Tak ciężko w dzień.
Nigdy nie widziałem człowieka, który patrzył
/ Align = "left" /
Upon that little tent of blue
Which prisoners call the sky,
I na każdą wędrującą chmurę, która podążała
Jego wypchane runa.
Nie wykręcił rąk, tak jak ci bezmyślni ludzie, którzy ośmielili się
To try to back the changeling Hope
W jaskini czarnej rozpaczy:
On tylko patrzył na słońce,
I pił poranne powietrze.
Nie wykręcał rąk ani nie płakał.,
Ani nie podglądał, ani nie patrzył.,
Ale on pił powietrze jakby trzymało
Some healthful anodyne;
Z otwartymi ustami wypił słońce
Jakby to było wino!
And I and all the souls in pain,
"Who tramped the other ring",
Forgot if we were done
Wielka czy mała rzecz,
# And watched with looke of dull amaze #
Człowiek, który musiał się zamachnąć.
/ Align = "left" /
With a step so light and gay,
Dziwnie było patrzeć, jak patrzy.
"So wistful at the day",
Dziwne było to, że miał taki dług do spłacenia.
Dla dębu i wiązu mają przyjemne liście
That in the spring-time shoot:
/ Align = "left" / ,
/ Align = "left" / ,
I, zielony czy suchy, człowiek musi umrzeć
Zanim wyda owoce!
Najwspanialszym miejscem jest siedziba łaski.
For which all worldlings try:
/ Align = "left" / Linear
Upon a scaffold high,
I przez obrożę mordercy
Jego ostatnie spojrzenie w niebo?
# It is sweet to dance to violins #
When Love and Life are fair:
Tańczyć na flety, tańczyć na lutnie
Jest delikatny i Rzadki:
Ale nie jest słodki z zwinnymi stopami
Tańczyć w powietrzu!
Więc z ciekawymi oczami i chorymi przypuszczeniami
Patrzyliśmy na niego dzień po dniu.,
I zastanawiałam się, czy każdy z nas skończy tak samo.,
Bo nikt nie może powiedzieć, co czerwone Piekło
Jego niewidzialna dusza może zbłądzić.
W końcu umarlak już nie chodził.
Among the Trial Men,
I wiedziałem, że stał w koszmarnym zagrodzie czarnego doku.,
I że nigdy nie zobaczę jego twarzy
W słodkim boskim świecie.
Jak dwa statki, które płyną w sztormie
Przeszliśmy sobie drogę.:
Ale nie zrobiliśmy żadnego znaku, nie powiedzieliśmy ani słowa,
Nie mieliśmy nic do powiedzenia.;
Bo nie spotkaliśmy się w świętą noc,
Ale w ten haniebny dzień.
Wokół nas był MUR więzienny.,
Dwóch wyrzutków:
Świat wyparł nas z serca,
I Bóg z jego opieki:
And the iron gin that waits for Sin
Złapał nas w sidła.
III
/ Align = "left" / ,
A Kapiąca ściana jest wysoka,
Więc to tam wziął powietrze.
Beneath the leaden sky,
A po każdej stronie szedł Strażnik,
Ze strachu, że może umrzeć.
Albo siedział z tymi, którzy patrzyli.
Jego udręka dzień i noc;
Kto go obserwował, gdy płakał,
A gdy kucnął, by się modlić;
Kto go pilnował, żeby sam nie okradł
Ich rusztowanie zdobyczy.
Gubernator był silny
Ustawa Regulaminowa:
Lekarz powiedział, że śmierć była ...
Fakt naukowy:
I dwa razy dziennie kapelan dzwonił,
I zostawił mały przewód.
I dwa razy dziennie palił fajkę,
I wypił kwartę piwa:
Jego dusza była zdecydowana i trzymała
No hiding-place for fear;
Często mówił, że jest zadowolony.
Ręce Kata były blisko.
Ale dlaczego powiedział tak dziwne rzeczy
Żaden strażnik nie ośmielił się zapytać.:
Dla tego, któremu grozi zagłada obserwatora
Jego zadaniem jest,
Musi założyć kłódkę na jego usta.,
I zrób mu maskę.
Albo zostanie przeniesiony i spróbuje
To comfort or console:
A co ludzka litość powinna stłumić w dziurze mordercy?
Jakie słowo łaski w takim miejscu
Może pomóc duszy brata?
Z garbikiem i huśtawką wokół ringu
Stąpaliśmy po paradzie Głupców!
We did not care: we knew we were
The Devil ' s Own Brigade:
I ogoloną głowę i stopy ołowiu
Wesoła maskarada.
Rozerwaliśmy smolisty sznur na strzępy.
Z tępymi i krwawiącymi paznokciami;
Wycieraliśmy drzwi i szorowaliśmy podłogi.,
I czyściłem lśniące szyny:
I, ranga po randze, myliśmy deskę,
I brzęczała z wiadrami.
Uszyliśmy worki, rozbiliśmy kamienie.,
Obróciliśmy zadymione wiertło.:
Pukaliśmy w puszki i krzyczaliśmy hymny.,
I pocił się na młynie:
Ale w sercu każdego człowieka
Terror leżał nieruchomo.
/ Align = "left" /
Pełzał jak zapchana trawa fala:
And we forgot the bitter lot
That waits for fool and knave,
Aż pewnego razu, gdy wtargnęliśmy z pracy,
Minęliśmy otwarty grób.
Z ziewającymi ustami żółta dziura
Gaped for a living thing;
The very mud cried out for blood
Do spragnionego pierścienia asfaltu:
I wiedzieliśmy, że nim nastał sprawiedliwy świt
Jakiś więzień musiał się zamachnąć.
"Right in we went, with soul intent"
On Death and Dread and Doom:
Wisielec ze swoją małą torbą,
# Went shuffling through The gloom # :
I każdy człowiek drżał, gdy skradał się
Do jego ponumerowanego grobowca.
Tej nocy puste korytarze
Były pełne strachu.,
And up and down the iron town
/ Align = "left" / ,
And through the bars that hide the stars
Białe twarze zdawały się do siebie pasować.
Leżał jak ten, który kłamie i śni
In a pleasant meadow-land,
Obserwatorzy obserwowali go, gdy spał.,
I nie mógł zrozumieć
How one could sleep so sweet a sleep
Z wisielcem pod ręką.
Ale nie ma snu, kiedy ludzie muszą płakać.
Którzy jeszcze nigdy nie płakali:
So we—the fool, the fraud, the knave—
That endless vigil kept,
And through each brain on hands of pain
/ Align = "left" /
Niestety! to przerażająca rzecz.
Czuć czyjąś winę!
Bo w środku miecz grzechu
Przebity do zatrutej rękojeści,
I jak płynny ołów był łzami, które wylewaliśmy
Za krew, której nie rozlaliśmy.
The Warders with their shoes of felt
Crapt by each padlocked door,
I spojrzał i zobaczył, z przerażającymi oczami,
Szare Figury na podłodze,
I zastanawiał się, dlaczego ludzie klęczą, by się modlić.
Który nigdy wcześniej się nie modlił.
Przez całą noc klęczaliśmy i modliliśmy się.,
Mad mourners of a corse!
The troubled plumes of midnight byli
The plumes upon a karawan:
I gorzkie wino na gąbce
To smak wyrzutów sumienia.
The gray cock crew, The red cock crew,
Ale nigdy nie nadszedł dzień:
I krzywe kształty terroru przykucnął,
In the corners where we lay:
I każdy zły sprite, który chodzi nocą
Przed nami wydawało się grać.
Szybowali obok, szybowali szybko,
Like travellers through a mist:
Naśmiewali się z księżyca w rigadoonie.
O delikatnym skręcie i skręcie,
Z formalnym tempem i wstrętną gracją
Zjawy trzymały schadzkę.
Z mopem i kosić, widzieliśmy jak szli,
Slim shadows ręka w rękę:
/ Align = "left" /
Stąpali po sarabandzie:
A przeklęte groteski zrobiły arabeski,
Jak wiatr na piasku!
Z piruetami marionetek,
Potknęli się o szpiczasty bieżnik.:
Ale flety strachu wypełniły ucho,
Jako ich makabryczną maskę prowadzili,
I głośno śpiewali, i długo śpiewali,
Śpiewali, by obudzić zmarłych.
"Oho!"they cried," the world is wide,
Ale skrępowane kończyny kuleją!
I raz, czy dwa, rzucić kostką
To gra dżentelmeńska.,
/ Align = "left" /
W sekretnym domu wstydu.»
Nie ma rzeczy powietrznych te wybryki były,
* That frolicked with such glee * :
/ Align = "left" / ,
I czyje stopy nie mogą odejść wolno,
Ah! rany Chrystusa! to były żywe istoty.,
Najstraszniejszy widok.
Wokoło, wokoło, walcowali i ranili;
Niektóre kołki w parach;
/ Align = "left" /
Niektórzy weszli po schodach.:
I z subtelnym szyderstwem, i pochlebnym spojrzeniem,
Każda z nich pomagała nam w modlitwach.
Poranny wiatr zaczął jęczeć,
Ale noc trwała dalej.:
Przez jego gigantyczne Krosno sieć mroku
Crapt till each thread was spun:
Gdy się modliliśmy, baliśmy się
Sprawiedliwości słońca.
Jęczący wiatr wędrował dookoła
The weeping prison-MUR:
Till like a wheel of turning steel
We felt the minutes crawl:
O jęczący wietrze! what had we done
Mieć takiego seneschala?
W końcu zobaczyłem zacienione kraty.,
Jak kratka wykuta w ołowiu,
/ Align = "left" /
Który stanął przed moim łóżkiem z trzema deskami.,
And I knew that somewhere in the world
Straszny Boże świt był czerwony.
O szóstej oczyściliśmy cele.,
O siódmej wszystko było nadal,
/ Align = "left" /
Więzienie wydawało się wypełniać,
Dla Pana śmierci z lodowatym oddechem
Wszedł, by zabić.
Nie przeszedł w purpurowej pompie,
Ani na księżycowo białym rumaku.
Trzy jardy sznura i deska przesuwna
Czy potrzeba szubienicy:
/ Align = "left" / Linear
By dokonać tajnego czynu.
Byliśmy jak ludzie, którzy przez fen
Brudna ciemność:
Nie odważyliśmy się oddychać modlitwą,
Albo dać nam zasięg udręki:
Coś było martwe w każdym z nas.,
A to, co było martwe, to nadzieja.
For Man ' s grim Justice goes its way
And will not swerve away:
Zabija słabych, zabija silnych,
Ma zabójczy krok.:
Żelaznym obcasem zabija silnych,
Potworny parrycide!
Czekaliśmy na osiem.:
Każdy język był gęsty z pragnienia.:
/ Align = "left" /
To czyni człowieka przeklętym.,
A los użyje pętli biegnącej
Dla najlepszego i najgorszego.
Nie mieliśmy nic innego do roboty.,
Save to wait for the sign to come:
Więc, jak kamienne rzeczy w samotnej dolinie,
Cicho siedzieliśmy i byliśmy głupi.:
Ale serce każdego człowieka biło gęsto i szybko.,
Jak szaleniec na bębnie!
/ Align = "left" /
Smote on the shivering air,
And from all the gaol rose up a wail
Of impotent despair,
Jak dźwięk, który słyszą przerażone bagna
Od jakiegoś trędowatego w jego legowisku.
I jak ktoś widzi najstraszniejsze rzeczy
In the crystal of a dream,
Widzieliśmy tłustą linę hempena.
Hooked to the blackened beam,
I usłyszał modlitwę sidła Kata
Uduszony do krzyku.
I wszystkie nieszczęścia, które go poruszyły tak, że dał ten gorzki krzyk,
I dzikie żale, i krwawe poty,
Nikt nie wiedział tak dobrze jak ja:
Dla tego, który żyje więcej żyć niż jedno
Więcej zgonów niż trzeba.
IV nie ma kaplicy w dniu
Na którym powieszono człowieka:
Serce kapelana jest zbyt chore.,
Albo jego twarz jest zbyt wan,
Albo jest to napisane w jego oczach
Którego nikt nie powinien oglądać.
Więc trzymali nas blisko do południa.,
A potem zadzwonili.,
A strażnicy z ich dzwonkami
Otworzyłem każdą komórkę nasłuchową.,
And down the iron stair we tramped,
Każdy z osobnego piekła.
Wyszliśmy w boskie powietrze,
But not in wonted way,
Bo Twarz tego człowieka była biała ze strachu.,
A Twarz tego człowieka była szara.,
I nigdy nie widziałem smutnych ludzi, którzy patrzyli
Tak ciężko w dzień.
Nigdy nie widziałem smutnych ludzi, którzy patrzyli
/ Align = "left" /
Upon that little tent of blue
We prisoners called the sky,
I na każdą nieostrożną chmurę, która minęła
W szczęśliwej wolności.
Ale byli wśród nas wszyscy
Who walked with downcast head,
I wiedział, że każdy ma swój obowiązek.,
Powinni byli umrzeć.:
Zabił tylko coś, co przeżyło.,
Podczas gdy oni zabijali zmarłych.
Dla tego, który grzeszy po raz drugi
Budzi martwą duszę do bólu.,
I czerpie go z Całunu cętkowanego,
And makes it bleed again,
# And makes it bleed # # great gouts of blood # ,
I sprawia, że krwawi na próżno!
Jak małpa czy klaun, w potwornym stroju
With crooked arrows starred,
Po cichu krążyliśmy i krążyliśmy
The slippery asphalte yard;
Po cichu krążyliśmy i krążyliśmy,
I nikt nie odezwał się ani słowem.
Po cichu krążyliśmy i krążyliśmy,
I przez każdy pusty umysł
The Memory of dreadful things
/ Align = "left" / ,
I Horror prześladowany przed każdym człowiekiem,
A Terror zakradł się z tyłu.
The Warders strutted up and down,
I trzymali stado Brutali,
Ich mundury były spiczaste i span,
I nosili swoje niedzielne garnitury.,
Ale wiedzieliśmy, co robili.,
Przez wapno na butach.
Gdzie grób otworzył się szeroko,
Nie było żadnego grobu.:
Tylko kawałek błota i piasku
Przy ohydnej ścianie więzienia,
I trochę palącego się wapna.,
Że człowiek powinien mieć swojego kumpla.
Bo ma kumpla, tego nieszczęśnika,
Tak jak niewielu mężczyzn może twierdzić:
Głęboko pod więziennym podwórzem,
Naked for greater shame,
On leży, z kajdanami na każdej nodze.,
Owinięty w płomień!
And all the while the burning lime
Eats flesh and bone away,
Nocą zjada kruchą kość.,
And the soft flesh by day,
Zjada mięso i kości na zmianę.,
Ale zawsze zjada serce.
Przez trzy długie lata nie będą siewać
/ Align = "left" / :
/ Przez trzy długie lata, / nieślubne miejsce
/ Align = "left" / ,
And look upon the wondering sky
Z nieprzemyślanym spojrzeniem.
Myślą, że serce mordercy może splamić
Każde proste ziarno sieją.
To nieprawda! God ' s kindly earth
Jest życzliwszy niż ludzie wiedzą.,
A czerwona róża świeci bardziej na Czerwono,
Biała Róża bielszy cios.
Z jego ust czerwona, Czerwona róża!
Z jego serca biały!
Bo kto może powiedzieć przez co dziwny sposób,
Chrystus oświeca swoją wolę,
Od jałowej Laski pielgrzym nudził
Rozkwitła w oczach wielkiego papieża?
Ale ani mleczno-biała róża, ani czerwona
May bloom in prison air;
The shard, the pebble, and the flint,
To, co nam tam dają.:
Bo kwiaty leczą
Rozpacz zwykłego człowieka.
So never will wine-red rose or white,
Płatek po płatku, upadek
Na tym odcinku błota i piasku, który leży
Przy ohydnej ścianie więzienia,
Powiedzieć ludziom, którzy włóczą się po podwórku
Że Syn Boży umarł za wszystkich.
/ Align = "left" / Linear
Wciąż obdziera go w kółko.,
A duch nie może chodzić nocą
To jest z zawiązanymi kajdanami,
A duch może płakać, że kłamie
In such unholy ground,
On jest w pokoju - ten nędzny człowiek—
W pokoju, lub wkrótce będzie:
Nie ma rzeczy, która by go rozzłościła.,
Terror też nie chodzi w południe.,
Dla bezmyślnej ziemi, w której leży
Nie ma słońca ani Księżyca.
Powiesili go jak bestię powiesili.:
Nawet nie mrugnęli.
A requiem that might have brought
Spoczywaj w jego zdumionej duszy.,
Ale szybko go zdjęli.,
I ukrył go w dziurze.
Rozebrali go z płóciennych ubrań.,
I dał go muchom:
Naśmiewali się z nabrzmiałego purpurowego gardła.,
I stark i STARKING eyes:
I z głośnym śmiechem ogarnęli Całun
W którym leży ich skazaniec.
Kapelan nie klękał, by się modlić.
Przy hańbionym grobie:
Ani oznaczyć go tym błogosławionym Krzyżem.
Że Chrystus za grzeszników dał,
Ponieważ ten człowiek był jednym z tych
Którego Chrystus zstąpił, aby zbawić.
Ale wszystko jest w porządku; on już minął
/ Align = "left" / Linear:
I kosmiczne łzy wypełnią go
Pity ' s long-broken urn,
Bo jego żałobnicy będą wyrzutkami.,
A wyrzutki zawsze opłakują.
Nie wiem, czy prawo jest słuszne.,
Czy prawo jest złe?;
All that we know who lie in gaol
Czy ta ściana jest silna?;
I że każdy dzień jest jak rok,
Roku życia.
Ale to Wiem, że każde prawo
That men have made for Man,
Odkąd pierwszy człowiek odebrał życie bratu,
And the sad world began,
Ale słomki pszenicy i plewy ratuje
Z bardzo złym fanem.
To też wiem-i mądrze to było
"If each could know the same"—
Że każde więzienie, które budują mężczyźni
Jest zbudowany z cegieł hańby,
I związani kratami, by Chrystus nie zobaczył
Jak mężczyźni okaleczają swoich braci.
/ Z kratami zamazują / łaskawy księżyc,
I oślepić dobre słońce:
I dobrze robią ukrywając swoje Piekło,
For in it things are done
Że Syn Boży ani Syn Człowieczy
Nigdy nie powinieneś patrzeć!
Najpodlejsze czyny jak trujące chwasty
Bloom well in prison-air:
Tylko to, co jest dobre w człowieku.
To marnuje się i usycha.:
Pale Anguish keeps the heavy gate,
A strażnik jest rozpaczliwy.
Bo głodzą małe przestraszone dziecko.
Aż płacze dzień i noc:
I biczują słabych, i chłostają głupców,
And gibe the old and gray,
And some grow mad, and all grow bad,
I żadne słowo nie może powiedzieć.
Każda wąska komórka, w której mieszkamy
To brudna i ciemna latryna.,
I cuchnący oddech żywej śmierci
/ Align = "left" / ,
I wszystko, oprócz pożądania, obróciło się w pył
W maszynie ludzkości.
The brackish water that we drink
Creeps with a wstrętny szlam,
A gorzki chleb ważą w łuskach
Jest pełna kredy i wapna,
A sen nie będzie leżał, ale spacerował
Dzikooki i płacze do czasu.
Ale mimo chudego głodu i zielonego pragnienia
Jak boleń z walką z żmiją,
Nie dbamy o pieniądze z więzienia.,
"For what dreams and kills outright"
Czy każdy kamień unosi się za dnia?
W nocy staje się sercem.
Z midnight always in one ' s heart,
Zmierzch w jednej celi,
Kręcimy korbą, albo zrywamy linę.,
Każdy w swoim osobnym piekle,
A cisza jest straszniejsza.
Niż dźwięk bezczelnego dzwonu.
I nigdy nie zbliży się ludzki głos
By powiedzieć delikatne słowo:
# And the eye that watches through the door #
Jest bezlitosny i twardy:
And by all forgot, we gnijemy i gnijemy,
Z duszą i ciałem.
I w ten sposób rdzy życia Żelazny łańcuch
/ Align = "left" / :
Niektórzy przeklinają, a inni płaczą.,
A niektórzy nie jęczą:
Ale Boże wieczne prawa są łaskawe.
I złamać serce z kamienia.
And every human heart that breaks,
W celi lub na podwórzu,
Jest jak to złamane pudełko, które dało
Jego skarb dla Pana,
I wypełnił Dom nieczystego trędowatego
Z zapachem najdroższego Narda.
Ah! szczęśliwi, których serca mogą złamać
Pokój ułaskawienia wygrywa!
Jak inaczej człowiek może wyprostować swój plan?
I oczyścić jego duszę z grzechu?
How else but through a broken heart
Czy Pan Chrystus może wejść?
A on z nabrzmiałym purpurowym gardłem,
I stark i STARKING eyes,
Waits for the holy hands that took
Złodziej do raju;
Złamane i skruszone serce
Pan nie będzie gardził.
Człowiek w czerwieni, który czyta prawo
Dał mu trzy tygodnie życia.,
Trzy tygodnie na wyleczenie
"His soul of his soul 's strife",
I oczyść z każdej plamy krwi
Ręka, która trzymała nóż.
I łzami krwi oczyścił rękę,
The hand that held the steel:
Bo tylko krew może wymazać krew,
I tylko łzy mogą się uleczyć:
I szkarłatna plama, która była z Kaina
Stał się śnieżnobiałą pieczęcią Chrystusa.
VI w Reading gaol przez Reading town
# There is a pit of shame # ,
A w nim leży nędzny człowiek
/ Align = "left" / ,
In a burning winding-she lies,
A jego grób nie ma nazwy.
I tam, aż Chrystus zawoła umarłych,
In silence let him lie:
No need to waste the foolish tear,
/ Align = "left" / :
Człowiek zabił to, co kochał.,
Więc musiał umrzeć.
I wszyscy mężczyźni zabijają to, co kochają.,
By all let this be heard,
Niektórzy robią to z gorzkim spojrzeniem.,
Niektóre z pochlebnym słowem,
The coward does it with a kiss,
Dzielny człowiek z mieczem.