Hubert Félix Thiéfaine — Karaganda (Camp 99) tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Karaganda (Camp 99)", wykonawca: Hubert Félix Thiéfaine.
Tekst piosenki
Des visages incolores, des voyageurs abstraits
des passagers perdus, des émigrants inquiets
qui marchent lentement à travers nos regrets
nos futurs enchaînés, nos rêves insatisfaits
fantômes aux danses australes, aux rhapsodiques peurs
visages camés bleuis graffités par la peur
qui marchent lentement vers l’incinérateur
vers la métallurgie des génies prédateurs
c’est l’histoire assassine qui rougit sous nos pas
c’est la voix de Staline, c’est le rire de Béria
c’est la rime racoleuse d’Aragon et d’Elsa
c’est le cri des enfants morts à Karaganda
brumes noires sur l’occident, murmures de rêves confus
barbares ivres de sang, vampires au coeur fondu
qui marchent lentement au bord des avenues,
des mondes agonisants, des déserts corrompus
ça sent la chair fétide, le rat décérébré
le module androïde, le paradoxe usé
le spectre de mutant au cerveau trafiqué
qui marche en militant sur nos crânes irradiés
c’est l’histoire assassine qui rougit sous nos pas
c’est la voix de Staline, c’est le rire de Béria
c’est la rime racoleuse d’Aragon et d’Elsa
c’est le cri des enfants morts à Karaganda
des visages incolores, des voyageurs abstraits
des passagers perdus, des émigrants inquiets qui marchent lentement à travers
nos regrets nos futurs enchaînés
nos rêves insatisfaits
peuples gores et peineux, aux pensées anomiques nations mornes et fangeuses,
esclaves anachroniques qui marchent lentement sous l’insulte et la trique des
tribuns revenus de la nuit soviétique
c’est l’histoire assassine, qui rougit sous nos pas
c’est la voix de Staline, c’est le rire de Béria, c’est la rime racoleuse
d’Aragon et d’Elsa
c’est le cri des enfants morts à Karaganda
(Merci à RICAUD pour cettes paroles)
Tłumaczenie tekstu piosenki
Bezbarwne twarze, abstrakcyjne wędrowcy
zagubieni pasażerowie, zaniepokojeni emigranci
które powoli przechodzą przez nasze żale
nasza przyszłość jest przykuta, nasze niezaspokojone marzenia
duchy w tańcach południowych, lęki rapsodyczne
niebieskie twarze ze strachu
które powoli idą do spalarni
do metalurgii drapieżnych geniuszy
to zabójcza historia, która rumieni się pod naszymi krokami
to głos Stalina, to śmiech Berii
to żartobliwy rymowanek Aragonii i Elsy
to krzyk dzieci, które zginęły w Karagandzie
Czarne mgły nad Zachodem, szept mglistych snów
Barbarzyńcy, pijani we krwi, wampiry ze stopionym sercem
które powoli idą wzdłuż krawędzi alei,
agonizujące światy, zdeprawowane pustynie
pachnie śmierdzącym ciałem, szczurem
moduł Androida, zużyty paradoks
duch mutanta w mózgu
kto chodzi wojowniczo po naszych napromieniowanych czaszkach
to zabójcza historia, która rumieni się pod naszymi krokami
to głos Stalina, to śmiech Berii
to żartobliwy rymowanek Aragonii i Elsy
to krzyk dzieci, które zginęły w Karagandzie
bezbarwne twarze, abstrakcyjne wędrowcy
zdezorientowani pasażerowie, zaniepokojeni emigranci powoli chodzący po
nasze żale nasze przyszłe są przykute
nasze niespełnione marzenia
płonęły i tęskniły narody, z anomalnymi myślami tęskne i kłujące narody,
anachroniczne niewolnicy, którzy powoli chodzić pod zniewagę i wzwód
radzieckie trybuny nocne
to zabójcza historia, która rumieni się pod naszymi krokami
to głos Stalina, to śmiech Berii, to szyderczy rymowanek
Aragonia i Elsa
to krzyk dzieci, które zginęły w Karagandzie
(Dzięki Rico za te słowa)