Intra Spelaeum — Я выдержу всё tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Я выдержу всё", wykonawca: Intra Spelaeum.
Tekst piosenki
Слишком долго в сугробах копал павшим воинам могилы
С мясом ногти срывал до кости, рвал о корни ладони
Хоронил у забытых дорог, на чужих перекрестках
Слишком часто я в них умирал, оставаясь заложным
В черных ямах с гнилою водой нет моих отражений
Только раны всех тех, кто ушел на худом мертвом теле,
А в глазницах, где нет больше глаз — чернота и забвенье,
Эхо дикой постылой войны без тепла и надежды
Никаких утешений
Никаких больше слез
Только годы забвений
Только вечный мороз
Я вырежу сердце
Я выжгу глаза
Я останусь во мраке
Я пойду до конца!
… Я выдержу все!
Все их хрипы, их вопли и смерть я развеял по ветру
Ярким зимним цветком распустил на холмах и полянах
Я укрыл их гнилою листвой и безумными снами
И с рождением новой Луны пел им песни ночами…
Моя гибель лишь в песнях совы и дыхании ветра
В искалеченных грязных руках комья талого снега
Сплюну кровью на тающий лед и исчезну навечно
Пусть в речной полынье, наконец, встанет новое солнце!
Tłumaczenie tekstu piosenki
Zbyt długo w zaspach kopał poległych żołnierzy groby
Z mięsem paznokcie zrywał do kości, rozdarł korzenie dłoni
Pochowany przy zapomnianych drogach, na cudzych skrzyżowaniach
Zbyt często Umierałem w nich, pozostając uwięzionym
W czarnych dołach z gnijącą wodą nie ma moich odbić
Tylko rany wszystkich tych, którzy odeszli na chudym martwym ciele,
A w oczodołach, gdzie nie ma już oczu — ciemność i zapomnienie,
Echo dzikiej wojny posty bez ciepła i nadziei
Żadnych pociech.
Koniec z łzami.
Tylko lata zapomnienia
Tylko wieczny mróz
Wytnę ci serce.
Wypalę Oczy.
Pozostanę w ciemności
Pójdę do końca!
Wytrzymam wszystko!
Wszystkie ich świszczący oddech, ich krzyki i śmierć rozproszyłem na wietrze
Jasny zimowy kwiat rozkwitł na wzgórzach i polanach
Przykryłem je gnijącymi liśćmi i szalonymi snami
I wraz z narodzinami nowiu śpiewał im piosenki w nocy…
Moja śmierć jest tylko w piosenkach sowy i oddechu wiatru
W okaleczonych, brudnych rękach bryła stopionego śniegu
Pluję krwią na topniejący lód i znikam na zawsze
Niech nowe słońce wreszcie wzejdzie w rzecznej Piołunie!