Jacques Brel — Les Vieux tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Les Vieux", wykonawca: Jacques Brel.
Tekst piosenki
Les vieux ne parlent plus
ou alors seulement
parfois du bout des yeux,
Même riches ils sont pauvres,
ils n’ont plus d’illusions,
et n’ont qu’un coeur pour deux.
Chez eux ça sent le thym,
le propre, la lavande,
et le verbe d’antan,
Que l’on vive àParis,
on vit tous en province
quand on vit trop longtemps.
Est-ce d’avoir trop ri que leur voix se lézarde
quand ils parlent d’hier?
Et d’avoir trop pleuré
que des larmes encore
leur perlent les paupières?
Et s’ils tremblent un peu
est-ce de voir vieillir
la pendule d’argent
Qui ronronne au salon,
qui dit oui, qui dit non,
qui dit: «Je vous attends».
Les vieux ne rêvent plus,
leurs livres s’ensommeillent,
leurs pianos sont fermés,
Le petit chat est mort.
Le muscat du dimanche
ne les fait plus chanter,
Les vieux ne bougent plus,
leurs gestes ont trop de rides,
leur monde est trop petit,
Du lit àla fenêtre,
puis du lit au fauteuil,
et puis du lit au lit,
Et s’ils sortent encore
bras dessus, bras dessous,
tout habillés de raide,
C’est pour suivre au soleil
l’enterrement d’un plus vieux,
l’enterrement d’une plus laide,
Et le temps d’un sanglot
oublier toute une heure
la pendule d’argent
Qui ronronne au salon,
qui dit oui, qui dit non,
et puis qui les attend.
Les vieux ne meurent pas,
ils s’endorment un jour
et dorment trop longtemps,
Ils se tiennent la main,
ils ont peur de se perdre,
et se perdent pourtant
Et l’autre reste là,
le meilleur ou le pire,
le doux ou le sévère,
Cela n’importe pas,
celui des deux qui reste
se retrouve en enfer.
Vous le verrez peut-être,
vous le verrez parfois
en pluie et en chagrin
Traverser le présent.
En s’excusant déjà
de n'être pas plus loin.
Et fuir devant vous
une dernière fois
la pendule d’argent
Qui ronronne au salon,
qui dit oui, qui dit non,
qui leur dit: «Je t’attends»,
Qui ronronne au salon,
qui dit oui, qui dit non,
et puis qui nous attend
Tłumaczenie tekstu piosenki
Starzy ludzie już nie rozmawiają.
lub tylko wtedy
czasami kątem oka,
Nawet bogaci są biedni,
nie mają już złudzeń.,
i mają tylko jedno serce dla dwojga.
Pachną jak tymianek.,
czysty, lawendowy,
i czasownik dawny,
Niech żyje w,
wszyscy żyjemy w prowincji
kiedy żyjesz zbyt długo.
Czy to, że się tak śmiali, sprawia, że ich głosy stają się coraz głośniejsze i głośniejsze?
kiedy rozmawiają o wczorajszym?
I za dużo płakała
że łzy jeszcze
ich powieki są perłowe?
A jeśli trochę się trzęsą
to zobaczyć starzenie
srebrny wahadło
Kto mruczy w salonie,
kto mówi tak, kto mówi nie,
kto mówi: "czekam na ciebie".
Starcy już nie marzą,
ich książki krążyły,
ich fortepiany są zamknięte,
Mały kot nie żyje.
Sunday Muscat
nie szantażuj ich więcej.,
Starzy już się nie ruszali.,
w ich gestach jest zbyt wiele zmarszczek,
ich świat jest zbyt mały,
Od łóżka do okna,
następnie od łóżka do krzesła,
a potem z łóżka na łóżko,
A jeśli jeszcze wyjdą
ręka w rękę,
wszyscy ubrani w twarde,
To jest po to, aby podążać za słońcem
pogrzeb seniora,
pochówek bardziej brzydki,
I czas szlochania
/ align = "left" /
srebrny wahadło
Kto mruczy w salonie,
kto mówi tak, kto mówi nie,
a potem, kto na nich czeka.
Starzy ludzie nie umierają.,
pewnego dnia zasypiają
i śpią zbyt długo,
Trzymają się za ręce.,
boją się zgubić,
a jednak są zagubieni
A drugi zostaje tam.,
lepiej lub gorzej,
miękki lub szorstki,
To nie ma znaczenia.,
/ align = "left" /
znalazłem się w piekle.
Możesz go zobaczyć,
zobaczysz go od czasu do czasu
w deszczu i smutku
Skrzyżowanie teraźniejszości.
Przepraszając już
nie być dalej.
I biec przed tobą
ostatnio
srebrny wahadło
Kto mruczy w salonie,
kto mówi tak, kto mówi nie,
kto im mówi: "czekam na Ciebie»,
Kto mruczy w salonie,
kto mówi tak, kto mówi nie,
a potem kto na nas czeka