Jeffrey — Williamsburg Will Oldham Horror tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Williamsburg Will Oldham Horror", wykonawca: Jeffrey.
Tekst piosenki
And on the L train in the morning, I was pretty sure I saw Will Oldham
He was wearin' the same sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom
Had he come to walk among the Williamsburgers of his kingdom?
And like the burghers of Calais will a sacrifice be demanded
To offer up our dreams and beg for mercy empty-handed?
And hapless in our hipness crowded 5 to an appartment
Relegate our dreams to hobbies and deny our disappointment
'Cause The Stones in '65 want total satisfaction, kid
But The Stones in '69 see grace in just getting what you need
But if that’s a victory, then I’d hate to see what I’d look like defeated
'Cause I know there are those walk among us who seem to get their dreams
unimpeded
Like, today I went to Major Matt’s to remaster my old album
And on the L train in the morning, I was really sure I saw Will Oldham
He was wearin' the same sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom
Had he come to walk among the Williamsburgers of his kingdom?
And you might say now there’s a guy who seems to have their world laid out
before him
Or you might say, he’s just a rich kid or a fascist or a charlatan
But either way you say it if you look at indie-rock culture you really can’t
ignore him
And even if at first dismissive, after some listens you’ll enjoy him
I was thinking this on the L train, intent on bursting my own bubble
How long should an artist struggle before it isn’t worth the hassle?
And admit we aren’t fit to be the one inside the castle
Is this quest for greatness or at least hipness just a scam
And too much trouble but then what makes on human being worthy of an easy ride
Born to be a natural artist you love or hate but can’t deny
While us minions in our millions tumble into history’s chasm
We might have a couple of laughs but we’re still wastes of protoplasm
Like, today I was gonna waste some time and money to remaster some dumb old
album
And on the L train in the morning, i was really sure I saw Will Oldham
He was wearin' the same big sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom
Had he come to see the strife here in the gutters of his kingdom?
Where us noble starving artists are striving to feed our egos
Our mothers like our music our our friends come see our shows
And if our friends become successful, we’ll consider them our foes
Go home to our four roommates after payin' big bucks for rockstars' shows
What a nightmare! what a horror! I don’t want no part of this
Get me off this crazy ride
I’m gonna puke, I’m gonna piss! I’d rather kill myself
I’d rather just relax or not exist
But you say you wanna do an e-mail interview? Oh what the heck, I can’t resist!
Hey ma, guess what? Today I did another magazine interview!
«Honey, that’s great, you’re really famous!» Yeah and I’m 27 too!
I kinda thought I was gonna grow up to do stuff that would benefit humanity
But it’s getting harder to tell if this artist’s life is even benefiting me
Cause I was gonna waste some time and money today to remaster some dumb old
album
And on the L train in the morning, I was totally sure I saw Will Oldham
He was wearin' the same big sunglasses he had on stage at the Bowery Ballroom
And since I was feeling in need of answers I just went right up and asked him,
I said
«Will Bonnie Prince, Palace or whatever, what do you think about it?
Is it worth being an artist or an indie-rock star, or are you better off
without it?»
Cause I mean maybe the world would be better if we were all just un-creative
drones
No dead childhood dreams to haunt us, a decent job, a decent home
And if we have some extra time we could do real things to promote peace
Become scientists or history teachers or un-corrupt police at least
«Come on Will, you gotta tell me!» I grabbed and shook him by the arm
The L train was leaning Bedford with 10,000 white twenty-somethings crowed on
He opened his mouth to speak but it was lost in the rumbling of the wheels
We were thrown together in a corner and I yelled «Tell me, man, for real!»
You’re living comfortably, I assume, even if you’re not quite a household name
You’ve reached a pretty high level of success and critical acclaim
The L train got to First Avenue and a bunch of people piled out
I was staring into his sunglasses and I was really freakin' out, I was like
Steamboat Willie Bonnie Prince of all this shit, you’re like the king of a
certain genre
But even you must want to quit like if you hear a record by Bob Dylan or Neil
Young or whatever
You must start thinkin' «Yeah, people like me, but I won’t be that good ever»
And I’m sure the thing is probably Dylan himself too stayed up some nights
Wishing he was as good as Ginsberg or Camus
And he was like «Dude, I’m such a faker, I’m just a clown who entertains
And these fools who pay for my crap, they just have pathetic puny brains
And Camus probably wished he was Milton too or whatever, you know what i’m
sayin'?!»
So Will, will you be straight with me now that it’s just us two on this train?
'Cause I was gonna spend some time and money today to remaster some dumb old
album
And I saw you here on the L train
And I was like «Hey, is that Will Oldham?» he must at least have some
perspective
Cause it’s like, living in this town I get so confused and wound up and uptight
And I just don’t know up from down
And then we’d reached the last stop and the subway was deserted
There was a long moment of silence and I let go of his shirt
I started to think that maybe I’d made some kind of big mistake
I tried to walk out onto the platform but by then it was too late
His sunglasses seemed to grow darker and still he hadn’t even spoke
He just came right up behind me and put his hand around my throat
And threw me down onto the concrete and kicked my face in with his boot
And dragged me down onto the train tracks and tied my hands back with his coat
And I was slipping out of consciousness as he was slipping down my jeans
And he was punching me and humping me and I slipped off into a dream
So it might have just been a delusion
But I thought I heard him say something like, «Artists are pussies»
Then he climbed back up and ran away
So I lay there in the darkness on the train tracks cold and broken
The hours passed and I thought
«Well, maybe I won’t remaster that old album»
And then I started thinking maybe it really hadn’t been Will Oldham
Even though he did hold my arms and fucked me just like Will sings in «A Sucker’s Evening»
But whether it was him or not I couldn’t forget the words he’d spoken
«Artists are pussies,» like, we’re wusses or we end up getting fucked
And other kinds of folks are dicks: tall, smart and strong and born to fuck us
up
I know it sounds really sexist and stupid
It’s a terrible analogy but at that moment on the train tracks, it made a lot
of sense to me
Maybe it’s just some kind of natural balance, like 2 types of mental gender
That’s gone on in all societies in one form or another, like some dicks were
born to conquer
I probably would if I could, but if I’m just a pussy, that’s okay
'Cause in a few months maybe I’ll put out something good
Tłumaczenie tekstu piosenki
I w pociągu L rano, byłem prawie pewien, że widziałem Willa Oldhama
Nosił te same okulary, które miał na scenie w Bowery Ballroom.
Czy przyszedł chodzić wśród Williamsburgerów swojego królestwa?
I tak jak mieszczanie z Calais, będzie wymagana ofiara.
Ofiarować nasze marzenia i błagać o litość z pustymi rękami?
And hapless in our hipness crowded 5 to an appartment
Odrzucić nasze marzenia do hobby i zaprzeczyć naszemu rozczarowaniu
'Cause the Stones in' 65 want total satisfaction, kid
But the Stones in '69 see grace in just getting what you need
Ale jeśli to zwycięstwo, to nie chciałbym widzieć, jak wyglądam pokonany.
'Cause I know there are those walk among us who seem to get their dreams
/ align = "left" /
Dzisiaj poszedłem do majora Matta, żeby zremasterować mój stary album.
I w pociągu L rano, byłem pewien, że widziałem Willa Oldhama
Nosił te same okulary, które miał na scenie w Bowery Ballroom.
Czy przyszedł chodzić wśród Williamsburgerów swojego królestwa?
I można powiedzieć, że teraz jest facet, który wydaje się mieć swój świat rozplanowany
przed nim
Albo można powiedzieć, że to bogaty dzieciak albo faszysta albo szarlatan.
/ Align = "left" /
zignoruj go.
I nawet jeśli na początku jest lekceważący, po kilku słuchaniach spodoba ci się.
Myślałem o tym w pociągu L, z zamiarem przebicia własnej bańki.
Jak długo artysta powinien się zmagać, zanim nie będzie wart zachodu?
I przyznaj, że nie pasujemy do tego, co jest w zamku.
Czy to dążenie do wielkości czy przynajmniej hipness to tylko przekręt
I zbyt wiele kłopotów, ale co sprawia, że człowiek jest wart łatwej jazdy
Born to be a natural artist you love or hate but can ' t deny
Podczas gdy my, sługusy w naszych milionach, pogrążamy się w otchłani historii.
Możemy się trochę pośmiać, ale wciąż jesteśmy marnotrawcami protoplazmy.
Dzisiaj miałem zamiar zmarnować trochę czasu i pieniędzy na remastering jakiegoś głupiego staruszka.
album
I w pociągu L rano, byłem pewien, że widziałem Willa Oldhama
Nosił te same duże okulary przeciwsłoneczne, które miał na scenie w Bowery Ballroom.
Czy przyszedł zobaczyć spory tutaj w rynsztokach jego królestwa?
Gdzie my, szlachetni, głodujący artyści, staramy się nakarmić nasze ego.
Nasze matki lubią naszą muzykę nasi przyjaciele przychodzą zobaczyć nasze przedstawienia
A jeśli nasi przyjaciele odniosą sukces, uznamy ich za wrogów.
Idź do domu do naszych czterech współlokatorów po zapłaceniu dużej kasy za występy rockstars
Co za koszmar! co za horror! Nie chcę brać w tym udziału.
Get me off this crazy ride
Będę rzygał, będę sikał! Wolałbym się zabić.
Wolałabym się zrelaksować, albo nie istnieć.
Ale mówisz, że chcesz zrobić wywiad mailowy? A co mi tam, nie mogę się oprzeć!
Hej mamo, wiesz co? Dzisiaj zrobiłem kolejny wywiad dla magazynu!
"Kochanie, to świetnie, jesteś naprawdę sławny!"Tak, ja też mam 27 lat!
Myślałem, że dorosnę, by robić rzeczy, które przyniosą korzyści ludzkości.
Ale coraz trudniej stwierdzić, czy życie tego artysty przynosi mi korzyści.
Ponieważ miałem zamiar zmarnować dzisiaj trochę czasu i pieniędzy na remastering jakiegoś głupiego starego
album
I w pociągu L rano, byłam całkowicie pewna, że widziałam Willa Oldhama
Nosił te same duże okulary przeciwsłoneczne, które miał na scenie w Bowery Ballroom.
A ponieważ potrzebowałam odpowiedzi, poszłam i go zapytałam.,
Powiedziałem
"Czy Bonnie Prince, Pałac czy cokolwiek, co o tym myślisz?
Czy warto być artystą czy gwiazdą indie-rocka, czy lepiej Ci
bez niego?»
Bo może świat byłby lepszy, gdybyśmy nie byli kreatywni.
Drony
Żadnych martwych marzeń z dzieciństwa, które by nas nawiedzały, przyzwoitą pracę, przyzwoity dom.
A jeśli będziemy mieli trochę więcej czasu, możemy zrobić prawdziwe rzeczy, by promować pokój.
Zostać naukowcami lub nauczycielami historii albo przynajmniej nie-skorumpowaną policją
"Dalej Will, musisz mi powiedzieć!"Chwyciłem go i uścisnąłem za rękę
Pociąg l przechylał się Bedford z 10,000 białych dwudziestokilometrów
Otworzył usta, by mówić, ale zgubił się w dudnieniu kół.
Rzucili nas razem w róg i krzyknąłem " powiedz mi, człowieku, Serio!»
Zakładam, że żyjesz komfortowo, nawet jeśli nie jesteś zbyt dobrą reputacją.
Osiągnąłeś dość wysoki poziom sukcesu i uznanie krytyków.
Pociąg " L " dotarł do First Avenue i kilku ludzi się wyparowało.
Wpatrywałem się w jego okulary przeciwsłoneczne i naprawdę ześwirowałem.
Parowiec Willie Bonnie Prince of all this shit, you ' re like THE king OF a
niektóre gatunki
Ale nawet ty musisz chcieć odejść, jak gdyby usłyszeć płytę Boba Dylana czy Neila
Young or whatever
Musisz zacząć myśleć " tak, ludzie tacy jak ja, ale nigdy nie będę taki dobry»
Jestem pewien, że Dylan też nie spał kilka nocy.
Chciałby być tak dobry jak Ginsberg czy Camus
A on na to: "stary, jestem takim oszustem, jestem tylko klaunem, który bawi się
A ci głupcy, którzy płacą za moje gówno, mają żałosne, marne mózgi.
Camus pewnie też chciałby być Miltonem.
mówisz?!»
Więc Will, będziesz ze mną szczery, skoro jesteśmy tylko we dwoje w tym pociągu?
Bo miałem zamiar wydać dzisiaj trochę czasu i pieniędzy na zremasterowanie jakiegoś głupiego starego
album
I widziałem cię tutaj w pociągu L
A ja na to: "Hej, czy to Will Oldham?"musi przynajmniej mieć
perspektywa
Bo życie w tym mieście jest takie zagubione i spięte.
And I just don ' t know up from down
I wtedy dotarliśmy do ostatniego przystanku i metro było opuszczone
Była długa chwila ciszy i puściłam jego koszulę.
Zacząłem myśleć, że może popełniłem jakiś wielki błąd.
Próbowałem wyjść na peron, ale było już za późno.
Jego okulary przeciwsłoneczne robiły się coraz ciemniejsze, a mimo to nawet się nie odezwał.
Po prostu podszedł do mnie od tyłu i chwycił mnie za gardło.
Rzucił mnie na beton i kopnął mnie w twarz swoim butem.
Zaciągnął mnie na tory i związał mi ręce płaszczem.
I wyślizgiwałam się ze świadomości, gdy on wślizgnął mi się w dżinsy.
Bił mnie i bzykał, a ja wymknęłam się we śnie.
Więc to mogło być tylko złudzenie.
Ale wydawało mi się, że mówił coś w stylu: "artyści to cipy".»
Potem wspiął się na górę i uciekł.
Więc leżałem tam w ciemności na torach kolejowych zimny i zepsuty
Godziny mijały i pomyślałem
"Well, maybe I won' t remaster that old album»
I wtedy zacząłem myśleć, że może to naprawdę nie był Will Oldham
Nawet jeśli trzymał mnie za ręce i rżnął mnie tak jak Will śpiewa w "a Sucker' s Evening»
Ale czy to był on, czy nie, nie mogłem zapomnieć słów, które wypowiedział.
"Artyści to cipy," jak, jesteśmy mięczakami, albo skończymy na tym, że zostaniemy wyruchani.
I inne rodzaje ludzi są kutasy: wysoki, mądry i silny i Urodzony, aby nas pieprzyć
w górę
Wiem, że to brzmi seksistowsko i głupio.
To okropna analogia, ale w tym momencie na torach kolejowych, zrobił wiele
"of sense to me"
Może to jakiś rodzaj naturalnej równowagi, jak 2 rodzaje płci psychicznej
To dzieje się we wszystkich społeczeństwach w takiej czy innej formie, jak niektóre kutasy
born to conquer
Pewnie bym to zrobił, gdybym mógł, ale jeśli jestem cipą, to w porządku.
Bo za kilka miesięcy może wystawię coś dobrego