John McDermott — Farewell To Pripchat tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Farewell To Pripchat", wykonawca: John McDermott.
Tekst piosenki
It was a friday in april 1986,
The day that nightmare begun,
When the dust it fell down on our buildings and streets,
And entered our buildings at noon,
Touched the grass and trees, bicycyles, cars
Beds, books and picture frames too,
We stood around helpless, confused,
Nobody knew what to do.
At two oclock on sunday the buses arrived,
A fleet of a thousand or more,
We were ordered to be on our way,
Not knowing what lay in store,
Some of our citizens fled in dismay,
And looked for a good place to hide,
When four oclock came and the last bus pulled out,
Twas the day that our lively town died.
And the shirts, sheets and hankerchiefs cracks in the wind,
On the window ledge the withering plants,
And the ladas and volgas are parked by the door,
And the bikes in its usual stance.
Our evergreen tree lies withered and drooped,
Theyve poisoned our fertile land,
The streets speak a deafening silence,
Nothing stirs but the sand.
A visit back home is so eerie today,
A modern pompei in view,
To see all the old shops ond the forest hotel,
And the promyet cinema too.
The momentos we gathered all left behind,
Our photos and letters and cards,
The toys of our children untouchable now,
Toy soldiers left standing on guard.
So fare thee well pripchat, my home and my soul,
Your sorrow can know no relief.
A terrifying glimpse of the future you show,
Your children all scattered like geese,
The clothes lines still sways but the owners long gone.
As the nomadic era returns,
The questions in black and white blurred into grey,
The answer is too easy to learn.
Tłumaczenie tekstu piosenki
To był piątek w kwietniu 1986,
The day that nightmare begun,
Gdy kurz spadł na nasze budynki i ulice,
I wszedł do naszych budynków w południe.,
Dotknął trawy i drzew, rowery, samochody
Łóżka, książki i ramki na zdjęcia też,
Staliśmy bezradni, zdezorientowani. ,
Nikt nie wiedział, co robić.
O drugiej w niedzielę autobusy przyjechały,
Flota tysiąca lub więcej,
Kazano nam ruszać w drogę.,
Nie wiedząc, co się dzieje,
Niektórzy z naszych obywateli uciekli w przerażeniu.,
I szukałam dobrego miejsca do ukrycia,
Kiedy nadeszła godzina czwarta, ostatni autobus odjechał.,
To był dzień, w którym nasze tętniące życiem miasto umarło.
And the shirts, sheets and hankerchiefs cracks in the wind,
Na parapecie okna więdną rośliny,
Ladas i volgas są zaparkowani przy drzwiach.,
I rowery w normalnej pozycji.
Nasze wiecznie zielone drzewo uschło i opadło,
Zatruli naszą żyzną ziemię.,
Ulice mówią ogłuszającą ciszę,
Nic nie porusza, tylko piasek.
Wizyta w domu jest dziś taka niesamowita.,
Współczesny Pompejusz,
Aby zobaczyć wszystkie stare sklepy w hotelu forest,
I kino promyet.
The momentos we collected all left behind,
Nasze zdjęcia, listy i kartki,
Zabawki naszych dzieci są teraz nietykalne.,
Zabawkowi żołnierze stali na straży.
Więc Żegnaj pripchat, Mój Dom i moja dusza,
Twój smutek nie może zaznać ulgi.
Przerażające spojrzenie na przyszłość, którą pokazujesz,
Twoje dzieci rozrzucone jak gęsi,
Linie ubrań wciąż się kołyszą, ale właścicieli już dawno nie ma.
W miarę powrotu ery koczowniczej,
Pytania w czerni i bieli rozmyte w szarości,
Odpowiedź jest zbyt łatwa do nauczenia.