Карандаш — Части тела tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Части тела", wykonawca: Карандаш.
Tekst piosenki
Бежала кровь по венам, словно скорый поезд.
Едва заметные морщинки выдавали возраст.
Глаза изучали жадно витрины и книги,
А шея поцелуи помнила мужчин безликих.
Пальцы брали деньги, чтобы пойти в салоны,
Волосы который раз меняли цвет и форму.
Уши терпели золото в очередной ране,
А кожа отдыхала в ароматной ванне.
Который раз из декольте смотрела грудь.
Язык между тем хотел просто отдохнуть
От разговоров, ссор, перемывания костей.
Мозг из модных журналов ждал новостей.
Пока губы жадно ели дорогую помаду,
А ноги в сети ловили чужие чьи-то взгляды.
Части тела своей красотой гордились,
Но в один майский день все они остановились.
Собственного тела вес поднимает пресс,
Щека едва терпела бритву, утренний процесс.
Вчерашний хмель бил в затылок больно,
А желудок просто кричал: «С меня довольно!
Что же это? С зимы до лета. Мне надо к доктору», —
Пока глаза готовились к очередному повтору.
Тот же двор, тот же путь, тот же разговор.
Снова дом, работа, дом. «Время — настоящий вор», —
Думали, расстраиваясь волосы,
На висках превращаясь в седины белые полосы.
Вены, как тросы, узорами под кожей.
И только руки в этом теле верили, что всё возможно.
Играли в автоматы, трогали доступных женщин,
Ломались, раньше — в драках, сейчас — немного легче.
Мужские части тела собой гордились,
Но в один майский день и они остановились.
Не знаю, может быть по венам ядом,
Может быть утечка газа оказалась где-то рядом.
В спортзале отказало сердце, перестало биться.
Не довезли до больницы, хотя всего-то тридцать.
Мог в лёгкие легко проникнуть вирус,
Или нервы сдали. Просто жизнь такая получилась.
Свои же руки пишут красным по белому.
Это последнее, что они успеют сделать
Частям тела, хотя целы и здоровы,
Но, почему-то, это происходит снова-снова.
Люди уходят и не всегда на поле боя,
В толпе метро уходят, наедине с собою.
Уходят в скорых, тюрьмах под надзором,
Уходят по-геройски или несмываемым позором.
Длинным коридором летят в сторону света.
В конце зимы это или в начале лета.
Уходят в сентябре, июле, середине мая.
Жизнь скоротечна, как эти стихи, парень.
Как этот бит шпарит, стремятся ноты-годы.
Мы все хозяева судьбы, хозяева природы,
Хозяева тех денег, что нами не потрачены,
Хозяева каких-то тряпок, от какого-то Версачи,
Хозяева машин и дачи, даже судеб,
И каждый почему-то знает, что с ним завтра будет.
Пока не кончатся страницы нашей книги,
Повесть дочитана, становится так тихо.
Тихо-тихо. Глаза не смотрят на витрины,
Не беспокоит сердце и редкие седины,
Когда свои части тела кто-то покидает.
Надеюсь, кроме них у тебя есть, что оставить.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Krew płynęła przez żyły, jak szybki pociąg.
Ledwo zauważalne zmarszczki dawały wiek.
Oczy badane chciwie Gabloty i książki,
A szyja całowała mężczyzn bez twarzy.
Palce wziął pieniądze, aby przejść do salonów,
Włosy, które zmieniły kolor i kształt.
Uszy tolerowały złoto w kolejnej ranie,
A skóra odpoczywała w pachnącej wannie.
Który raz z dekoltu spojrzał na klatkę piersiową.
Język tymczasem chciał po prostu odpocząć
Od gadania, kłótni, mycia kości.
Mózg z magazynów mody czekał na wiadomości.
Podczas gdy usta chciwie zjadły kosztowną szminkę,
A nogi w sieci łapały czyjeś spojrzenia.
Części ciała były dumne ze swojego piękna,
Ale pewnego majowego dnia wszyscy się zatrzymali.
Ciężar własnego ciała podnosi prasę,
Policzek ledwo tolerował brzytwę, poranny proces.
Wczoraj chmiel uderzył w tył głowy boli,
A żołądek po prostu krzyczał: "mam dość!
Co to jest? Od zimy do lata. Muszę iść do lekarza.», —
Podczas gdy oczy przygotowywały się do kolejnego powtórzenia.
To samo Podwórko, ta sama ścieżka, ta sama rozmowa.
Znowu dom, praca, dom. "Czas jest prawdziwym złodziejem», —
Myślał zdenerwowany włosy,
Na skroniach zamieniając się w szare białe paski.
Żyły są jak liny, wzory pod skórą.
I tylko ręce w tym ciele wierzyły, że wszystko jest możliwe.
Grali w automaty, dotykali dostępnych kobiet,
Złamali się, wcześniej-w bójkach, teraz - trochę łatwiej.
Męskie części ciała były z siebie dumne,
Ale pewnego majowego dnia zatrzymali się.
Nie wiem, może w żyłach jest trucizna.,
Może wyciek gazu był gdzieś w pobliżu.
Na siłowni serce przestało bić.
Nie pojechali do szpitala, chociaż tylko trzydzieści.
Wirus mógł łatwo dostać się do płuc.,
Albo nerwy. Po prostu takie jest życie.
Ich ręce piszą na czerwono na biało.
To ostatnia rzecz, jaką mogą zrobić.
Części ciała, choć nienaruszone i zdrowe,
Ale z jakiegoś powodu dzieje się to od nowa.
Ludzie odchodzą i nie zawsze na polu bitwy,
W tłumie metra odchodzą, sam na sam z sobą.
Odchodzą w karetkach, więzieniach pod nadzorem,
/ Align = "left" /
Długi korytarz leci w stronę świata.
Późną zimą jest lub wczesnym latem.
Odchodzą we wrześniu, lipcu, połowie maja.
Życie jest ulotne, jak te wiersze, chłopcze.
Jak ten kawałek szopki, aspirują notatki-lat.
Wszyscy jesteśmy mistrzami losu, mistrzami natury,
Właściciele tych pieniędzy, których nie wydaliśmy,
Właściciele jakiejś szmaty, od jakiegoś Versace ' a,
Właściciele samochodów i wille, nawet losy,
I każdy z jakiegoś powodu wie, co się z nim jutro stanie.
Dopóki nie zabraknie stron naszej książki,
Historia jest skończona, robi się tak cicho.
Spokojnie. Oczy nie patrzą na witryny sklepowe,
Nie przeszkadza serce i rzadkie siwienie,
Kiedy ktoś opuszcza swoje części ciała.
Mam nadzieję, że oprócz nich masz coś do pozostawienia.