Miguel Rios — Subsuelo tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Subsuelo", wykonawca: Miguel Rios.
Tekst piosenki
Neón al anochecer
luces como balas en el túnel podrido del subsuelo
sueños rotos que se pierden
por el sumidero de las torres Babel.
Rabia contenida, desesperación
ojos que se miran con rencor
nadie piensa en nadié más que en él
en la jungla sin cuartel.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
En la ley del subsuelo no hay solidaridad
luchas sin armas cerca del infierno
sus alas son de cera como Ícaro
no podrán volar con este calor.
Almas que se pierden por túneles sin fin
laberintos de mediocridad
sólo piensan en lograr salir
en ver el color del mar.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Sienten esa herida al caer el día
sienten esa angustia que asusta y que quita el sueño
vías paralelas en la oscuridad
el futuro acaba de pasar.
Rabia contenida, desesperación
ojos que se miran con rencor
sólo piensan en sobrevivir
y volver a ver el sol.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama de negro,
del último tren.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Neon o zmierzchu
światła jak kule w zepsutym podziemnym tunelu,
złamane marzenia, które są tracone.
przez lejek wież babilońskich.
Opanowana wściekłość, rozpacz
Oczy, które patrzą na siebie z urazą
nikt nie myśli o niczym więcej niż o nim.
w dżungli bez koszar.
Pani, która nosi czarną satynę
zdejmij płaszcz z ostatniego pociągu.
Pani, która nosi czarną satynę
zdejmij płaszcz z ostatniego pociągu.
W ustawie o podglebie nie ma solidarności
walki bez broni w pobliżu piekła
jego skrzydła są woskowe jak Ikar.
nie mogą latać w takim upale.
Dusze zagubione w niekończących się tunelach,
labirynty przeciętności
myślą tylko o ucieczce.
w wizji koloru morza.
Pani, która nosi czarną satynę
zdejmij płaszcz z ostatniego pociągu.
Pani, która nosi czarną satynę
zdejmij płaszcz z ostatniego pociągu.
Czują tę ranę, gdy nadejdzie dzień,
czują tęsknotę, która przeraża i odbiera sen
równoległe ścieżki w ciemności
przyszłość właśnie minęła.
Opanowana wściekłość, rozpacz
Oczy, które patrzą na siebie z urazą
myślą tylko o przetrwaniu.
i znowu zobaczyć słońce.
Pani, która nosi czarną satynę
zdejmij płaszcz z ostatniego pociągu.
Pani, która nosi czarną satynę
zdejmij płaszcz z ostatniego pociągu.
Pani w czerni,
z ostatniego pociągu.