Надежда Кадышева — Я зову напрасно tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Я зову напрасно", wykonawca: Надежда Кадышева.
Tekst piosenki
Под окошком бродит осень золотая и поёт ей песни ветер озорной.
Вот и пролетела юность удалая, отцвело веселье лютою зимой.
Я зову не слышно, я зову напрасно, на морозе слёзы льдинками звенят.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
Обнимала вьюга, старая подруга, приглашала в гости в домик ледяной.
И снежок колючий, старый мой приятель, бил в лицо наотмашь сильною рукой.
Я зову не слышно, я зову напрасно, на морозе слёзы льдинками звенят.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
Проигрыщ.
И не заставляйте плакать и молиться — от тоски-разлуки некуда бежать.
Золотая осень будет долго сниться и зимой и летом за собою звать.
Я зову не слышно, я зову напрасно, на морозе слёзы льдинками звенят.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
И хохочет ветер, словно зверь ужасный, и скребёт когтями души невпопад.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Pod oknem wędruje jesień złota i śpiewa jej piosenki wiatr niegrzeczny.
Tak więc młodość latała, usuwając, wesołość wyblakła w zimie.
Dzwonię nie słychać, dzwonię na próżno, na mrozie łzy dzwonią z kry lodowej.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.
Przytuliła zamieć, stara przyjaciółka, zaprosiła do domu lodowego.
I Śnieżka kolczasty, mój stary przyjaciel, uderzył w twarz backhand silną ręką.
Dzwonię nie słychać, dzwonię na próżno, na mrozie łzy dzwonią z kry lodowej.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.
Przegrana.
I nie zmuszaj do płaczu i modlitwy-z tęsknoty-separacji nie ma gdzie uciec.
Złota jesień będzie długo marzyć, a zimą i latem zadzwonić do siebie.
Dzwonię nie słychać, dzwonię na próżno, na mrozie łzy dzwonią z kry lodowej.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.
I wiatr śmieje się, jakby bestia była straszna, i drapie pazurami duszy.