Очеретяний кіт — Простір tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Простір", wykonawca: Очеретяний кіт.
Tekst piosenki
Мій товариш до мене приходить вночі,
Він мене не будить, бо має ключі.
Він на кухні сідає, а я собі сплю.
Він там вірші складає,
А я їх не люблю.
Та, буває, щось раптом насниться дурне,
І встаєш, щоб здійснити невідкладне турне.
І до ліжка зворотню долаючи путь,
Я спитаю в товариша: «А як тебе звуть?»
І він завжди називає ім'я,
Що ніколи не чув від товариша я.
Це ім'я кострубате, що ніколи не чув,
Я не можу згадати,
Бо одразу забув.
І я знову лягаю, і сниться мені,
Що ми вдвох ідемо на далекі вогні.
І товариш не бачить обличчя мого,
Бо дивлюсь я на всесвіт очима його.
Простір, — навколо простір,
А порожнечі нема.
В гості, до себе в гості
Нас кличе біла зима.
Все під снігом замовкло, тільки річка рида.
Щось бурмоче на броді скажена вода.
Ніч гартує свій морок і зірками бринить,
А на березі тому
Багаття горить.
Так горить, аж танцює, висвітлює ліс.
Ми йдемо до ріки крізь густий верболіз.
І товариш мій входить спокійно в потік,
А мене, замість нього, смертний холод обпік.
Простір, — навколо простір,
А порожнечі нема.
В гості, до себе в гості
Нас кличе біла зима.
Прокидаюсь я ранком, і на кухню іду.
Там займуся сніданком,
Якщо їжу знайду.
Тільки сяду до столу, —
Телефон дзеленчить, —
Буде хтось, безголовий,
Мене розуму вчить.
Я веду з ним розмову,
Сам себе їдучи,
І все дивлюсь навколо, —
Хто тут був уночі?
Раптом — зирк на підлогу, — там лежить біля ніг
Білий аркуш паперу, чистий-чистий, як сніг…
Простір, — навколо простір,
А порожнечі нема.
В гості, до себе в гості
Нас кличе біла зима.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Mój kolega przychodzi do mnie w nocy,
Nie budzi mnie, bo ma klucze.
On siada w kuchni, a ja śpię.
Pisze Tam wiersze.,
A ja ich nie lubię.
Ale zdarza się, że coś nagle śni głupie,
I wstajesz, aby odbyć pilną trasę.
/ Align = "left" / ,
Zapytam kolegę: "jak masz na imię?»
I zawsze wymienia imię,
Że nigdy nie słyszałem od towarzysza.
To imię jest niechlujne, czego nigdy nie słyszałem,
Nie pamiętam.,
Bo zapomniałem.
I znowu kładę się i śnię,
Że oboje idziemy na dalekie światła.
A towarzysz nie widzi mojej twarzy,
Bo patrzę na wszechświat jego oczami.
Przestrzeń, - wokół przestrzeni,
Nie ma pustki.
W odwiedziny, w odwiedziny
Wzywa nas Biała zima.
Wszystko pod śniegiem ucichło, tylko rzeka Reeda.
Coś mamrocze na brodzie wściekła woda.
Noc hartuje swój mrok, a Gwiazdy dzwonią,
A na brzegu Tom
Ogień płonie.
Tak płonie, aż tańczy, oświetla Las.
Idziemy do rzeki przez gęsty Wierzbnik.
A mój towarzysz wchodzi spokojnie do strumienia,
A ja, zamiast niego, śmiertelny chłód spalił się.
Przestrzeń, - wokół przestrzeni,
Nie ma pustki.
W odwiedziny, w odwiedziny
Wzywa nas Biała zima.
Budzę się rano i idę do kuchni.
Zrobię tam śniadanie.,
Jeśli znajdę jedzenie.
Tylko usiądę przy stole., —
Telefon dzwoni, —
Będzie ktoś bez głowy,
To mnie uczy.
Rozmawiam z nim.,
On,
I rozglądam się dookoła., —
Kto tu był w nocy?
Nagle-zyrk na podłodze, - tam leży u stóp
Biała kartka papieru, czysta-czysta jak śnieg…
Przestrzeń, - wokół przestrzeni,
Nie ma pustki.
W odwiedziny, w odwiedziny
Wzywa nas Biała zima.