Олег Митяев — Мама tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Мама", wykonawca: Олег Митяев.
Tekst piosenki
Она, казалось бы, решается легко:
Одна в осеннем городе скучает мама,
И этот город расположен далеко.
И мы сначала ничего не замечаем,
И дни разлуки складываются в года…
Мы обещаем написать и забываем,
И наши мамы нас прощают, как всегда…
А когда-то мальчик был обеспокоен,
Если только мама покидала дом,
И, уткнувшись взглядом в пальмы на обоях,
Ел горбушку хлеба с сахарным песком.
И ждал, когда в подъезде ржавая пружина
Скрипнет, возвращая ласку и покой…
А у неё работа, а потом дружина,
И под вечер с полной сумкою домой.
Как две заботливые птицы, эти руки
Нас успевали защитить и пожалеть,
А мы смотрели с братом только на зарубки
На косяке дверном, мечтая повзрослеть.
И дождик летний капал, и земля парила,
И, как в войну, мы продолжали в жизнь играть,
И всё, что раньше мама нам ни говорила,
Мы начинаем только-только понимать:
Почему так много было кукурузы,
Почему в апреле запахи острей,
Почему зимою хочется арбуза…
А вообще-то было всё, как у людей.
И тот пьянящий запах новеньких сандалий
И в кульке за рубль десять карамель,
И в шариковой ручке радостный Гагарин…
Так ничто не может радовать теперь.
Ну, раз в году, хотя бы, кажется, так просто
Вернуться к тихой радости родимых глаз,
Но мы спешим к вершинам творческого роста,
И мамы, понимая, не тревожат нас…
И ждут, и врут опять немножечко соседям,
Похлёбывая тот же ягодный кисель,
Что, может быть, на Новый год домой приедем,
А нас несёт опять за тридевять земель.
Но, как с пластинки пыльной,
пляжный визг нам слышен,
Память наша плёнкой рвётся, как в кино…
И как же мы бессильны пирожками с вишней
Возвратить ту радость детства своего…
Tłumaczenie tekstu piosenki
Wydaje się, że jest łatwo rozwiązany:
Samotna w jesiennym mieście tęskni mama,
A to miasto jest daleko.
I na początku nic nie zauważamy,
A dni separacji sumują się do lat…
Obiecujemy napisać i zapomnieć,
A nasze matki wybaczają nam, jak zawsze…
A kiedyś chłopiec był zaniepokojony,
Chyba, że mama wychodziła z domu.,
I patrząc w dłonie na tapecie,
Zjadłem garb chleba z cukrem.
I czekał, gdy w wejściu zardzewiała sprężyna
Skrzypi, przywracając uczucie i spokój…
A ona ma pracę, a potem drużynę.,
A wieczorem z pełną torbą do domu.
Jak dwa opiekuńcze ptaki, te ręce
Mieliśmy czas, aby chronić i żałować,
A my patrzyliśmy z bratem tylko na nacięcia
Na ościeżnicy, marząc o dorastaniu.
I deszcz letni kapał, a ziemia unosiła się,
I jak w wojnie, graliśmy dalej w życie,
I wszystko, co mama powiedziała nam wcześniej,
Dopiero zaczynamy rozumieć:
Dlaczego tak dużo było kukurydzy,
Dlaczego w kwietniu zapachy są ostre,
Dlaczego zimą chcę arbuza…
Właściwie to wszystko było jak ludzie.
I ten odurzający zapach nowych sandałów.
I w sakiewce za Rubel dziesięć karmelu,
I w długopisie radosny Gagarin…
Więc nic nie może się teraz cieszyć.
Cóż, raz w roku, przynajmniej wydaje się takie proste
Powrót do cichej radości znamion,
Ale spieszymy się na szczyty kreatywnego wzrostu,
A matki, zdając sobie sprawę, nie przeszkadzają nam…
I czekają, i znowu kłamią trochę sąsiadów,
Chowając tę samą galaretkę z jagód,
Że może na Nowy Rok wrócimy do domu,
A my znów jesteśmy za krainą ziemi.
Ale jak z płyty zakurzonej,
/ align = "left" / ,
Nasza pamięć jest rozdarta filmem, jak w kinie…
I jak bezsilni jesteśmy plackami z wiśniami
/ Align = "left" / …