Pigalle — Marie la rouquine tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Marie la rouquine", wykonawca: Pigalle.
Tekst piosenki
Dans la ville minière, quand le train s’arrêta, sa peau blanche et fragile
insultait les terrils.
Elle voyait des yeux blancs qui sortait du
noir, comme ceux d’africains, mais c'était la Lorraine.
Elle sortait du blanc de l'écume Bretonne, transitée par paris au c ur des
années folles, ramassée, éduquée à peine sur le quai quand elle était venue y a
deux ans de Quimper.
Mais le bordel de luxe ou le sûpre fragile, ça se termina mal pour Marie La
Rouquine. Sa bouche gourmande, son sexe rougeoyant lui laissaient quelques sous
pour un train vers l’exil!
Plus de riches banquiers, direction le charbon, là où il y a du monde:
le sexe prolétaire, sa peau blanche lissée par des mains douces et noires lui
rappelait ses 15 ans sous des mains brunes de terre.
Mais Paris s’oublie vite et la Bretagne aussi: dans ses yeux verts de rousse ne
passaient plus jamais ni les pavés ni la seine ni les plages de galets,
mais les appliques de gaz et les casques allumés.
De Marie La Rouquine un jour elle se transforma en Marie la Lorraine,
l'égérie du charbons, sa peau devenue noire, satinence et reliefs sous les
caresses hâtives des mineurs de fond. de fond!
Tłumaczenie tekstu piosenki
W górniczym mieście, gdy pociąg się zatrzymał, jego biała, krucha skóra
obrażali terricona.
Widziała białe oczy wystające z
Czarni jak Afrykanie, ale to była Lorraine.
Wychodziła z białej pianki bretońskiej, która przeprawiała się przez Paryż do C ur
Szalone lata zbierane, wykształcone ledwo na molo, kiedy tam dotarła
dwa lata kampera.
Ale luksusowy burdel lub kruchy bałagan, to skończyło się źle dla Marii
Ruda. Jej chciwe usta, jej świecące Seks zostawili jej kilka sub
pociąg na wygnanie!
Więcej bogatych bankierów, kierując węgiel tam, gdzie jest świat:
Proletariacki seks, jej biała skóra wygładzona miękkimi czarnymi rękami
wspominał swoje 15 lat pod brązowymi rękami ziemi.
Ale Paryż szybko zapomina, a Bretania też: w jej zielonych oczach Ruda nie
nigdy więcej nie było bruku, siana ani żwirowych plaż,
ale zapaliły się kinkiety gazowe i hełmy.
Z Marie Ruda pewnego dnia zmieniła się w Marie Lorraine,
węgiel, jego skóra stała się czarna, satyna i płaskorzeźby pod spodem
pośpieszne pieszczoty górników dennych. na dole!