Рабы Лампы — Посвящение (ИМПЕРИЯ) tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Посвящение (ИМПЕРИЯ)", wykonawca: Рабы Лампы.
Tekst piosenki
«Наши овации канатоходцам по делу…
Прошедшим казни и вечно живущим,
Средь пьяной гущи погнившей при жизни…»
Холодное лето 2000-го года.
Смерть забрала поэта, но звучать будут долго
В моем сознанье где-то немного грустным эхом
Его слова и голос, но уже с другого света.
Уважение усопшему, безвременно ушедшему,
Искавшему счастье, но так и не нашедшему.
Как памятку живущим, оставил он наследие,
И вслед за ним идущие познают его гения.
Я отдаю последнюю свою дань уважения
Тому, кто научил меня трехмерному мышлению.
Скорбим и помним о его мятежном духе.
Грюндиг, спи спокойно, земля пусть будет тебе пухом.
Чем дальше по жизни, тем больше понятно,
Что гений от Бога подвержен летально
Оплакивать участь непонявших истин.
И мысли о всем неизбежном приходят.
Все чаще и чаще. И незачем больше
Писать и стараться, вложить больше смысла
Корысти не ради, а только с желаньем.
Не сдаться, и в тысячный раз называя.
Явления сущего, рифмой играя,
Страдая, давать имена проявленьям
Природы созданий, что созданы сверху.
Напрасно все это. Ты ушел не прощаясь.
Не выключил свет, не спросил о погоде…
И вроде все ясно, ведь смерть безучастна.
Но знай, что наследие прыгнувших в небо
Пополнилось новой главой многократно!
Посвящение человеку с большой буквы «Ч»,
Да и вообще, уличному поэту, и просто клевому парню.
Не знаю, кому как, а мне непонятно
Почему мы выбираем свой путь и идем по нему вперед.
И в чем суть этого пути,
И когда он закончится.
И очень хочется, чтобы он был ровным,
Длинным, легким, светлым, как солнечный день.
Но неожиданно все закончилось:
Переступил человек черту и его не вернешь.
Не надо здесь больше слов — они ни к чему.
Я помолчу лучше и буду помнить его всегда.
Душа покинула тело, где-то летает.
Строчка не дописана, рифма остывает.
Никто не знает, где сейчас его душа.
Она находится там, где лирика его жива.
Она жива везде, но поэта больше нет.
Мне хочется кричать от боли, но не слышу я ответ.
О себе оставив след, он расстался с этим миром,
Но для многих подростков он стал кумиром.
«Раб Лампы», бунтарь в борьбе за правду,
Его поэзии нет равных по глубине мысли.
«D.O.B. community», лишилась воина, бойца.
Но твое дело не умрет, нет, ему нет конца.
Стучат наши сердца в такт твоему сердцу.
Закрыл ты за собою дверцу.
Но мы с тобой. Покойся с миром.
Послав все к черту, и сплюнув смачно вето
На безразделье избитых истин, сейчас пою я оду
Опавшим желтым листьям, чья смерть — не осень,
А немощь лета.
Я — их брат, мне выть животным,
В своих ладонях их хороня.
Один из них есть часть меня,
И значит, часть меня — бесплотна.
Был дан приказ: Долой из плена!
Долой из лона земного лиха!
И он ушел легко, спокойно и тихо,
Полоснув живых по венам.
Теперь он там. Он стал ближе к Богу.
А мы, живые, его дорогу
Грызем наощупь его же светом.
Ведь он не умер, нет,
Он всего лишь слился с ветром.
Друг мой, братишка, Лёха, здорово.
Слова не вяжутся в куплет.
Мыслей, чувств так много.
Звонил в тот день Джип, сказал, тебя нет.
Стало грустно и темно, как погасили свет.
Перед глазами скорбь твоих родных. Душой болею.
Переживанья, боль ничьи не сравнятся с их потерей.
Верю в то, что тебе лучше сейчас.
Почти знаю. Твои стихи читаю.
Чувствую, понимаю их. Сильнее быть стараюсь.
Ты со мной, поверь.
Мы об одном мечтали, я в ответе за двоих теперь.
Среди друзей мы тебя помним.
Разговор, когда мы вспоминаем, выходит, по-любому, долгим,
Светлым. Слышишь, мы дорожим
Каждым моментом, что провели с тобой.
Гордимся каждым метром,
Сантиметром тех дорог, что ты прошел.
Я чувствую, ты слился с ветром, как Sir-j прочел.
Ты с нами. Прихожу к тебе своими снами.
Любую радость в жизни Делю с тобою в пополаме.
Своими мыслями, мечтами по тебе скучаю. Строки эти посвящаю
Лучшему другу на свете, кого я никогда не потеряю.
Покойся с миром, брат, мы тебя помним.
Песенка, короткая как жизнь сама, допета
Для одного поэта, который понял это
Чуть раньше, чем все мы узнали,
Что это так. Он видел впереди гнетущий мрак и пустоту.
Он доверял лишь белому листу, друзьям и микрофону.
Каждому дому он пытался донести сигнал тревоги.
Он видел — мы убоги. Знал, что это нас убьет.
Он чувствовал, что так нельзя — из грязи да в князья.
Он ненавидел серость, глупость,
Предательство и трусость, он видел в душах мусор,
И кричал об этом, и вопил об этом, и орал!
Хотел, чтоб этот мир узнал свои ошибки,
Пока не стало слишком поздно.
Но грозы в этом году слишком свирепы,
И он не перешел, как через реку, это лето.
Не канул в Лету! Его слово в наших душах.
Он был один из лучших.
Нет, он есть один из лучших!
И навсегда, ты слышишь,
Он останется таким!
Я посвящаю гению ушедшему свой гимн.
Мир да пребудет с ним!
Всегда знать, что ты уйдешь именно так,
И все равно завыть, когда тебя не стало.
С лицом, распухшим от едких слез,
В растерянности нервной кутаться в одеяло.
И с каждым вдохом ветра в открытое окно думать,
Что это ты пришел и сел рядом.
Достал из рюкзака любимый свой блокнот,
И с фразой: «Хочешь, что-нибудь прочитаю?»
Читаешь с тоской в глазах о смерти,
Как о воле, собой, друзьями,
Миром вечно недовольный,
До боли, до краев, до верха переполнен.
Приснись мне, Лёлик.
Скажи, а правда, там, как ты и думал,
Большое, спокойное море?
Когда сердце споткнулосьи нужен воздуха глоток,
Когда хочется выть, как голодный волк,
Когда памяти осколок пробивает грудь,
Кислотой сжигает душу, боль мешает уснуть.
Когда тело бросает в сине-мертвую дрожь,
И не дает покоя под рукой лежащий нож,
Вот тогда я выключаю свет, отключаю телефон,
Закрываю глаза, посылая всех вон.
Я остаюсь один — отшельник в черной дыре.
И своими мыслями, мой друг, я прихожу к тебе.
Из-под подушки достаю твой недописанный роман,
На обложке — слезами: «Любовь, вера, обман».
Две красные черты переплетаются в крест.
Это конец великой жизни, это рожденная смерть.
Как гуманный отец учит глупого сына,
Так урок для дураков — твоя правдивая книга.
Как рушится мозг, когда приходит любовь,
Так твоя музыка будоражит кровь.
Так твоя лирика раскалывает душу,
Делает обрезание, выпускает смерть наружу.
Согревает в минус сорок, утоляет жажду в зной,
Заживляет раны скорби, рассасывает гной.
Воспоминанье вихрем уносит меня в сон.
От всей семьи тебе низкий поклон.
«Наши овации канатоходцам по делу…
Прошедшим казни и вечно живущим,
Средь пьяной гущи погнившей при жизни…»
Tłumaczenie tekstu piosenki
"Nasze owacje na stojąco dla linoskoczków w tej sprawie…
Egzekucje i życie wieczne,
W środku pijanego gówna zgniłego za życia…»
Zimne lato 2000 roku.
Śmierć zabrała poetę, ale zabrzmi to długo
W moim umyśle gdzieś trochę smutnym echem
Jego słowa i głos, ale już z innego świata.
Szacunek dla zmarłego, przedwcześnie zmarłego,
Szukał szczęścia, ale nigdy nie znalazł.
Jako notatkę dla żyjących, pozostawił dziedzictwo,
A po nim idący poznają jego geniusz.
Składam ostatni hołd.
Kogoś, kto nauczył mnie trójwymiarowego myślenia.
Opłakujemy i pamiętamy o jego buntowniczym duchu.
GRUNDIG, śpij spokojnie, niech ziemia będzie dla ciebie puchem.
Im dalej w życiu, tym bardziej zrozumiałe,
Że geniusz od Boga jest podatny na śmierć
Opłakiwać los niezrozumiałych prawd.
I myśli o wszystkim, co nieuniknione, nadchodzą.
Coraz częściej. I nie ma potrzeby więcej
Pisać i próbować, inwestować więcej sensu
Nie dla zysku, ale tylko z pragnieniem.
Nie poddawaj się i po raz tysięczny dzwoniąc.
Zjawiska istoty, Rymowanki,
/ Align = "left" /
Natury stworzeń, które są tworzone z góry.
To wszystko na próżno. Odszedłeś bez pożegnania.
Nie zgasił światła, nie zapytał o pogodę…
I wydaje się, że wszystko jest jasne, ponieważ śmierć jest obojętna.
/ Align = "left" /
Uzupełniony o nowy rozdział wielokrotnie!
Dedykacja dla człowieka z wielką literą " H»,
I ogólnie rzecz biorąc, uliczny poeta i po prostu Dziarski facet.
Nie wiem jak, ale nie rozumiem.
Dlaczego wybieramy naszą drogę i idziemy dalej.
I jaka jest istota tej drogi,
A kiedy to się skończy.
I naprawdę chcę, żeby był równy,
Długi, lekki, lekki jak słoneczny dzień.
Ale nagle wszystko się skończyło.:
Człowiek przekroczył granicę i nie można go odzyskać.
Nie ma tu więcej słów — nie są one potrzebne.
Będę milczał i zawsze będę go pamiętał.
Dusza opuściła ciało, gdzieś leci.
Wiersz nie jest dopisany, rym się ochładza.
Nikt nie wie, gdzie jest jego dusza.
Jest tam, gdzie żyje jego liryka.
Żyje wszędzie, ale poety już nie ma.
Chcę krzyczeć z bólu, ale nie słyszę odpowiedzi.
O sobie zostawiając ślad, zerwał z tym światem,
Ale dla wielu nastolatków stał się idolem.
"Sługa Lampy", buntownik w walce o prawdę,
Jego poezja nie ma sobie równych w głębi myśli.
"D. O. B. community",
Ale twoja sprawa nie umrze.
Nasze serca biją w rytm twego serca.
Zamknąłeś za sobą drzwi.
Ale ty i ja. Spoczywaj w pokoju.
/ Align = "left" /
Na bezgranicznym pobiciu prawd, teraz śpiewam ode
Opadłe żółte liście, których śmierć nie jest jesienią,
I słabość lata.
Jestem ich bratem.,
W dłoniach ich grzebią.
Jeden z nich jest częścią mnie,
Co oznacza, że część mnie jest bezcielesna.
Wydano rozkaz: Wynocha z niewoli!
Wynocha z łona ziemi!
I odszedł łatwo, spokojnie i cicho,
/ Align = "left" /
Teraz tam jest. Zbliżył się do Boga.
/ Align = "left" /
Obgryziemy go światłem.
On nie umarł.,
To tylko wiatr.
Przyjacielu, braciszku, Lecha, świetnie.
Słowa nie pasują do dwuwiersza.
Myśli, uczuć jest tak wiele.
Tego dnia dzwonił Jeep i powiedział, że cię nie ma.
Było smutno i ciemno, gdy zgasły światła.
Przed oczami smutek Twojej rodziny. Jestem chora.
Przeżycia, ból niczyjej nie dorównuje ich stracie.
Wierzę, że teraz czujesz się lepiej.
Prawie wiem. Czytam twoje wiersze.
Czuję, Rozumiem. Staram się być silniejszy.
Jesteś ze mną, zaufaj mi.
Marzyliśmy o tym samym, teraz jestem odpowiedzialny za dwóch.
Wśród przyjaciół pamiętamy Cię.
Rozmowa, kiedy wspominamy, wychodzi, w każdym razie, długa,
Jasny. Słuchaj, kochamy
Każda chwila, którą z Tobą spędziliśmy.
Jesteśmy dumni z każdego metra,
Centymetr tych dróg, które przeszedłeś.
Czuję, że połączyłeś się z wiatrem, tak jak Sir-j przeczytał.
Jesteś z nami. Przychodzę do Ciebie z moimi snami.
Każdą radość w życiu dzielę z Tobą na pół.
Tęsknię za tobą moimi myślami, marzeniami. Wiersze te Dedykuję
Najlepszego przyjaciela na świecie, którego nigdy nie stracę.
Spoczywaj w pokoju, bracie, pamiętamy Cię.
Piosenka, krótka jak życie, dopeta
Dla jednego poety, który to zrozumiał
Zanim wszyscy się dowiedzieliśmy.,
Że to prawda. Widział przed sobą opresyjną ciemność i pustkę.
Ufał tylko białemu kartce, przyjaciołom i mikrofonowi.
Do każdego domu próbował dać alarm.
Widział, że jesteśmy beznadziejni. Wiedziałem, że to nas zabije.
Czuł, że tak nie można — z błota i Książąt.
Nienawidził szarości, głupoty,
Zdrada i tchórzostwo, widział w duszach śmieci,
Krzyczał,krzyczał, krzyczał!
Chciałem, żeby świat poznał swoje błędy.,
Zanim będzie za późno.
Ale burze w tym roku są zbyt okrutne,
I nie przeszedł jak rzeka, tego lata.
Nie zapadł w zapomnienie! Jego słowo jest w naszych duszach.
Był jednym z najlepszych.
Nie, jest jednym z najlepszych!
I na zawsze, słyszysz,
On tak pozostanie!
Dedykuję geniuszowi, który odszedł, mój hymn.
Niech pokój będzie z nim!
Zawsze wiedzieć, że odejdziesz w ten sposób,
I nadal wyć, kiedy cię nie ma.
Z twarzą spuchniętą od żrących łez,
W zakłopotaniu nerwowym, aby zwinąć się w koc.
I z każdym oddechem wiatru w otwartym oknie myśleć,
Że przyszedłeś i usiadłeś obok.
Wyjąłem swój ulubiony notatnik z plecaka,
I ze zwrotem: "chcesz coś przeczytać?»
Czytasz z tęsknotą w oczach śmierci,
Jak o woli, sobie, przyjaciołach,
Świat wiecznie niezadowolony,
Do bólu, po brzegi, do góry zatłoczone.
Przyśnij mi, Lelik.
Powiedz mi, prawda jest taka, jak myślałeś.,
Wielkie, spokojne morze?
Gdy serce potknął sięi trzeba powietrza łyk,
Kiedy chcesz wyć jak głodny wilk,
Kiedy odłamek pamięci przebija klatkę piersiową,
Kwas spala duszę, ból zapobiega zasypianiu.
Kiedy ciało rzuca się w niebiesko-martwe drżenie,
I nie daje spokoju pod ręką leżącego noża,
Wtedy wyłączam światła, wyłączam telefon.,
Zamykam oczy, wysyłając wszystkich.
Zostaję sam-pustelnik w czarnej dziurze.
I moimi myślami, przyjacielu, przychodzę do ciebie.
Spod poduszki wyciągam Twoją niewypowiedzianą powieść.,
Na okładce — łzami: "miłość, wiara, oszustwo".
Dwie czerwone kreski przeplatają się w krzyż.
To koniec wielkiego życia, to narodzona śmierć.
Jak humanitarny ojciec uczy głupiego syna,
Więc lekcją dla głupców jest twoja prawdziwa książka.
Jak rozpada się mózg, gdy przychodzi miłość,
Twoja muzyka pobudza krew.
Więc twoje teksty rozszczepiają duszę,
Obrzezanie, uwolnienie śmierci.
Rozgrzewa się w minus czterdzieści, gasi pragnienie w upale,
Leczy rany żałoby, rozprasza ropę.
Wir wspomnień doprowadza mnie do snu.
Od całej rodziny masz niski ukłon.
"Nasze owacje na stojąco dla linoskoczków w tej sprawie…
Egzekucje i życie wieczne,
W środku pijanego gówna zgniłego za życia…»