Roger Waters — Leaving Beirut tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Leaving Beirut", wykonawca: Roger Waters.
Tekst piosenki
So we left Beirut Willa and I He headed East to Baghdad and the rest of it
I set out North
I walked the five or six miles to the last of the street lamps
And hunkered in the curb side dusk
Holding out my thumb
In no great hope at the ramshackle procession of home bound traffic
Success!
An ancient Mercedes 'dolmus'
The ubiquitous, Arab, shared taxi drew up I turned out my pockets and shrugged at the driver
«J'ai pas de l’argent»
«Venez!"A soft voice from the back seat
The driver lent wearily across and pushed open the back door
I stooped to look inside at the two men there
One besuited, bespectacled, moustached, irritated, distant, late
The other, the one who had spoken,
Frail, fifty five-ish, bald, sallow, in a short sleeved pale blue cotton shirt
With one biro in the breast pocket
A clerk maybe, slightly sunken in the seat
«Venez!"He said again, and smiled
«Mais j’ai pas de l’argent»
«Oui, Oui, d’accord, Venez!»
Are these the people that we should bomb
Are we so sure they mean us harm
Is this our pleasure, punishment or crime
Is this a mountain that we really want to climb
The road is hard, hard and long
Put down that two by four
This man would never turn you from his door
Oh George! Oh George!
That Texas education must have fucked you up when you were very small
He beckoned with a small arthritic motion of his hand
Fingers together like a child waving goodbye
The driver put my old Hofner guitar in the boot with my rucksack
And off we went
«Vous etes Francais, monsieur?»
«Non, Anglais»
«Ah! Anglais»
«Est-ce que vous parlais Anglais, Monsieur?»
«Non, je regrette»
And so on In small talk between strangers, his French alien but correct
Mine halting but eager to please
A lift, after all, is a lift
Late moustache left us brusquely
And some miles later the dolmus slowed at a crossroads lit by a single lightbulb
Swung through a U-turn and stopped in a cloud of dust
I opened the door and got out
But my benefactor made no move to follow
The driver dumped my guitar and rucksack at my feet
And waving away my thanks returned to the boot
Only to reappear with a pair of alloy crutches
Which he leaned against the rear wing of the Mercedes.
He reached into the car and lifted my companion out
Only one leg, the second trouser leg neatly pinned beneath a vacant hip
«Monsieur, si vous voulez, ca sera un honneur pour nous
Si vous venez avec moi a la maison pour manger avec ma femme»
When I was 17 my mother, bless her heart, fulfilled my summer dream
She handed me the keys to the car
We motored down to Paris, fuelled with Dexedrine and booze
Got bust in Antibes by the cops
And fleeced in Naples by the wops
But everyone was kind to us, we were the English dudes
Our dads had helped them win the war
When we all knew what we were fighting for
But now an Englishman abroad is just a US stooge
The bulldog is a poodle snapping round the scoundrel’s last refuge
«Ma femme», thank God! Monopod but not queer
The taxi drove off leaving us in the dim light of the swinging bulb
No building in sight
What the hell
«Merci monsieur»
«Bon, Venez!»
His faced creased in pleasure, he set off in front of me Swinging his leg between the crutches with agonising care
Up the dusty side road into the darkness
After half an hour we’d gone maybe half a mile
When on the right I made out the low profile of a building
He called out in Arabic to announce our arrival
And after some scuffling inside a lamp was lit
And the changing angle of light in the wide crack under the door
Signalled the approach of someone within
The door creaked open and there, holding a biblical looking oil lamp
Stood a squat, moustached woman, stooped smiling up at us
She stood aside to let us in and as she turned
I saw the reason for her stoop
She carried on her back a shocking hump
I nodded and smiled back at her in greeting, fighting for control
The gentleness between the one-legged man and his monstrous wife
Almost too much for me Is gentleness too much for us Should gentleness be filed along with empathy
We feel for someone else’s child
Every time a smart bomb does its sums and gets it wrong
Someone else’s child dies and equities in defence rise
America, America, please hear us when we call
You got hip-hop, be-bop, hustle and bustle
You got Atticus Finch
You got Jane Russell
You got freedom of speech
You got great beaches, wildernesses and malls
Don’t let the might, the Christian right, fuck it all up For you and the rest of the world
They talked excitedly
She went to take his crutches in routine of care
He chiding, gestured
We have a guest
She embarrassed by her faux pas
Took my things and laid them gently in the corner
«Du the?»
We sat on meagre cushions in one corner of the single room
The floor was earth packed hard and by one wall a raised platform
Some six foot by four covered by a simple sheet, the bed
The hunchback busied herself with small copper pots over an open hearth
And brought us tea, hot and sweet
And so to dinner
Flat, unleavened bread, + thin
Cooked in an iron skillet over the open hearth
Then folded and dipped into the soft insides of female sea urchins
My hostess did not eat, I ate her dinner
She would hear of nothing else, I was their guest
And then she retired behind a curtain
And left the men to sit drinking thimbles full of Arak
Carefully poured from a small bottle with a faded label
Soon she reappeared, radiant
Carrying in her arms their pride and joy, their child.
I’d never seen a squint like that
So severe that as one eye looked out the other disappeared behind its nose
Not in my name, Tony, you great war leader you
Terror is still terror, whosoever gets to frame the rules
History’s not written by the vanquished or the damned
Now we are Genghis Khan, Lucretia Borghia, Son of Sam
In 1961 they took this child into their home
I wonder what became of them
In the cauldron that was Lebanon
If I could find them now, could I make amends?
How does the story end?
And so to bed, me that is, not them
Of course they slept on the floor behind a curtain
Whilst I lay awake all night on their earthen bed
Then came the dawn and then their quiet stirrings
Careful not to wake the guest
I yawned in great pretence
And took the proffered bowl of water heated up and washed
And sipped my coffee in its tiny cup
And then with much «merci-ing"and bowing and shaking of hands
We left the woman to her chores
And we men made our way back to the crossroads
The painful slowness of our progress accentuated by the brilliant morning light
The dolmus duly reappeared
My host gave me one crutch and leaning on the other
Shook my hand and smiled
«Merci, monsieur,"I said
«De rien»
«And merci a votre femme, elle est tres gentille»
Giving up his other crutch
He allowed himself to be folded into the back seat again
«Bon voyage, monsieur,"he said
And half bowed as the taxi headed south towards the city
I turned North, my guitar over my shoulder
And the first hot gust of wind
Quickly dried the salt tears from my young cheeks.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Więc opuściliśmy Bejrut Willa i ja udaliśmy się na wschód do Bagdadu i reszty.
Wyruszyłem na północ.
Przeszedłem pięć lub sześć mil do ostatniej z lamp ulicznych.
I hunkered in the curb side dusk
Holding out my thumb
Nie ma wielkiej nadziei na procesji ramshackle ruchu Home bound
Sukces!
Starożytny Mercedes "dolmus"
Wszechobecna, Arabska, dzielona taksówka wyciągnęła moje kieszenie i wzruszyła ramionami na kierowcę.
"J' ai pas de l ' argent»
"Venez!"Miękki głos z tylnego siedzenia
Kierowca ze zmęczeniem popchnął się na drugą stronę i otworzył tylne drzwi.
Pochyliłem się, żeby zajrzeć do środka na tych dwóch mężczyzn.
Jeden ubezwłasnowolniony, ubezwłasnowolniony, wąsaty, zirytowany, zdystansowany, spóźniony
/ Align = "left" / ,
Wątła, około 55-tki, Łysa, słój, w bladoniebieskiej bawełnianej koszuli Z Krótkim Rękawem
Z jednym biro w kieszeni piersi
Może Urzędnik, lekko zatopiony w fotelu.
"Venez!"Powiedział znowu, i uśmiechnął się
"Mais j' ai pas de l ' argent»
"Oui, Oui, d' accord, Venez!»
Czy to są ludzie, których powinniśmy zbombardować?
Jesteśmy pewni, że chcą nas skrzywdzić.
Czy to nasza przyjemność, kara czy zbrodnia
Czy to góra, na którą naprawdę chcemy się wspiąć?
The road is hard, hard and long
Odłóż to dwa na cztery.
Ten człowiek nigdy nie odwróci Cię od swoich drzwi.
George! George!
Ta Teksańska Edukacja musiała Cię spierdolić, kiedy byłaś bardzo mała.
Skinął małym artretycznym ruchem ręki.
Palce razem jak dziecko machające na pożegnanie
Kierowca włożył moją starą gitarę Hofnera do bagażnika moim plecakiem.
And off we went
"Vous etes Francais, monsieur?»
"Non, Anglais»
"Ah! Anglais»
"Est-ce que vous parlais Anglais, Monsieur?»
"Non, je regrette»
I tak dalej w small talk between strangers, his French alien but correct
/ Align = "left" / Linear
/ Align = "left" /
/ Align = "left" /
Kilka mil później dolmus zwolnił na rozdrożu oświetlonym pojedynczą żarówką.
Zawrócił i zatrzymał się w chmurze pyłu.
Otworzyłem drzwi i wyszedłem.
Ale mój dobroczyńca nie ruszył za nim.
Kierowca rzucił mi gitarę i plecak pod nogi.
I machając moje podziękowania wróciły do bagażnika
/ Align = "left" /
Oparł się o Tylne Skrzydło Mercedesa.
Sięgnął do samochodu i wyciągnął mojego towarzysza.
Tylko jedna noga, druga noga spodni starannie przypięta pod pustym biodrem
"Monsieur, si vous voulez, ca sera un honneur pour nous
Si vous venez avec moi a la maison pour manger avec ma femme»
Kiedy miałem 17 lat, moja matka, błogosław jej serce, spełniła moje letnie marzenie.
Dała mi kluczyki do samochodu.
Pojechaliśmy do Paryża, zatankowaliśmy Deksedryną i gorzałą.
Policja aresztowała go w Antibes.
I oskubany w Neapolu przez wopsów
Ale wszyscy byli dla nas mili, byliśmy Anglikami.
Nasi ojcowie pomogli im wygrać wojnę.
Kiedy wszyscy wiedzieliśmy o co walczymy
Ale teraz Anglik za granicą jest tylko amerykańskim popychadłem.
The bulldog is a poodle snapping round the dundrel ' s last refuge
"Ma femme", dzięki Bogu! Monopoda
Taksówka odjechała zostawiając nas w przyciemnionym świetle świecącej żarówki.
Brak budynku w zasięgu wzroku
Co do diabła?
"Merci monsieur»
"Bon, Venez!»
Jego twarz pognieciona w przyjemności, ruszył przede mną, machając nogą między kulami z bolesną troską
Up the dusty side road into the darkness
Po pół godzinie poszliśmy może pół mili
/ Kiedy po prawej stronie / ujrzałem niski profil budynku.
Zawołał po arabsku, by ogłosić nasze przybycie.
I po kilku starciach w środku zapaliła się lampa
I zmieniający się kąt światła w szerokim pęknięciu pod drzwiami
Zasygnalizował podejście kogoś wewnątrz.
Drzwi się otworzyły, trzymając biblijną lampę naftową.
Stała kucająca, wąsata kobieta, pochylała się do nas uśmiechając
Stanęła z boku, by nas wpuścić i odwróciła się.
Widziałem powód jej upadku.
Nosiła na plecach szokujący garb
Kiwnąłem głową i uśmiechnąłem się do niej na powitanie, walcząc o kontrolę.
Łagodność między jednonogim mężczyzną a jego potworną żoną
Prawie zbyt wiele dla mnie jest łagodnością zbyt wiele dla nas powinno być delikatność razem z empatią
Współczujemy Cudzemu dziecku.
Za każdym razem smart bomb robi swoje sumy i robi to źle
Czyjeś dziecko umiera, a akcje w obronie rosną
America, America, please hear us when we call
You got hip-hop, be-bop, hustle and bustle
Masz Atticusa Fincha.
Jane Russell
Masz wolność słowa.
Masz wspaniałe plaże, dziki i centra handlowe
Nie pozwól potędze, chrześcijańskiej Prawicy, spierdolić tego wszystkiego Tobie i reszcie świata.
Podniecali się.
Poszła wziąć jego kule w rutynowej opiece.
On
Mamy gościa.
Wstydziła się swojego faux pas.
Wziął moje rzeczy i położył je delikatnie w kącie.
"Du the?»
Siedzieliśmy na skromnych poduszkach w jednym rogu pokoju jednoosobowego.
Podłoga była mocno wypełniona ziemią, a przy jednej ścianie podniesiona Platforma.
Jakieś sześć stóp na cztery pokryte prostą blachą, łóżko
Garbata zajadła się małymi miedzianymi garnkami nad otwartym paleniskiem.
I przyniósł nam herbatę, gorącą i słodką
I tak na kolację.
Płaski, przaśny chleb, + cienki
Gotowane na żelaznej patelni nad otwartym paleniskiem
Następnie złożone i zanurzone w miękkich wnętrznościach żeńskich jeżowców morskich
Moja gospodyni nie jadła, zjadłem jej obiad.
O niczym innym nie słyszała, byłem ich gościem.
A potem odeszła za kurtyną.
I zostawili ludzi na siedząco, pijących naparstki pełne Araka.
Ostrożnie wylewane z małej butelki z wyblakłą etykietą
Wkrótce pojawiła się ponownie, promienna
Niosąc w ramionach ich dumę i radość, ich dziecko.
Nigdy nie widziałem takiego zeza.
Tak srogi, że gdy jedno oko spojrzało, drugie zniknęło za nosem.
Nie w moim imieniu, Tony, ty wielki wodzu.
Terror to nadal terror, ktokolwiek może obramować Zasady
Historia nie jest pisana przez unicestwionych czy potępionych.
Teraz jesteśmy Czyngis-Chanem, lukrecją Borghią, synem sama.
W 1961 wzięli to dziecko do swojego domu.
Ciekawe, co się z nimi stało.
W kotle, który był Libanem
Gdybym mógł ich teraz znaleźć, czy mógłbym to naprawić?
Jak kończy się ta historia?
A więc do łóżka, ja to nie oni.
Oczywiście, że spali na podłodze za zasłoną.
Podczas gdy ja całą noc leżę na ich glinianym łóżku
Potem nastał świt, a potem ich ciche poruszenie.
Uważaj, żeby nie obudzić gościa.
Ziewałem pod wielkim pozorem.
I wziął miskę z wodą rozgrzaną i umytą
I popijał moją kawę w jej malutkim kubku.
A potem z "merci-ing", kłaniając się i uściskając dłonie
Zostawiliśmy kobietę do jej obowiązków.
A my, mężczyźni, wróciliśmy na rozdroże.
Bolesna powolność naszego postępu akcentowana przez błyskotliwe światło poranka
Dolmus
Mój gospodarz dał mi jedną kulę i opierał się na drugiej.
Uścisnął mi dłoń i uśmiechnął się
"Merci, monsieur," powiedziałem
"De rien»
"I merci a votre femme, elle est tres gentille»
Oddając swoją drugą kulę
Pozwolił się znowu złożyć na tylnym siedzeniu.
"Bon voyage, monsieur," powiedział
I pół ukłonił się, gdy taksówka jechała na południe w kierunku miasta.
I turned North, my guitar over my shoulder
I pierwszy gorący podmuch wiatru
Szybko osuszyłem słone łzy z moich młodych policzków.