Sarantos — The Holy Night tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "The Holy Night", wykonawca: Sarantos.
Tekst piosenki
There was a man who went out in the dark night to borrow live coals to kindle a fire. He went from hut to hut and knocked. «Dear friends, help
me!» said he. «My wife has just given birth to a child, and I must make a fire to warm her and the little one.»
But it was way in the night, and all the people were asleep. No one replied.
The man walked and walked. At last he saw the gleam of a fire a long way
off. Then, he went in that direction and saw that the fire was burning in the open. A lot of sheep were were sleeping around the fire, and an old
shepherd sat and watched over the flock.
When the man who wanted to borrow fire came up to the sheep, he saw
that three big dogs lay asleep at the shepherd’s feet. All three awoke when
the man approached and opened their great jaws, as though they wanted
to bark; but not a sound was heard. The man noticed that the hair on their
backs stood up and that their sharp, white teeth glistened in the firelight.
They dashed toward him.
He felt that one of them bit at his leg and one at this hand and that one
clung to this throat. But their jaws and teeth wouldn’t obey them, and the
man didn’t suffer the least harm.
Now the man wished to go farther, to get what he needed. But the sheep
lay back to back and so close to one another that he couldn’t pass them.
Then, the man stepped upon their backs and walked over them and up to the fire. And not one of the animals awoke or moved.
When the man had almost reached the fire, the shepherd looked up. He was a surly old man, who was unfriendly and harsh toward human beings.
And when he saw the strange man coming, he seized the long spiked staff,
which he always held in his hand when he tended his flock, and threw it at him. The staff came right toward the man, but, before it reached him, it turned off to one side and whizzed past him, far out in the meadow.
Now the man came up to the shepherd and said to him: «Good man, help
me, and lend me a little fire! My wife has just given birth to a child, and I must make a fire to warm her and the little one.»
The shepherd would rather have said no, but when he pondered that the
dogs couldn’t hurt the man, and the sheep had not run from him, and that
the staff had not wished to strike him, he was a little afraid and dared not
deny the man that which he asked.
«Take as much as you need!» he said to the man.
But then the fire was nearly burnt out. There were no logs or branches left,
only a big heap of live coals, and the stranger had neither spade nor shovel
wherein he could carry the red-hot coals.
When the shepherd saw this, he said again: «Take as much as you need!»
And he was glad that the man wouldn’t be able to take away any coals.
But the man stopped and picked coals from the ashes with his bare hands,
and laid them in his mantle. And he didn’t burn his hands when he touched them, nor did the coals scorch his mantle; but he carried them
away as if they had been nuts or apples.
And when the shepherd, who was such a cruel and hardhearted man, saw
all this, he began to wonder to himself. What kind of a night is this, when
the dogs do not bite, the sheep are not scared, the staff does not kill, or the
fire scorch? He called the stranger back and said to him: «What kind of a night is this? And how does it happen that all things show you
compassion?»
Then said the man: «I cannot tell you if you yourself do not see it.» And he wished to go his way, that he might soon make a fire and warm his wife
and child.
But the shepherd did not wish to lose sight of the man before he had found
out what all this might portend. He got up and followed the man till they
came to the place where he lived.
Then the shepherd saw the man didn’t have so much as a hut to dwell in,
but that his wife and babe were lying in a mountain grotto, where there
was nothing except the cold and naked stone walls.
But the shepherd thought that perhaps the poor innocent child might
freeze to death there in the grotto; and, although he was a hard man, he was touched, and thought he would like to help it. And he loosened the
knapsack from his shoulder, took from it a soft white sheepskin, gave it to the strange man, and said that he should let the child sleep on it.
But just as soon as he showed that he, too, could be merciful, his eyes were
opened, and he saw what he had not been able to see before, and heard
what he could not have heard before.
He saw that all around him stood a ring of little silver-winged angels, and
each held a stringed instrument, and all sang in loud tones that tonight
the Saviour was born who should redeem the world from its sins.
Then he understood how all things were so happy this night and they
didn’t want to do anything wrong.
And it was not only around the shepherd that there were angels, but he saw them everywhere. They sat inside the grotto, they sat outside on the
mountain, and they flew under the heavens. They came marching in great
companies, and, as they passed, they paused and cast a glance at the child.
There was such jubilation and such gladness and songs and play! And all
this he saw in the dark night whereas before he could not have made out
anything. He was so happy because his eyes had been opened that he fell
upon his knees and thanked God.
What that shepherd saw, we might also see, for the angels fly down from
heaven every Christmas Eve, if we could only see them.
You must remember this, for it is as true, as true as that I see you and you
see me. It is not revealed by the light of lamps or candles, and it does not
depend upon sun and moon; but that which is needful is that we have such
eyes as can see God’s glory.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Był pewien człowiek, który wyszedł w ciemną noc pożyczyć węgiel, by rozpalić ogień. Chodził od chaty do chaty i pukał. "Drodzy przyjaciele, pomocy
ja!"- powiedział. "Moja żona właśnie urodziła dziecko, a ja muszę rozpalić ogień, żeby ogrzać ją i malucha.»
Ale była noc i wszyscy ludzie spali. Nikt nie odpowiedział.
Człowiek szedł i szedł. W końcu ujrzał blask ognia z daleka
wyłącz. Potem poszedł w tym kierunku i zobaczył, że ogień płonie na otwartej przestrzeni. Wiele owiec spało przy ogniu, i stary
pasterz siedział i czuwał nad trzodą.
Kiedy mężczyzna, który chciał pożyczyć ogień podszedł do owiec, zobaczył
trzy duże psy spały u stóp pasterza. Cała trójka obudziła się, gdy
mężczyzna podszedł i otworzył im wielkie szczęki, jakby chcieli
szczekać, ale nie słychać było żadnego dźwięku. Mężczyzna zauważył, że włosy na ich
Plecy wstały i ich ostre, białe zęby lśniły w świetle ognia.
Ruszyli w jego kierunku.
Czuł, że jeden z nich ugryzł go w nogę, a drugi w tę i tamtą rękę.
trzymaj się tego gardła. Ale ich szczęki i zęby nie były im posłuszne.
człowiek nie poniósł najmniejszej szkody.
Teraz człowiek chciał posunąć się dalej, aby dostać to, czego potrzebował. Ale owce
leżeli tak blisko siebie, że nie mógł ich minąć.
Wtedy człowiek stanął na ich plecach i przeszedł nad nimi aż do ognia. I żadne ze zwierząt nie obudziło się ani się nie poruszyło.
Kiedy mężczyzna prawie dotarł do ognia, pasterz spojrzał w górę. Był gburowatym starcem, nieprzyjaznym i surowym wobec ludzi.
I kiedy zobaczył nadjeżdżającego nieznajomego, chwycił długą, kolczastą laskę.,
którą zawsze trzymał w ręku, gdy opiekował się trzodą i rzucał nią w niego. Laska podeszła prosto w kierunku mężczyzny, ale zanim do niego dotarła, odwróciła się na bok i przeleciała obok niego, daleko na łące.
A on podszedł do pasterza i rzekł do niego: "dobry człowieku, pomóż mi.
ja, i pożycz mi trochę ognia! Moja żona właśnie urodziła dziecko, a ja muszę rozpalić ogień, żeby ogrzać ją i małego.»
Pasterz wolałby powiedzieć nie, ale kiedy pomyślał, że
psy nie mogły zranić człowieka, a owce nie uciekły przed nim, i że
sztab nie chciał go uderzyć, trochę się bał i nie odważył się.
zaprzecz temu, o co prosił.
"Weź tyle ile potrzebujesz!"powiedział do niego.
Ale potem ogień prawie się wypalił. Nie pozostały żadne kłody ani gałęzie.,
tylko wielka sterta żywego węgla, a nieznajomy nie miał łopaty ani łopaty
gdzie mógł przenosić rozżarzone węgle.
Kiedy pasterz to zobaczył, powiedział Jeszcze raz: "Weź tyle, ile potrzebujesz!»
Cieszył się, że ten człowiek nie będzie w stanie zabrać węgli.
Ale człowiek zatrzymał się i zebrał węgiel z popiołów gołymi rękami.,
i położył je w swoim płaszczu. I nie poparzył rąk, gdy ich dotykał, ani węgle nie spaliły jego płaszcza, lecz je niósł.
jakby były orzechami lub jabłkami.
I kiedy pasterz, który był tak okrutnym i twardym człowiekiem, zobaczył
wszystko to, zaczął się zastanawiać do siebie. Co to za noc, kiedy
psy nie gryzą, owce nie boją się, personel nie zabija, lub
ognia? Zawołał nieznajomego i rzekł do niego: "co to za noc? I jak to się dzieje, że wszystko Ci pokazuje
współczucie?»
Wtedy rzekł Człowiek: "nie mogę ci powiedzieć, jeśli sam tego nie widzisz."I chciał iść swoją drogą, aby wkrótce rozpalić ogień i ogrzać żonę
i dziecko.
Ale pasterz nie chciał stracić z oczu człowieka, zanim go znalazł.
co to wszystko może zapowiadać. Wstał i szedł za nim, aż ...
przyszedł do miejsca, w którym mieszkał.
Wtedy pasterz zobaczył, że mężczyzna nie ma w czym mieszkać.,
ale jego żona i dziecko leżały w górskiej grocie, gdzie
nic poza zimnymi i nagimi kamiennymi ścianami.
Ale pasterz pomyślał, że może biedne, niewinne dziecko może
zamarzł tam w grocie i choć był twardym człowiekiem, był wzruszony i myślał, że chciałby mu pomóc. I poluzował
plecak z jego ramienia, wziął z niego miękką białą owczą skórę, dał go obcemu człowiekowi i powiedział, że powinien pozwolić dziecku spać na nim.
Ale jak tylko pokazał, że on też może być miłosierny, jego oczy były
otworzył się i ujrzał to, czego wcześniej nie mógł widzieć, i usłyszał
czego nie mógł usłyszeć wcześniej.
Ujrzał, że wokół niego stał pierścień małych srebrnoskrzydłych aniołów i
każdy trzymał instrument strunowy, i wszyscy śpiewali w głośnych tonach, że dziś wieczorem
narodził się Zbawiciel, który miał odkupić świat od jego grzechów.
Wtedy zrozumiał, jak wszystko było takie szczęśliwe tej nocy.
nie chciałem zrobić nic złego.
I nie tylko wokół pasterza byli aniołowie, ale widział ich wszędzie. Siedzieli wewnątrz groty, siedzieli na zewnątrz
góry, i lecieli pod niebiosa. Przybyli
/ align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz chin / / align = center /
Było tyle radości i radości, Pieśni i zabawy! I inni
to zobaczył w ciemną noc, podczas gdy wcześniej nie mógł się całować.
cokolwiek. Był tak szczęśliwy, bo miał otwarte oczy, że upadł.
na kolanach i dziękował Bogu.
To, co widział pasterz, może i my widzimy, bo anioły lecą z
niebo w każdą Wigilię, gdybyśmy tylko mogli je zobaczyć.
Musisz o tym pamiętać, bo to jest tak prawdziwe, tak prawdziwe, jak to, że widzę Ciebie i ciebie
Zobacz Mnie. Nie ujawnia się przez światło lamp lub świec, i nie
polegaj na słońcu i Księżycu; ale to, co jest potrzebne, to to, że mamy takie
Oczy, które widzą chwałę Bożą.