Sylvia Gobbel & Francois Sagat — Hadès tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Hadès", wykonawca: Sylvia Gobbel & Francois Sagat.
Tekst piosenki
Dans notre ville des Lumières
Où les jaloux me désespèrent
Il suffirait d'un peu d'Ether
Pour qu'au Père Lachaise l'on m'enterre
Des nécrophiles coule la haine
Et comme une chienne bannie des villes
Cerbère et féroce je deviendrai
Plongeant dans la Seine volubile
Du fond des eaux, ressens mes os,
Tes larmes diluées me sont si chaudes
Reprends les armes et surnageons,
Prête je suis au fil de l'ode.
Par la surface de ce noir fleuve,
Je renaîtrai nymphe du passé
Rien ne s'efface. Ô fais m'en grâce
Même si dans le Styx je trépasse
Death... Hadès... Hadès... Hadès...
Tu es mon crâne au tatouage,
Ma vanité au lourd présage
Toi l'Autrichienne, mon Âme est tienne,
De mon enfance, tu es l'essence
Par ton jeune âge, souffle ces noirs
Nuages qui aujourd'hui me font ombrage
Les peupliers au vent s'épanchent
Et sous tes hanches je n'ai plus d'âge.
Les catacombes ne m'incombent
Qu'auprès de l'ombre où tu succombes
Tu n'as pas tort, car de mon sort
Naîtra en toi la petite Mort
Par l'envergure de ma pointure,
Se figent cambrure et blessures.
Au pied d'Achille s'enfonce l'aiguille,
Je ne suis au fond qu'une petite fille.
Aux portes d'Hadès, et sans liesse
Tu seras ma pécheresse
Mais sans Agnus Dei pourrais
Je abolir notre Prophétie ?
Partir d'ici à la dérive,
Te chérir d'un amour sans faille,
Timidement de par ma salive
Régénérer tes entrailles...
Tłumaczenie tekstu piosenki
W naszym mieście świateł, gdzie zazdrości mnie rozpaczają, wystarczy trochę eteru, aby w PER-Lachaise pochowali mnie nekrofile, płynie nienawiść, i jak suka wygnana z miast Cerberus i okrutny będę nurkować w sianie wolubilny z dna wód, Poczuj moje kości, Twoje rozcieńczone łzy tak mi gorąco, weź broń i miej nadzieję, jestem gotowy na Odę.
Na powierzchni tej czarnej rzeki odrodzę się nimfą przeszłości nic nie wymazuje. Nawet jeśli w Styksie drżę ze śmierci... Hades... Hades... Hades...
Jesteś moją czaszką z tatuażem, moja próżność z ciężkim omenem jesteś Austriaczką, moja dusza jest twoja, od dzieciństwa, jesteś istotą twojego młodego wieku, wieje te czarne chmury, które dziś zasłaniają mnie topole na wietrze kołyszą się, a pod twoimi biodrami nie mam już wieku.
W katakumbach powinienem być tylko w cieniu, w którym się poddajesz, nie mylisz się, ponieważ z mojego losu narodzi się w tobie mała śmierć w zakresie mojego wzrostu, zamrożone rany i rany.
W nogę achillesową wbija się igła, jestem tylko małą dziewczynką.
U drzwi Hadesu, i bez radości będziesz moim grzesznikiem, ale bez Agnus Dei mogę cofnąć nasze proroctwo ?
Uciec stąd w dryf, pielęgnować Cię bezinteresowną miłością, nieśmiało moja ślina regeneruje twoje wnętrzności...