Vincent Price — Berenice tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Berenice", wykonawca: Vincent Price.
Tekst piosenki
MISERY is manifold. The wretchedness of earth is multiform. Overreaching the
wide horizon as the rainbow, its hues are as various as the hues of that arch —
as distinct too, yet as intimately blended. Overreaching the wide horizon as
the rainbow! How is it that from beauty I have derived a type of unloveliness?
— from the covenant of peace, a simile of sorrow? But as, in ethics,
evil is a consequence of good, so, in fact, out of joy is sorrow born.
Either the memory of past bliss is the anguish of to-day, or the agonies which
are, have their origin in the ecstasies which might have been
My baptismal name is Egaeus; that of my family I will not mention.
Yet there are no towers in the land more time-honored than my gloomy, gray,
hereditary halls. Our line has been called a race of visionaries;
and in many striking particulars — in the character of the family mansion — in
the frescos of the chief saloon — in the tapestries of the dormitories — in the
chiselling of some buttresses in the armory — but more especially in the
gallery of antique paintings — in the fashion of the library chamber — and,
lastly, in the very peculiar nature of the library’s contents — there is more
than sufficient evidence to warrant the belief
The recollections of my earliest years are connected with that chamber,
and with its volumes — of which latter I will say no more. Here died my mother.
Herein was I born. But it is mere idleness to say that I had not lived before
— that the soul has no previous existence. You deny it? — let us not argue the
matter. Convinced myself, I seek not to convince. There is, however,
a remembrance of aerial forms — of spiritual and meaning eyes — of sounds,
musical yet sad — a remembrance which will not be excluded; a memory like a
shadow — vague, variable, indefinite, unsteady; and like a shadow, too,
in the impossibility of my getting rid of it while the sunlight of my reason
shall exist
In that chamber was I born. Thus awaking from the long night of what seemed,
but was not, nonentity, at once into the very regions of fairy land — into a
palace of imagination — into the wild dominions of monastic thought and
erudition — it is not singular that I gazed around me with a startled and
ardent eye — that I loitered away my boyhood in books, and dissipated my youth
in reverie; but it is singular that as years rolled away, and the noon of
manhood found me still in the mansion of my fathers — it is wonderful what
stagnation there fell upon the springs of my life — wonderful how total an
inversion took place in the character of my commonest thought. The realities of
the world affected me as visions, and as visions only, while the wild ideas of
the land of dreams became, in turn, not the material of my every-day existence,
but in very deed that existence utterly and solely in itself
Berenice and I were cousins, and we grew up together in my paternal halls.
Yet differently we grew — I, ill of health, and buried in gloom — she, agile,
graceful, and overflowing with energy; hers, the ramble on the hill-side —
mine the studies of the cloister; I, living within my own heart, and addicted,
body and soul, to the most intense and painful meditation — she,
roaming carelessly through life, with no thought of the shadows in her path,
or the silent flight of the raven-winged hours. Berenice! -I call upon her
name — Berenice! — and from the gray ruins of memory a thousand tumultuous
recollections are startled at the sound! Ah, vividly is her image before me now,
as in the early days of her light-heartedness and joy! Oh, gorgeous yet
fantastic beauty! Oh, sylph amid the shrubberies of Arnheim! Oh,
Naiad among its fountains! And then — then all is mystery and terror,
and a tale which should not be told. Disease — a fatal disease,
fell like the simoon upon her frame; and, even while I gazed upon her,
the spirit of change swept over her, pervading her mind, her habits,
and her character, and, in a manner the most subtle and terrible,
disturbing even the identity of her person! Alas! the destroyer came and went!
— and the victim -where is she? I knew her not — or knew her no longer as
Berenice
Among the numerous train of maladies superinduced by that fatal and primary one
which effected a revolution of so horrible a kind in the moral and physical
being of my cousin, may be mentioned as the most distressing and obstinate in
its nature, a species of epilepsy not unfrequently terminating in trance itself
— trance very nearly resembling positive dissolution, and from which her manner
of recovery was in most instances, startlingly abrupt. In the mean time my own
disease — for I have been told that I should call it by no other appellation —
my own disease, then, grew rapidly upon me, and assumed finally a monomaniac
character of a novel and extraordinary form — hourly and momently gaining vigor
— and at length obtaining over me the most incomprehensible ascendancy.
This monomania, if I must so term it, consisted in a morbid irritability of
those properties of the mind in metaphysical science termed the attentive.
It is more than probable that I am not understood; but I fear, indeed,
that it is in no manner possible to convey to the mind of the merely general
reader, an adequate idea of that nervous intensity of interest with which,
in my case, the powers of meditation (not to speak technically) busied and
buried themselves, in the contemplation of even the most ordinary objects of
the universe
To muse for long unwearied hours, with my attention riveted to some frivolous
device on the margin, or in the typography of a book; to become absorbed,
for the better part of a summer’s day, in a quaint shadow falling aslant upon
the tapestry or upon the floor; to lose myself, for an entire night,
in watching the steady flame of a lamp, or the embers of a fire;
to dream away whole days over the perfume of a flower; to repeat, monotonously,
some common word, until the sound, by dint of frequent repetition,
ceased to convey any idea whatever to the mind; to lose all sense of motion or
physical existence, by means of absolute bodily quiescence long and obstinately
persevered in: such were a few of the most common and least pernicious vagaries
induced by a condition of the mental faculties, not, indeed, altogether
unparalleled, but certainly bidding defiance to anything like analysis or
explanation
Yet let me not be misapprehended. The undue, earnest, and morbid attention thus
excited by objects in their own nature frivolous, must not be confounded in
character with that ruminating propensity common to all mankind,
and more especially indulged in by persons of ardent imagination.
It was not even, as might be at first supposed, an extreme condition,
or exaggeration of such propensity, but primarily and essentially distinct and
different. In the one instance, the dreamer, or enthusiast, being interested by
an object usually not frivolous, imperceptibly loses sight of this object in a
wilderness of deductions and suggestions issuing therefrom, until,
at the conclusion of a day dream often replete with luxury, he finds the
incitamentum, or first cause of his musings, entirely vanished and forgotten.
In my case, the primary object was invariably frivolous, although assuming,
through the medium of my distempered vision, a refracted and unreal importance.
Few deductions, if any, were made; and those few pertinaciously returning in
upon the original object as a centre. The meditations were never pleasurable;
and, at the termination of the reverie, the first cause, so far from being out
of sight, had attained that supernaturally exaggerated interest which was the
prevailing feature of the disease. In a word, the powers of mind more
particularly exercised were, with me, as I have said before, the attentive,
and are, with the day-dreamer, the speculative
My books, at this epoch, if they did not actually serve to irritate the
disorder, partook, it will be perceived, largely, in their imaginative and
inconsequential nature, of the characteristic qualities of the disorder itself.
I well remember, among others, the treatise of the noble Italian,
Coelius Secundus Curio, «De Amplitudine Beati Regni Dei; «St.
Austin’s great work, the «City of God;» and Tertullian’s «De Carne Christi ,»
in which the paradoxical sentence «Mortuus est Dei filius; credible est quia
ineptum est: et sepultus resurrexit; certum est quia impossibile est, «occupied my undivided time, for many weeks of laborious and fruitless
investigation
Thus it will appear that, shaken from its balance only by trivial things,
my reason bore resemblance to that ocean-crag spoken of by Ptolemy Hephestion,
which steadily resisting the attacks of human violence, and the fiercer fury
of the waters and the winds, trembled only to the touch of the flower called
Asphodel. And although, to a careless thinker, it might appear a matter beyond
doubt, that the alteration produced by her unhappy malady, in the moral
condition of Berenice, would afford me many objects for the exercise of that
intense and abnormal meditation whose nature I have been at some trouble in
explaining, yet such was not in any degree the case. In the lucid intervals of
my infirmity, her calamity, indeed, gave me pain, and, taking deeply to heart
that total wreck of her fair and gentle life, I did not fall to ponder,
frequently and bitterly, upon the wonder-working means by which so strange a
revolution had been so suddenly brought to pass. But these reflections partook
not of the idiosyncrasy of my disease, and were such as would have occurred,
under similar circumstances, to the ordinary mass of mankind. True to its own
character, my disorder revelled in the less important but more startling
changes wrought in the physical frame of Berenice — in the singular and most
appalling distortion of her personal identity
During the brightest days of her unparalleled beauty, most surely I had never
loved her. In the strange anomaly of my existence, feelings with me,
had never been of the heart, and my passions always were of the mind.
Through the gray of the early morning — among the trellised shadows of the
forest at noonday — and in the silence of my library at night — she had flitted
by my eyes, and I had seen her — not as the living and breathing Berenice,
but as the Berenice of a dream; not as a being of the earth, earthy,
but as the abstraction of such a being; not as a thing to admire,
but to analyze; not as an object of love, but as the theme of the most
abstruse although desultory speculation. And now — now I shuddered in her
presence, and grew pale at her approach; yet, bitterly lamenting her fallen and
desolate condition, I called to mind that she had loved me long, and,
in an evil moment, I spoke to her of marriage
And at length the period of our nuptials was approaching, when, upon an
afternoon in the winter of the year — one of those unseasonably warm, calm,
and misty days which are the nurse of the beautiful Halcyon , — I sat,
(and sat, as I thought, alone,) in the inner apartment of the library.
But, uplifting my eyes, I saw that Berenice stood before me
Was it my own excited imagination — or the misty influence of the atmosphere —
or the uncertain twilight of the chamber — or the gray draperies which fell
around her figure — that caused in it so vacillating and indistinct an outline?
I could not tell. She spoke no word; and I — not for worlds could I have
uttered a syllable. An icy chill ran through my frame; a sense of insufferable
anxiety oppressed me; a consuming curiosity pervaded my soul; and sinking back
upon the chair, I remained for some time breathless and motionless,
with my eyes riveted upon her person. Alas! its emaciation was excessive,
and not one vestige of the former being lurked in any single line of the
contour. My burning glances at length fell upon the face
The forehead was high, and very pale, and singularly placid; and the once jetty
hair fell partially over it, and overshadowed the hollow temples with
innumerable ringlets, now of a vivid yellow, and jarring discordantly,
in their fantastic character, with the reigning melancholy of the countenance.
The eyes were lifeless, and lustreless, and seemingly pupilless,
and I shrank involuntarily from their glassy stare to he contemplation of the
thin and shrunken lips. They parted; and in a smile of peculiar meaning,
the teeth of the changed Berenice disclosed themselves slowly to my view.
Would to God that I had never beheld them, or that, having done so, I had died!
The shutting of a door disturbed me, and, looking up, I found that my cousin
had departed from the chamber. But from the disordered chamber of my brain,
had not, alas! departed, and would not be driven away, the white and ghastly
spectrum of the teeth. Not a speck on their surface — not a shade on their
enamel — not an indenture in their edges — but what that period of her smile
had sufficed to brand in upon my memory. I saw them now even more unequivocally
than I beheld them then. The teeth! — the teeth! — they were here, and there,
and everywhere, and visibly and palpably before me; long, narrow,
and excessively white, with the pale lips writhing about them, as in the very
moment of their first terrible development. Then came the full fury of my
monomania, and I struggled in vain against its strange and irresistible
influence. In the multiplied objects of the external world I had no thoughts
but for the teeth. For these I longed with a phrenzied desire. All other
matters and all different interests became absorbed in their single
contemplation. They — they alone were present to the mental eye, and they,
in their sole individuality, became the essence of my mental life.
I held them in every light. I turned them in every attitude. I surveyed their
characteristics. I dwelt upon their peculiarities. I pondered upon their
conformation. I mused upon the alteration in their nature. I shuddered as I
assigned to them in imagination a sensitive and sentient power, and even when
unassisted by the lips, a capability of moral expression. Of Mademoiselle Salle
it has been well said, «Que tous ses pas etaient des sentiments ,»
and of Berenice I more seriously believed que toutes ses dents etaient des
idees. Des idees! — ah here was the idiotic thought that destroyed me!
Des idees! — ah therefore it was that I coveted them so madly! I felt that
their possession could alone ever restore me to peace, in giving me back to
reason
And the evening closed in upon me thus — and then the darkness came,
and tarried, and went — and the day again dawned — and the mists of a second
night were now gathering around — and still I sat motionless in that solitary
room — and still I sat buried in meditation — and still the phantasma of the
teeth maintained its terrible ascendancy, as, with the most vivid hideous
distinctness, it floated about amid the changing lights and shadows of the
chamber. At length there broke in upon my dreams a cry as of horror and dismay;
and thereunto, after a pause, succeeded the sound of troubled voices,
intermingled with many low moanings of sorrow or of pain. I arose from my seat,
and throwing open one of the doors of the library, saw standing out in the
ante-chamber a servant maiden, all in tears, who told me that Berenice was — no
more! She had been seized with epilepsy in the early morning, and now,
at the closing in of the night, the grave was ready for its tenant,
and all the preparations for the burial were completed
I found myself sitting in the library, and again sitting there alone.
It seemed that I had newly awakened from a confused and exciting dream.
I knew that it was now midnight, and I was well aware, that since the setting
of the sun, Berenice had been interred. But of that dreary period which
intervened I had no positive, at least no definite comprehension.
Yet its memory was replete with horror — horror more horrible from being vague,
and terror more terrible from ambiguity. It was a fearful page in the record
my existence, written all over with dim, and hideous, and unintelligible
recollections. I strived to decypher them, but in vain; while ever and anon,
like the spirit of a departed sound, the shrill and piercing shriek of a
female voice seemed to be ringing in my ears. I had done a deed — what was it?
I asked myself the question aloud, and the whispering echoes of the chamber
answered me, — «what was it? «On the table beside me burned a lamp, and near it lay a little box.
It was of no remarkable character, and I had seen it frequently before,
for it was the property of the family physician; but how came it there,
upon my table, and why did I shudder in regarding it? These things were in no
manner to be accounted for, and my eyes at length dropped to the open pages of
a book, and to a sentence underscored therein. The words were the singular but
simple ones of the poet Ebn Zaiat: — «Dicebant mihi sodales si sepulchrum
amicae visitarem, curas meas aliquantulum fore levatas .» Why then,
as I perused them, did the hairs of my head erect themselves on end,
and the blood of my body become congealed within my veins?
There came a light tap at the library door — and, pale as the tenant of a tomb,
a menial entered upon tiptoe. His looks were wild with terror, and he spoke to
me in a voice tremulous, husky, and very low. What said he? — some broken
sentences I heard. He told of a wild cry disturbing the silence of the night —
of the gathering together of the household — of a search in the direction of
the sound; and then his tones grew thrillingly distinct as he whispered me of a
violated grave — of a disfigured body enshrouded, yet still breathing — still
palpitating — still alive !
He pointed to garments; - they were muddy and clotted with gore.
I spoke not, and he took me gently by the hand: it was indented with the
impress of human nails. He directed my attention to some object against the
wall. I looked at it for some minutes: it was a spade. With a shriek I bounded
to the table, and grasped the box that lay upon it. But I could not force it
open; and in my tremor, it slipped from my hands, and fell heavily,
and burst into pieces; and from it, with a rattling sound, there rolled out
some instruments of dental surgery, intermingled with thirty-two small,
white and ivory-looking substances that were scattered to and fro about the
floor
Tłumaczenie tekstu piosenki
Nieszczęście jest wielorakie. Ziemia jest wieloraka. / Align = "left" /
szeroki horyzont jak tęcza, jego barwy są tak różne jak barwy tego łuku —
jako odrębny, ale jako intymnie zmieszany. / Align = "left" /
tęcza! Jak to jest, że z piękna mam rodzaj niekochania?
- z przymierza pokoju, porównania smutku? Ale jak w etyce,
zło jest konsekwencją dobra, więc w rzeczywistości z radości rodzi się smutek.
Albo wspomnienie przeszłej błogości jest udręką dnia dzisiejszego, albo agonią,
są, mają swój początek w ekstazie, które mogły być
Moje chrzcielne imię to Egaeus; tego z mojej rodziny nie wspomnę.
Ale nie ma wież na tej ziemi, bardziej zasłużonych od mojej ponurej, szarej,
dziedziczne sale. Nasza linia została nazwana rasą wizjonerów.;
i w wielu uderzających szczegółach-w charakterze rodzinnej rezydencji-w
freski salonu głównego - w gobelinach akademików - w
dłutowanie niektórych przyczółków w zbrojowni-ale przede wszystkim w
Galeria Obrazów antycznych-w stylu Izby bibliotecznej-i,
wreszcie, w bardzo specyficznym charakterze zawartości biblioteki-jest więcej
niż wystarczające dowody, aby uzasadnić przekonanie
Wspomnienia z moich najwcześniejszych lat są związane z tą komnatą.,
i z jego tomami - o których nie powiem więcej. Tu zmarła moja matka.
Tu się urodziłem. Ale to tylko bezczynność powiedzieć, że nie żyłem wcześniej
- że dusza nie istnieje. Zaprzeczasz? - nie kłóćmy się.
Materia. Przekonałem siebie, nie chcę przekonywać. Istnieje jednak,
a Remember of aerial forms-of spiritual and meaning eyes-of sounds,
musical yet sad-wspomnienie, które nie zostanie wykluczone; wspomnienie jak
Cień-niejasny, zmienny, nieokreślony, niestabilny; i jak cień też,
w niemożności pozbycia się go podczas gdy światło mojego rozsądku
istnieją
W tej komnacie się urodziłem. Przebudzając się z długiej nocy tego, co wydawało się,
ale nie było, nonentity, od razu w samych regionach krainy baśni-do
Pałac wyobraźni-w dzikie dominacje myśli klasztornej i
erudycja — nie jest to pojedyncze, że spojrzałem wokół mnie ze zdumieniem i
ardent eye-that I loitered away my boyhood in books, and dissipled my youth
in reverie; but it is single that as years rolled away, and the noon of
męskość znalazła mnie wciąż w posiadłości moich ojców-to wspaniałe, co
stagnacja tam spadł na źródła mojego życia-cudownie jak totalny an
/ align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz chin / / align = center / Realia
świat wpłynął na mnie jako wizje, i tylko jako wizje, podczas gdy Dzikie idee
Kraina snów stała się z kolei nie materiałem na moją codzienną egzystencję.,
ale w czynie, że istnienie całkowicie i wyłącznie w sobie
Berenice i ja byliśmy kuzynami, i dorastaliśmy razem w moich ojcowskich korytarzach.
Ale inaczej dorastaliśmy-ja, chory na zdrowiu, i pogrzebany w mroku-ona, zwinna,
pełna wdzięku i przepełniona energią; jej, ramble on The hill-side —
mine the studies of the cloister; I, living within my own heart, and addicted,
ciało i dusza, do najbardziej intensywnej i bolesnej medytacji-ona,
błąkając się beztrosko przez życie, bez myśli o cieniach na jej drodze,
albo cichy lot Kruczych skrzydlatych godzin. Berenice! - Wzywam ją.
nazwisko-Berenice! - i z szarych Ruin pamięci tysiąc burzliwych
wspomnienia są przerażone dźwiękiem! Jej obraz jest teraz przede mną.,
jak w pierwszych dniach jej lekkomyślności i radości! Oh, cudownie jeszcze
fantastyczne piękno! Och, sylph pośród krzewów Arnheim! Oh,
Naiad wśród fontann! A potem wszystko jest tajemnicą i przerażeniem.,
i opowieść, której nie powinno się opowiadać. Choroba-choroba śmiertelna,
upadł jak simoon na jej ramę; i nawet gdy na nią patrzyłem,
duch zmian zawładnął nią, przenikając jej umysł, jej nawyki.,
i jej charakter, i, w sposób najbardziej subtelny i straszny,
zakłócanie nawet tożsamości jej osoby! Niestety! niszczyciel przyszedł i odszedł!
-a ofiara-gdzie ona jest? Nie znałam jej-lub nie znałam jej już jako
Berenice
Wśród licznych schorzeń wywołanych przez tę śmiertelną i pierwotną
która dokonała tak strasznej rewolucji moralnej i fizycznej
bycie moim kuzynem, może być wymienione jako najbardziej niepokojące i uparte w
jego natura, gatunek epilepsji nierzadko kończącej się w samym transie
- trance bardzo przypominająca pozytywne rozwiązanie, a od którego jej maniera
powrót do zdrowia był w większości przypadków zaskakująco gwałtowny. In the mean time my own
choroba-bo powiedziano mi, że nie powinienem nazywać jej innym określeniem —
moja własna choroba szybko narosła na mnie i w końcu przybrała postać monomaniaka.
charakter powieści i niezwykła forma-godzinna i momentalnie nabierająca wigoru
- i w końcu uzyskanie nade mną najbardziej niezrozumiałe wznoszenie.
Ta monomania, jeśli muszę ją tak nazwać, polegała na chorobliwej irytacji
te właściwości umysłu w nauce metafizycznej określa się jako uważne.
Jest bardziej niż prawdopodobne, że nie jestem zrozumiany; ale obawiam się, że rzeczywiście,
że nie jest w żaden sposób możliwe, aby przekazać umysłowi jedynie ogólnego
czytelniku, odpowiednie wyobrażenie o tej nerwowej intensywności zainteresowania, z jaką,
w moim przypadku, moce medytacji (nie mówić technicznie) zajęty i
zakopali się, w kontemplacji nawet najbardziej zwyczajnych przedmiotów
wszechświat
Aby Muza długo niespokojne godziny, z moją uwagą nitowany do niektórych frywolne
urządzenie na marginesie, lub w typografii książki; zostać wchłonięte,
przez większą część letniego dnia, w uroczym cieniu spadającym na
gobelin lub na podłodze; zatracić się, na całą noc,
obserwując stały płomień lampy, lub żar ognia;
śnić całymi dniami nad zapachem kwiatu; powtarzać monotonnie,
niektóre wspólne słowo, aż do dźwięku, przez dint częste powtarzanie,
przestał przekazywać jakiekolwiek pojęcie do umysłu; utracić wszelkie poczucie ruchu lub
byt fizyczny, poprzez absolutne ustanie ciała długi i uparty
wytrwałe w: takie były kilka najczęstszych i najmniej szkodliwy vagaries
wywołane przez stan umysłowy, nie, w rzeczy samej, całkowicie
niezrównany, ale z pewnością Licytujący się przeciw czemukolwiek jak analiza lub
Wyjaśnienie
Ale nie pozwól, by mnie źle zrozumiano. Nienależną, poważną i chorobliwą uwagę w ten sposób
wzbudzone przez obiekty w ich własnej naturze frywolne, nie mogą być mylone w
charakter z tą przeżuwającą skłonnością wspólną dla całej ludzkości,
i tym bardziej oddane przez osoby o żarliwej wyobraźni.
Nie był to nawet, jak można było przypuszczać, stan Ekstremalny,
lub wyolbrzymianie takiej skłonności, ale przede wszystkim i zasadniczo odmienne i
inaczej. W jednym przypadku, marzyciel, lub entuzjasta, jest zainteresowany przez
obiekt zwykle nie frywolny, niezauważalnie traci z oczu Ten obiekt w
dzika przyroda dedukcji i sugestie wydawane z nich, aż,
na zakończenie dnia sen często przepełniony luksusem, znajduje
incitamentum, czyli pierwsza przyczyna jego Zamysłów, całkowicie zniknęła i zapomniana.
W moim przypadku, główny przedmiot był niezmiennie frywolny, chociaż zakładając, że,
przez środek mojego zniekształconego wzroku, załamanego i nierealnego znaczenia.
Niewiele dedukcji, jeśli w ogóle, zostało poczynionych; i tych kilku z troskliwością powracających
na pierwotnym obiekcie jako centrum. Medytacje nigdy nie były przyjemne.;
/ align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz Chin / / align = center /
/ align = "left" /
dominującą cechą choroby. Jednym słowem, moc umysłu więcej
szczególnie ćwiczone były, ze mną, jak już powiedziałem wcześniej, uważny,
i są, z dziennym marzycielem, spekulantem
Moje książki, w tym czasie, jeśli nie rzeczywiście służyć do irytacji
zaburzenia, partook, będzie postrzegane, w dużej mierze, w ich wyobraźni i
nieistotny charakter, cech charakterystycznych samego zaburzenia.
Dobrze pamiętam m.in. traktat szlachetnego Włocha,
Coelius Secundus Curio, "De Amplitudine Beati Regni Dei;" St.
Wielkie dzieło Austina, "Miasto Boga" oraz "De Carne Christi" Tertuliana ,»
w którym paradoksalne zdanie " Mortuus est Dei filius; wiarygodny est quia
ineptum est: et sepultus resurrexit; certum est quia impossibile est, " zajmowało mój niepodzielny czas, przez wiele tygodni żmudnych i bezowocnych
dochodzenie
Tak więc wydaje się, że wstrząśnięty z równowagi tylko przez błahe rzeczy,
mój powód był podobny do tego Krasu oceanu, o którym mówił Ptolemeusz Hefestion,
który stale przeciwstawia się atakom ludzkiej przemocy i zaciekłej furii
wody i wiatry drżały tylko w dotyku kwiatu zwanego
Asphodel. I chociaż, dla nieostrożnego myśliciela, może to wydawać się sprawą poza
wątpliwość, że zmiana wywołana przez jej nieszczęśliwą chorobę, w moralności
stan Berenice, dałby mi wiele przedmiotów do wykonywania tego
intensywna i nienormalna medytacja, której naturą były pewne problemy w
Wyjaśnienie, jednak taki nie jestem w żaden stopień sprawa. / Align = "left" /
moja słabość, jej nieszczęście, rzeczywiście, sprawiło mi ból, i, biorąc głęboko do serca
ten totalny wrak jej pięknego i łagodnego życia, nie wpadłem na to, by się nad tym zastanawiać.,
często i gorzko, na cud-pracy środków, przez które tak dziwne
rewolucja tak nagle się rozpoczęła. Ale te refleksje brały udział
nie z idiosynkrazji mojej choroby, i były takie, które mogłyby wystąpić,
w podobnych okolicznościach, do zwykłej masy ludzkości. / Align = "left" /
charakter, mój nieporządek rozkoszował się mniej ważne, ale bardziej zaskakujące
zmiany w strukturze fizycznej Berenice — w liczbie pojedynczej i najczęściej
przerażające zniekształcenie jej tożsamości
Podczas najjaśniejszych dni jej niezrównanej urody, z pewnością nigdy nie miałem
kochałem ją. W dziwnej anomalii mojego istnienia, uczucia do mnie,
nigdy nie chodziło o serce, a moje namiętności zawsze były umysłowe.
Przez szarość poranka-wśród trelowanych cieni
las w południe - i w ciszy mojej biblioteki w nocy-przeleciała
na moich oczach, i widziałem ją-nie jako żywy i oddychający Berenice,
ale jako Berenice snu; nie jako istota ziemi, ziemista,
ale jako abstrakcja takiej istoty, a nie jako rzecz do podziwiania,
ale analizować; NIE jako przedmiot miłości, ale jako temat najbardziej
niejasne, choć bezsensowne spekulacje. A teraz drżę w niej
obecność i zbladła przy jej zbliżaniu się, jednak gorzko opłakując jej upadłą i
stan spustoszenia, przypomniałem sobie, że kochała mnie od dawna.,
w złym momencie rozmawiałem z nią o małżeństwie.
I w końcu czas naszych zaślubin zbliżał się, kiedy, na
popołudnie w zimie roku-jedno z tych wyjątkowo ciepłych, spokojnych,
i mgliste dni, które są pielęgniarką pięknej Halcyon, - ja siadam,
(i siedział, jak myślałem, sam,) w wewnętrznym mieszkaniu biblioteki.
Ale, podnosząc Moje oczy, zobaczyłem, że Berenice stała przede mną
Czy to była moja wyobraźnia, czy mglisty wpływ atmosfery —
albo niepewny zmierzch Komnaty - albo szare draperie, które spadły
wokół jej figury-co spowodowało w niej tak chwiejny i niewyraźny zarys?
Nie wiem. Nie odezwała się ani słowem, ani słowem, ani słowem.
wypowiedział sylabę. Lodowaty chłód przebiegł przez moją klatkę; poczucie nieznośności
niepokój uciskał mnie; pochłaniająca ciekawość przeniknęła moją duszę; i zatonęła z powrotem
na krześle stałem przez jakiś czas bez tchu i nieruchomo.,
z moimi oczami na jej osobie. Niestety! jego wyniszczenie było nadmierne,
i ani jednego śladu po tym pierwszym, który był czai się w żadnej pojedynczej linii
kontur. / Moje płonące spojrzenia / padły na twarz
Czoło było wysokie, bardzo Blade, jednolicie gładkie, a raz pomarszczone.
włosy spadły częściowo na nią, i przyćmiły wydrążone świątynie
niezliczone pierścienie, teraz o żywej żółci, i jarzące niezgodnie,
w ich fantastycznym charakterze, z panującą melancholią twarzy.
Oczy były martwe i pozbawione pożądliwości, i pozornie bezwstydne.,
i skurczyłem się mimowolnie od ich szklistego spojrzenia do jego kontemplacji
cienkie i skurczone usta. Rozstali się, i w uśmiechu o osobliwym znaczeniu,
zęby zmienionych Berenic ujawniały się powoli.
Chciałbym Bogu, że nigdy ich nie widziałem, albo że po tym, co zrobiłem, umarłem!
Zamykanie drzwi zaniepokoiło mnie, i patrząc w górę, odkryłem, że mój kuzyn
opuścił komnatę. Ale z nieuporządkowanej Komory mojego mózgu,
niestety nie! / align = "left" /
spektrum zębów. Ani kropli na ich powierzchni, ani cienia na ich powierzchni.
emalia-nie wcięcie na krawędziach-ale co ten okres jej uśmiechu
wystarczyło, by zapamiętać. Widziałem ich teraz jeszcze bardziej jednoznacznie.
wtedy ich zobaczyłem. Zęby! - zęby! - byli tu i tam.,
i wszędzie, i wyraźnie i namacalnie przede mną; długi, wąski,
i nadmiernie białe, z bladymi wargami wijącymi się wokół nich, jak w
moment ich pierwszego okropnego rozwoju. Wtedy przyszła Cała furia mojego
monomania, i ja walczyłem na próżno przeciwko jej dziwnym i nieodpartym
wpływ. W zwielokrotnionych obiektach świata zewnętrznego nie miałem myśli
ale dla zębów. Dla nich tęskniłam z gorączkowym pragnieniem. Wszystkie inne
sprawy i wszystkie inne interesy zostały wchłonięte w ich single
kontemplacja. Oni-oni sami byli obecni umysłowi oko, i oni,
w ich jedynej indywidualności, stał się esencją mojego życia umysłowego.
Trzymałem je w każdym świetle. Odwróciłem ich pod każdym względem. Zbadałem ich
cechy charakterystyczne. Mieszkałem nad ich osobliwościami. Zastanawiałam się nad nimi.
uformowanie. Zastanawiałam się nad zmianą ich natury. Drżałem jak ja
przypisywane im w wyobraźni wrażliwa i czująca moc, a nawet gdy
bez pomocy ust, zdolność moralnej ekspresji. Mademoiselle Salle
zostało dobrze powiedziane: "Que tous ses pas etaient des sentiments ,»
i Berenice bardziej poważnie wierzyłem que toutes ses dents etaient des
idee. Des idees! - a oto idiotyczna myśl, która mnie zniszczyła!
Des idees! - ach, dlatego tak bardzo ich pożądałem! Czułem to.
ich posiadanie może przywrócić mi spokój, oddając mnie z powrotem do
uzasadnienie
I wieczór zamknął się we mnie tak — i wtedy przyszła ciemność,
i zwlekał, i szedł-i znów świtał dzień - i mgły drugiego
noc zbierała się wokół-a ja wciąż siedziałem nieruchomo w tej izolatce
pokój - i wciąż siedziałem zakopany w medytacji-i wciąż Fantasma
zęby utrzymywały swoją straszną wzniosłość, ponieważ z najbardziej wyrazistymi ohydnymi
wyrazistość, płynęła pośród zmieniających się świateł i cieni
komora. W końcu wtargnął do moich snów krzyk z przerażenia i przerażenia.;
i wtedy, po pauzie, udało się odgłosy niespokojnych głosów,
zmieszane z wieloma jękami smutku lub bólu. / Align = "left" / ,
i rzucając otworzyć jedne z drzwi biblioteki, zobaczył stojący w
przed-Komnata służąca, cała we łzach, która powiedziała mi, że Berenice była-nie
więcej! Wcześnie rano zachorowała na epilepsję.,
pod koniec nocy grób był gotowy dla lokatora.,
i wszystkie przygotowania do pochówku zostały zakończone.
Znalazłam się w bibliotece, i znowu siedziałam tam sama.
Wydawało się, że niedawno obudziłem się z zakłopotanego i ekscytującego snu.
Wiedziałem, że jest już północ, i byłem świadomy, że od czasu ustawienia
ze słońca Berenice zostały spłoszone. Ale tego ponurego okresu, który
interweniowałem, nie miałem pozytywnego, przynajmniej definitywnego zrozumienia.
Jednak jego pamięć była pełna horroru-horroru bardziej przerażającego od bycia niejasnym,
i przerażenie jeszcze straszniejsze od niejednoznaczności. To była straszna strona w zapisie
moja egzystencja, wypisana na wierzchu ciemnym, ohydnym i nieczytelnym
wspomnienia. Starałem się je rozszyfrować, ale na próżno;,
jak duch odchodzącego dźwięku, piskliwy i przenikliwy wrzask
kobiecy głos dzwonił mi w uszach. Co to było?
Zadałem sobie to pytanie na głos, i Szepczące ECHA Izby
odpowiedział: "Co to było? "Na stół obok ja spaliłem lampka, a obok ona leżę malutki pudełko.
Nie miał żadnego niezwykłego charakteru, i widziałem go często wcześniej,
bo to była własność lekarza rodzinnego; ale jak to się tam stało,
na moim stole, i dlaczego drżałem w tej sprawie? Te rzeczy nie były
/ align = "left" /
książka, a zdanie w niej podkreślone. Słowa były pojedyncze, ale
proste wiersze poety Ebn Zaiat: - " Dicebant mihi sodales si sepulchrum
amicae visitarem, curas meas aliquantulum fore levatas ."Why then,
kiedy je przeglądałem, włosy na mojej głowie same się wyprostowały.,
a krew mojego ciała zatrze się w moich żyłach?
W drzwiach biblioteki pojawiło się światło-i blady jak dzierżawca grobowca,
sługus wszedł na paluszki. Jego wygląd był dziki z przerażenia, i mówił do
ja w głos drżę, husky, i bardzo niski. Co powiedział? - niektóre złamane
zdania, które słyszałem. Opowiadał o dzikim krzyku zakłócającym ciszę nocy —
/ align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz Chin / / align = center /
dźwięk; a potem jego dźwięki rosły emocjonująco różne, jak szeptał mi o
pogwałcony grób-o oszpeconym ciele, ale wciąż oddychającym-nadal
/ align = "left" /
Wskazywał na szaty, które były błotniste i skrzepnięte gorą.
Nie mówiłem, a on wziął mnie delikatnie za rękę: to było wcięte z
impresja ludzkich paznokci. Skierował moją uwagę na jakiś przedmiot przeciwko
ściana. Patrzyłem na niego przez kilka minut: to był szpadel. / Align = "left" /
do stołu i chwycił szkatułkę, która na nim leżała. Ale nie mogłem tego zmusić.
i w moim drżeniu, wyślizgnęła mi się z rąk i mocno upadła.,
i rozpadł się na kawałki, a z niego, z grzechotliwym dźwiękiem, wyłaniał się
niektóre instrumenty chirurgii stomatologicznej, zmieszane z trzydziestu dwóch małych,
białe i wyglądające na kość słoniową substancje, które zostały rozrzucone wokół
podłoga