Високосный Год — 1637 tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "1637", wykonawca: Високосный Год.
Tekst piosenki
В шестнадцать тридцать семь время ушло.
Эх, какое было время,
оно знало себе цену.
Веришь, нет ли?
всЈ слышнее и заметней
краски сыплются с картин,
время просится уйти…
Я отпускаю,
я умираю всякий раз, как вижу ветер
к небу листья поднимает,
эй, верни моЈ!
видишь, мне самому мало!
Листья жгут — сладкий запах смерти,
жизни горькая строка…
Листья жгут, и вряд ли кто заметит,
как сгорает осень, уснувшая у костра.
Тишина стиснет зубы,
и только наши голоса,
голоса наших птиц,
где-то уже за рекой!
Три-четыре-пять, я ухожу искать весну, ау!
Эх, милая моя о чЈм ты раньше думала,
кто вытрет твои слЈзы теперь,
теперь, когда ночь длиннее дня,
и день короче ночи,
короче, всЈ уже не то теперь…
Голоса,
голоса наших птиц,
где-то уже за рекой…
три-четыре-пять, я ухожу искать весну, ау!
Итак, шестнадцать тридцать семь.
Бог останавливает время.
Он спускается с небес,
в карманах прячет чудеса.
Он говорит, что я могу передать письмо тебе,
с белым парусом, который возвращается
на много-много-много лет назад
туда, где ещЈ все живы, в дом, где когда-то жил я,
где слышны наши голоса,
голоса наших птиц
где-то уже за рекой!
Три-четыре-пять, я ухожу искать весну, ау!
Tłumaczenie tekstu piosenki
W szesnaście trzydzieści siedem czas minął.
Co za czas.,
znał swoją wartość.
Wierzysz w to?
/ align = "left" /
farby wylewa się z obrazów,
czas prosi o odejście…
Puszczam.,
umieram za każdym razem, gdy widzę wiatr.
ku niebu liście podnoszą,
Hej, oddaj mój!
widzisz, ja sam nie mam dość!
Liście - słodki zapach śmierci,
życiorys…
Liście są uciążliwe i mało kto zauważy,
jak spala się jesień, śpiąc przy ognisku.
Cisza zaciska zęby,
i tylko nasze głosy,
głosy naszych ptaków,
gdzieś za rzeką!
Trzy, cztery, pięć, idę szukać wiosny, AU!
O czym ty myślałaś?,
kto teraz wytrze twoje szczęki?,
teraz, gdy noc jest dłuższa niż dzień,
a dzień jest krótszy niż noc,
/ align = "left" / …
Głos,
głosy naszych ptaków,
gdzieś za rzeką…
trzy, cztery, pięć, idę szukać wiosny, AU!
Szesnaście trzydzieści siedem.
Bóg zatrzymuje czas.
Schodzi z nieba.,
w kieszeniach ukrywa cuda.
Mówi, że mogę ci dać list.,
z białym żaglem, który powraca
wiele,wiele, wiele lat temu
do domu, w którym żyję.,
gdzie słychać nasze głosy,
głosy naszych ptaków
gdzieś za rzeką!
Trzy, cztery, pięć, idę szukać wiosny, AU!