Angizia — 2 Millionen Rubel tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "2 Millionen Rubel", wykonawca: Angizia.
Tekst piosenki
Moskau, Winter 1904, Im Konzertsaal des Bolschoi-Theaters, am Swerlowplatz,
und abgelegen von diesen vierlen schon tagelang verschneiten Statuen,
setzten sich die letzten geladenen Gaste in den Saal und legten ihre
Kleider zur Seite. Nur Delegierte, Maler und Feuilletonisten in ihrer
kulturellen Eigenart schmollten noch in ihren Lehnstuhlen nebenan (im
Erker) und vergaben sich hinter den Fachern ihres Kartenspiels. Auben,
rundumher im Schneeaquarell, spazierte und plauderte das geistliche Moskau.
Gemultich geduckte Burgerhauser warfen blumerante Schattenbauten auf die
Nordseite des Konzertsaals, was die Sperrschrift des Papieranschlages an
der Pforte verdeckte und Kerzenlichter bis zum Dochtnacken erstickte. In
den Wohnbauten sah man Madchen in karierten Puffarmelkeidern, sie saben auf
farierten Samtpolstersesseln und umsaumten die glanzlosen Fenster ihrer
Baracken. Stets angeborene Wege und Hauser, Aus und Einblicke, die
Zacharias mit scharfen Blicken stach. Seine schon nabkalte Trommel hatte er
mit einem Fell zugedeckt und im Nacheinander dieses Nachmittags aus der
Pflicht in den Alltag getragne. Angelehnt an den Flugelrand der
Rundbogenfenster (zum Festsaal) starrte er in den prominenten
Menschenrummel im Odeum, der sich um ein Pianoforte versammelte, um
verschiedenen Virtuosen mit passivem Applaus zu schmeilchen. Zwischen den
riesigen Proszeniumturen lehnten Soldaten, die das Ausmab der Lichtstrecke
kontrollierten und nach Dochttoten und Parade nur mehr Glanz am weinroten
Teppichboden duldeten. Als der erste Virtuose in die Tasten des prunkvollen
Flugels schmetterte, lehnten sich alle grob und kleingewachsenen Menschen
auf und bedeckten ihr Herz, patriotisch und stolz auf Rachmaninows
Tondichtung, mit dem rechten Handrucken. Unbeirrt und stolzgemacht vom
Chauvinismus der Menschen im Saal legt Zacharias seine Trommel frei und
beginnt loszumaschieren, erst links, dann rechts, entschlossen in seine
Trommel zu schlagen. Er durchstobt die riesigen Holzturen und zieht
trommelnd in den Konzertsaal ein. Vor dem Pianisten angehalten — die
geladenen Gaste geizten nicht mit Hochmut und stachen ihn indes mit feurig
roten Blicken — lost er die Trommel aus der wundgeschundenen Lederschleife
und legt sie vor das Klavier. Es war sien letzter Trommelschlag. (Damals
war Zacharias 9 Jahre alt.)
Tłumaczenie tekstu piosenki
Moskwa, zima 1904 roku, w sali koncertowej Teatru Bolszoj, na Placu swierdłowskim,
i z dala od tych czterech od kilku dni śnieżnych posągów,
usiedli ostatni zaproszeni goście w sali i położyli swoje
Sukienki na bok. Tylko delegaci, artyści i felietoniści w swoim
kulturowe dziwactwa wciąż dąsały się w swoich fotelach w sąsiedztwie (w
Wykusz) i schronili się za przedziałami swojej gry w karty. Auben,
dookoła w śniegu, spacerowała i rozmawiała duchowa Moskwa.
Gemultich geduckte zamek Hauser rzucony blumer ante Cień budynków na
Północna strona sali koncertowej, co wskazuje na blokującą czcionkę papierowej fabuły na
furtka się zamknęła, a światło świec dusiło aż do knota. W
w budynkach mieszkalnych widziano dziewczęta w kraciastych puchowych chustach, szable na
pokryte aksamitną tapicerką fotele i otaczające je przyćmione okna
Barak. Zawsze wrodzone ścieżki i Hausery, od i spostrzeżenia, które
Zachariasz wpatrywał się w niego z wściekłością. Jego już zimny Bęben miał
pokryte futrem i jeden po drugim tego dnia z
Obowiązek noszenia w codziennym życiu. Opierając się o krawędź skrzydła
Okrągłe, łukowate okna (w sali bankietowej) patrzył w widocznym miejscu
Hałas ludzi w Odeum zgromadzonych wokół fortepianu, aby
różni wirtuozowie z biernym aplauz shmalyayut. Między
ogromny Proszeniumturen opuszczony żołnierze, w serii Ausmab światła
kontrolowane i po śmierci knota i paradzie tylko więcej blasku na czerwonym winie
Dywan duldeten. Jako pierwszy wirtuoz w klawiszach luksusowych
Flugel wzdrygnął się, wszyscy szorstcy i niewymiarowi ludzie pochylili się nad nim.
na i zakryli swoje serce, patriotyczne i dumne Rachmaninowa
Uszczelnienie gliny, drukowanie prawą ręką. Niezachwiany i dumny z
Szowinizm ludzi w sali, Zachariasz odsłania swój bęben i
zaczyna pędzić, najpierw w lewo, potem w prawo, zdecydowanie w swoim
Bęben pokonać. Przebija ogromne drewniane drzwi i ciągnie
perkusja w sali koncertowej. Zatrzymał się przed pianistą —
zaproszeni goście nie skąpili się na arogancję i uderzyli go ognistym
czerwone spojrzenie-stracił bęben z rany związanej skórzaną pętlą
i stawia ją przed fortepianem. Była to ostatnia perkusja Sieny. (Wtedy
Zachariasz miał 9 lat.)