ATL — Ареола tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Ареола", wykonawca: ATL.
Tekst piosenki
Моего Эсминца бластер распорет ее обшивку с лязгом.
Детка, это ошибка, сдайся. Я крепче затяну запястье.
Я знаю, ей это нравится. Невесомость придушит в объятья.
Под шелест бортовой рации мы завязнем в этой липкой субстанции.
Под созвездием Ориона мелькнет ее нежная Ареола.
Я подстерегу ее Мантикорой пока она по Млечному Пути ходит голой.
От этих церебральных переломов черствое сердце светит сверхновой.
Центрифугой закрутит до сблева. Остановите звездолет, мне хреново.
Вот такой вот апокалипсис застанет картинками комикса.
Мы скурим с ней все камни Оникса, под небом, что ракетами колется.
И зарастет трещина корпуса, лепестками нежного крокуса.
Захлебнусь под водопадом волос, локонов цвет и глубокого космоса.
Вселенная, дай шанс пацану выпить до дна твой поцелуй.
Мой кислородный баллон на исходе, но не переживай, я протяну.
Тут звезды ткут гобелены бесконечным небосводом червивым.
Мы бродили по болотам Венеры, затыкая пальцами эти черные дыры.
В четырехмерном лабиринте, проклятом, между нами рвется нити Ариадны.
В тысячах тысяч жизней их разных, мы проходили уже это тысячекратно.
Сладко уснула на заднем сиденье Шаттла, что нес нас до луны и обратно.
Что нес нас до луны и обратно.
Вода, как вино. Из проволоки венок колючий самый.
А я такой, как в кино, — вынимаю медленно свой клинок лучезарный.
Всему я виной, эта Химера может спорить часами.
Но веду я: 3−0, и весь этот долбаный мир вдруг замер (2x)
Tłumaczenie tekstu piosenki
Mój niszczyciel Blaster pozbywa się jej poszycia z brzękiem.
Kochanie, to pomyłka, poddaj się. Zacisnę nadgarstek mocniej.
Wiem, że to lubi. Nieważkość udusi cię w ramiona.
Pod szelest walkie-talkie utkniemy w tej lepkiej substancji.
Pod konstelacją Oriona błysnie jej delikatna otoczka.
Czekam na nią Manticore, podczas gdy ona chodzi nago po Drodze Mlecznej.
Od tych złamań mózgowych, nieświeże serce świeci supernową.
Wirówka zakręci się do wymiocin. Zatrzymajcie statek, nie czuję się dobrze.
Oto apokalipsa znajdzie zdjęcia komiksu.
Palimy z nią wszystkie kamienie onyksu, pod niebem, które pociski gryzą.
I zarośnie pęknięcie korpusu, płatkami Delikatnego krokusa.
Utopię się pod wodospadem włosów, loków koloru i głębokiej przestrzeni.
Wszechświat, daj chłopakowi szansę na wypicie całusa.
Skończyła mi się butla z tlenem, ale nie martw się, dam sobie radę.
Tutaj Gwiazdy tkają gobeliny niekończącym się firmamentem robaka.
Wędrowaliśmy po bagnach Wenus, zatykając palcami te czarne dziury.
W czterowymiarowym labiryncie, przeklętym, między nami rozrywa się nić Ariadny.
W tysiącach tysięcy różnych żyć, przechodziliśmy już to tysiąc razy.
Zasnęła słodko na tylnym siedzeniu wahadłowca, który niósł nas na Księżyc i z powrotem.
Że niósł nas na Księżyc i z powrotem.
Woda jest jak wino. Z drutu wieniec kolczasty najbardziej.
A ja jak w filmie-powoli wyjmuję swoje ostrze promienne.
To moja wina, że Chimera może kłócić się godzinami.
Ale ja prowadzę: 3-0, a cały ten pieprzony świat nagle zamarł (2x)