Bruno Pelletier — The age of the cathedrals tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "The age of the cathedrals", wykonawca: Bruno Pelletier.
Tekst piosenki
This is a tale that takes its place.
In Paris fair, this year of grace.
Fourteen hundred eighty two.
A tale of lust and love so true.
We are the artists of the time,
We dream in sculpture dream in rhyme.
For you we bring our world alive,
So something will survive.
From nowhere came the age of the cathedrals.
The old world began.
A new unknown thousand years.
For man just has to climb up where the stars are.
And live beyond life.
Live in glass and live in stone.
Stone after stone, day after day.
From year to year man had his way.
Men had built with faith and love.
These cathedrals rose above.
We troubadours and poets sing.
That love is all and everything.
We promise you, all human kind.
Tomorrow will be fine.
From nowhere came the age of the cathedrals.
The old world began.
A new unknown thousand years.
For man just has to climb up where the stars are.
And live beyond life.
Live in glass and live in stone.
From nowhere came the age of the cathedrals.
The old world began.
A new unknown thousand years.
For man just has to climb up where the stars are.
And live beyond life.
Live in glass and live in stone.
But it is doomed the age of the cathedrals.
Barbarians wait.
At the gates of Paris fair.
Oh let them in, these pagans and these vandals.
A wise man once said.
In two thousand, this world ends.
In two thousand, this world ends.
Tłumaczenie tekstu piosenki
To opowieść, która zajmuje jego miejsce.
W Paryżu, w tym roku łaski.
1482.
Opowieść o pożądaniu i miłości tak prawdziwa.
Jesteśmy artystami tamtych czasów, we dream in sculpture dream in rhyme.
Dla Ciebie sprowadzimy nasz świat żywy, żeby coś przetrwało.
Znikąd nadeszła era katedr.
Zaczął się stary świat.
Nowe nieznane tysiąc lat.
Człowiek musi się wspiąć tam, gdzie są gwiazdy.
I żyć ponad życiem.
Żyj w szkle i żyj w kamieniu.
Kamień po kamieniu, dzień po dniu.
Z roku na rok człowiek miał swoje sposoby.
Ludzie budowali z wiarą i miłością.
Te katedry wzniosły się ponad.
My Trubadurzy i poeci śpiewamy.
Ta miłość jest wszystkim i wszystkim.
Obiecujemy wam, wszyscy ludzie.
Może być jutro.
Znikąd nadeszła era katedr.
Zaczął się stary świat.
Nowe nieznane tysiąc lat.
Człowiek musi się wspiąć tam, gdzie są gwiazdy.
I żyć ponad życiem.
Żyj w szkle i żyj w kamieniu.
Znikąd nadeszła era katedr.
Zaczął się stary świat.
Nowe nieznane tysiąc lat.
Człowiek musi się wspiąć tam, gdzie są gwiazdy.
I żyć ponad życiem.
Żyj w szkle i żyj w kamieniu.
Ale wiek katedr jest przesądzony.
Barbarzyńcy czekają.
U bram targów paryskich.
Wpuść tych pogan i wandali.
Pewien mądry człowiek kiedyś powiedział.
Za dwa tysiące ten świat się skończy.
Za dwa tysiące ten świat się skończy.