Dylan Thomas — A Child's Christmas in Wales, A Story tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "A Child's Christmas in Wales, A Story", wykonawca: Dylan Thomas.
Tekst piosenki
One Christmas was so much like the other, in those years around the sea-town
corner now, out of all sound except the distant speaking of the voices I sometimes hear a moment before sleep, that I can never remember whether it snowed for six days and six nights when I was twelve, or whether it snowed for
twelve days and twelve nights when I was six.
All the Christmases roll down towards the two-tongued sea, like a cold and
headlong moon bundling down the sky that was our street; and they stop at the
rim of the ice-edged, fish-freezing waves, and I plunge my hands in the snow
and bring out whatever I can find.
In goes my hand into that wool-white bell-tongued ball of holidays resting at the rim of the carol-singing sea, and out come Mrs.
Prothero and the firemen.
It was on the afternoon of the day of Christmas Eve, and I was in Mrs.
Prothero’s garden, waiting for cats, with her son Jim.
It was snowing.
It was always snowing at Christmas.
December, in my memory, is white as Lapland, although there were no reindeers.
But there were cats.
Patient, cold and callous, our hands wrapped in socks, we waited to snowball
the cats.
Sleek and long as jaguars and horrible-whiskered, spitting and snarling,
they would slide and sidle over the white back-garden walls, and the lynx-eyed
hunters, Jim and I, fur-capped and moccasined trappers from Hudson Bay,
off Mumbles Road, would hurl our deadly snowballs at the green of their eyes.
The wise cats never appeared.
We were so still, Eskimo-footed arctic marksmen in the muffling silence of the
eternal snows—eternal, ever since Wednesday—that we never heard Mrs.
Prothero’s first cry from her igloo at the bottom of the garden.
Or, if we heard it at all, it was, to us, like the far-off challenge of our
enemy and prey, the neighbor’s polar cat.
But soon the voice grew louder. «Fire!» cried Mrs.
Prothero, and she beat the dinner-gong.
And we ran down the garden, with the snowballs in our arms, towards the house;
and smoke, indeed, was pouring out of the dining-room, and the gong was
bombilating, and Mrs.
Prothero was announcing ruin like a town crier in Pompeii.
This was better than all the cats in Wales standing on the wall in a row.
We bounded into the house, laden with snowballs, and stopped at the open door
of the smoke-filled room.
Something was burning all right; perhaps it was Mr.
Prothero, who always slept there after midday dinner with a newspaper over his
face.
But he was standing in the middle of the room, saying, «A fine Christmas!» and smacking at the smoke with a slipper.
Call the fire brigade," cried Mrs.
Prothero as she beat the gong. «They won’t be here,» said Mr.
Prothero, «it's Christmas.»
There was no fire to be seen, only clouds of smoke and Mr.
Prothero standing in the middle of them, waving his slipper as though he were
conducting.
Do something," he said.
And we threw all our snowballs into the smoke—I think we missed Mr.
Prothero—and ran out of the house to the telephone box.
Let’s call the police as well," Jim said.
And the ambulance."
And Ernie Jenkins, he likes fires."
But we only called the fire brigade, and soon the fire engine came and three
tall men in helmets brought a hose into the house and Mr.
Prothero got out just in time before they turned it on.
Nobody could have had a noisier Christmas Eve.
And when the firemen turned off the hose and were standing in the wet,
smoky room, Jim’s Aunt, Miss Prothero, came downstairs and peered in at them.
Jim and I waited, very quietly, to hear what she would say to them.
She said the right thing, always.
She looked at the three tall firemen in their shining helmets, standing among
the smoke and cinders and dissolving snowballs, and she said: «Would you like anything to read?»
Years and years ago, when I was a boy, when there were wolves in Wales,
and birds the color of red-flannel petticoats whisked past the harp-shaped
hills, when we sang and wallowed all night and day in caves that smelt like
Sunday afternoons in damp front farmhouse parlors, and we chased,
with the jawbones of deacons, the English and the bears, before the motor car,
before the wheel, before the duchess-faced horse, when we rode the daft and
happy hills bareback, it snowed and it snowed.
But here a small boy says: «It snowed last year, too.
I made a snowman and my brother knocked it down and I knocked my brother down
and then we had tea.»
But that was not the same snow," I say. «Our snow was not only shaken from whitewash buckets down the sky,
it came shawling out of the ground and swam and drifted out of the arms and
hands and bodies of the trees; snow grew overnight on the roofs of the houses
like a pure and grandfather moss, minutely ivied the walls and settled on the
postman, opening the gate, like a dumb, numb thunderstorm of white,
torn Christmas cards.»
Were there postmen then, too?"
With sprinkling eyes and wind-cherried noses, on spread, frozen feet they
crunched up to the doors and mittened on them manfully.
But all that the children could hear was a ringing of bells."
You mean that the postman went rat-a-tat-tat and the doors rang?"
I mean that the bells that the children could hear were inside them."
I only hear thunder sometimes, never bells."
There were church bells, too."
Inside them?"
No, no, no, in the bat-black, snow-white belfries, tugged by bishops and storks.
And they rang their tidings over the bandaged town, over the frozen foam of the
powder and ice-cream hills, over the crackling sea.
It seemed that all the churches boomed for joy under my window; and the
weathercocks crew for Christmas, on our fence."
Get back to the postmen."
They were just ordinary postmen, fond of walking and dogs and Christmas and the
snow.
They knocked on the doors with blue knuckles…"
Ours has got a black knocker…"
And then they stood on the white Welcome mat in the little, drifted porches and
huffed and puffed, making ghosts with their breath, and jogged from foot to foot like small boys wanting to go out."
And then the presents?"
And then the Presents, after the Christmas box.
And the cold postman, with a rose on his button-nose, tingled down the
tea-tray-slithered run of the chilly glinting hill.
He went in his ice-bound boots like a man on fishmonger’s slabs.
He wagged his bag like a frozen camel’s hump, dizzily turned the corner on one
foot, and, by God, he was gone."
Get back to the Presents."
There were the Useful Presents: engulfing mufflers of the old coach days,
and mittens made for giant sloths; zebra scarfs of a substance like silky gum
that could be tug-o'-warred down to the galoshes; blinding tam-o'-shanters like
patchwork tea cozies and bunny-suited busbies and balaclavas for victims of head-shrinking tribes; from aunts who always wore wool next to the skin there
were mustached and rasping vests that made you wonder why the aunts had any
skin left at all; and once I had a little crocheted nose bag from an aunt now,
alas, no longer whinnying with us.
And pictureless books in which small boys, though warned with quotations not to,
would skate on Farmer Giles’s pond and did and drowned; and books that told me everything about the wasp, except why."
Go on to the Useless Presents."
Bags of moist and many-colored jelly babies and a folded flag and a false nose
and a tram-conductor's cap and a machine that punched tickets and rang a bell;
never a catapult; once, by a mistake that no one could explain,
a little hatchet; and a celluloid duck that made, when you pressed it,
a most unducklike sound, a mewing moo that an ambitious cat might make who
wished to be a cow; and a painting book in which I could make the grass,
the trees, the sea and the animals any color I please, and still the dazzling
sky-blue sheep are grazing in the red field under the rainbow-billed and
pea-green birds.
Hardboileds, toffee, fudge and allsorts, crunches, cracknel, humbugs, glaciers,
marzipan, and butterwelsh for the Welsh.
And troops of bright tin soldiers who, if they could not fight, could always
run.
And Snakes-and-Families and Happy Ladders.
And Easy Hobbi-Games for Little Engineers, complete with instructions.
Oh, easy for Leonardo!
And a whistle to make the dogs bark to wake up the old man next door to make
him beat on the wall with his stick to shake our picture off the wall.
And a packet of cigarettes: you put one in your mouth and you stood at the
corner of the street and you waited for hours, in vain, for an old lady to scold you for smoking a cigarette, and then with a smirk you ate it.
And then it was breakfast under the balloons."
Were there Uncles like in our house?"
There are always Uncles at Christmas.
The same Uncles.
And on Christmas mornings, with dog-disturbing whistle and sugar fags,
I would scour the swathed town for the news of the little world,
and find always a dead bird by the Post Office or the white deserted swings;
perhaps a robin, all but one of his fires out.
Men and women wading, scooping back from chapel, with taproom noses and
wind-bussed cheeks, all albinos, huddled their stiff black jarring feathers
against the irreligious snow.
Mistletoe hung from the gas brackets in all the front parlors; there was sherry
and walnuts and bottled beer and crackers by the dessertspoons; and cats in their fur-abouts watched the fires; and the high-heaped fire spat,
all ready for the chestnuts and the mulling pokers.
Some few large men sat in the front parlors, without their collars,
Uncles almost certainly, trying their new cigars, holding them out judiciously
at arms' length, returning them to their mouths, coughing, then holding them
out again as though waiting for the explosion; and some few small aunts,
not wanted in the kitchen, nor anywhere else for that matter, sat on the very
edges of their chairs, poised and brittle, afraid to break, like faded cups and
saucers."
Not many those mornings trod the piling streets: an old man always,
fawn-bowlered, yellow-gloved and, at this time of year, with spats of snow,
would take his constitutional to the white bowling green and back,
as he would take it wet or fire on Christmas Day or Doomsday; sometimes two
hale young men, with big pipes blazing, no overcoats and wind blown scarfs,
would trudge, unspeaking, down to the forlorn sea, to work up an appetite,
to blow away the fumes, who knows, to walk into the waves until nothing of them was left but the two curling smoke clouds of their inextinguishable briars.
Then I would be slap-dashing home, the gravy smell of the dinners of others,
the bird smell, the brandy, the pudding and mince, coiling up to my nostrils,
when out of a snow-clogged side lane would come a boy the spit of myself,
with a pink-tipped cigarette and the violet past of a black eye,
cocky as a bullfinch, leering all to himself.
I hated him on sight and sound, and would be about to put my dog whistle to my lips and blow him off the face of Christmas when suddenly he, with a violet
wink, put his whistle to his lips and blew so stridently, so high,
so exquisitely loud, that gobbling faces, their cheek bulged with goose,
would press against their tinsled windows, the whole length of the white
echoing street.
For dinner we had turkey and blazing pudding, and after dinner the Uncles sat
in front of the fire, loosened all buttons, put their large moist hands over
their watch chains, groaned a little and slept.
Mothers, aunts and sisters scuttled to and fro, bearing tureens.
Aunt Bessie, who had already been frightened, twice, by a clock-work mouse,
whimpered at the sideboard and had some elderberry wine.
The dog was sick.
Auntie Dosie had to have three aspirins, but Auntie Hannah, who liked port,
stood in the middle of the snowbound back yard, singing like a big-bosomed
thrush.
I would blow up balloons to see how big they would blow up to; and,
then when they burst, which they all did, the Uncles jumped and rumbled.
In the rich and heavy afternoon, the Uncles breathing like dolphins and the
snow descending, I would sit among festoons and Chinese lanterns and nibble
dates and try to make a model man-o'-war, following the Instructions for Little
Engineers, and produce what might be mistaken for a sea-going tramcar.
Or I would go out, my bright new boots squeaking, into the white world,
on to the seaward hill, to call on Jim and Dan and Jack and to pad through the
still streets, leaving huge deep footprints on the hidden pavements.
I bet people will think there’ve been hippos."
What would you do if you saw a hippo coming down our street?"
I’d go like this, bang!
I’d throw him over the railings and roll him down the hill and then I’d tickle
him under the ear and he’d wag his tail."
What would you do if you saw two hippos?"
Iron-flanked and bellowing he-hippos clanked and battered through the scudding
snow towards us as we passed Mr.
Daniel’s house.
Let’s post Mr.
Daniel a snowball through his letter box."
Let’s write things in the snow."
Let’s write, '
Mr.
Daniel looks like a spaniel' all over his lawn."
Or we walked on the white shore. «Can the fishes see it’s snowing?»
The silent one-clouded heavens drifted on to the sea.
Now we were snow-blind travelers lost on the north hills, and vast dewlapped
dogs, with flasks round their necks, ambled and shambled up to us, baying «Excelsior.» We returned home through the poor streets where only a few children
fumbled with bare red fingers in the wheel-rutted snow and cat-called after us,
their voices fading away, as we trudged uphill, into the cries of the dock
birds and the hooting of ships out in the whirling bay.
And then, at tea the recovered Uncles would be jolly; and the ice cake loomed
in the center of the table like a marble grave.
Auntie Hannah laced her tea with rum, because it was only once a year.
Bring out the tall tales now that we told by the fire as the gaslight bubbled
like a diver.
Ghosts whooed like owls in the long nights when I dared not look over my shoulder; animals lurked in the cubbyhole under the stairs where the gas meter
ticked.
And I remember that we went singing carols once, when there wasn’t the shaving
of a moon to light the flying streets.
At the end of a long road was a drive that led to a large house,
and we stumbled up the darkness of the drive that night, each one of us afraid,
each one holding a stone in his hand in case, and all of us too brave to say a word.
The wind through the trees made noises as of old and unpleasant and maybe
webfooted men wheezing in caves.
We reached the black bulk of the house.
What shall we give them?
Hark the Herald?"
No," Jack said, «Good King Wencelas.
I’ll count three.»
One, two, three, and we began to sing, our voices high and seemingly distant in the snow-felted darkness round the house that was occupied by nobody we knew.
We stood close together, near the dark door.
Good King Wencelas looked out
On the Feast of Stephen…
And then a small, dry voice, like the voice of someone who has not spoken for a long time, joined our singing: a small, dry, eggshell voice from the other side
of the door: a small, dry voice through the keyhole.
And when we stopped running we were outside our house; the front room was
lovely; balloons floated under the hot-water-bottle-gulping gas;
everything was good again and shone over the town.
Perhaps it was a ghost," Jim said.
Perhaps it was trolls," Dan said, who was always reading.
Let’s go in and see if there’s any jelly left," Jack said.
And we did that.
Always on Christmas night there was music.
An uncle played the fiddle, a cousin sang «Cherry Ripe,» and another uncle sang «Drake's Drum.» It was very warm in the little house.
Auntie Hannah, who had got on to the parsnip wine, sang a song about Bleeding
Hearts and Death, and then another in which she said her heart was like a Bird’s Nest; and then everybody laughed again; and then I went to bed.
Looking through my bedroom window, out into the moonlight and the unending
smoke-colored snow, I could see the lights in the windows of all the other
houses on our hill and hear the music rising from them up the long,
steadily falling night.
I turned the gas down, I got into bed.
I said some words to the close and holy darkness, and then I slept.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Jedno Boże Narodzenie było tak podobne do drugiego, w tych latach wokół morskiego miasteczka
/ align = "center" / 2,3765
dwanaście dni i dwanaście nocy, gdy miałem sześć lat.
/ Align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz Chin / / align = center /
/ align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz Chin / / align = center /
brzegi lodowych brzegów, ryby zamarzające fale, i zanurzam ręce w śniegu
i przynieś wszystko, co znajdę.
Moja ręka idzie w tę wełnianą, białą, dzwonkowatą kulę świąt, odpoczywającą na brzegu morza śpiewającego kolędy, i wychodzi Pani.
Prothero i strażacy.
To było po południu, w dniu Wigilii, a ja byłam w Mrs.
W ogrodzie Prothero czeka na koty ze swoim synem Jimem.
Padał śnieg.
W święta zawsze padał śnieg.
Grudzień, w mojej pamięci, jest biały jak Laponia, chociaż nie było reniferów.
Ale były koty.
Cierpliwy, zimny i bezduszny, ręce owinięte w skarpetki, czekaliśmy na Śnieżkę
koty.
Eleganckie i długie jak jaguary i straszne-whiskered, plucie i warczenie,
ślizgali się po białych tylnych ścianach ogrodu i rysiooki
łowcy, Jim i ja, futrzani traperzy z Zatoki Hudsona,
na Mumbles Road rzucali naszymi śmiertelnymi śnieżkami w zielone oczy.
Mądre koty nigdy się nie pojawiły.
Byliśmy tak spokojni, Eskimo-stopi strzelcy arktyczni w tłumnej ciszy
eternal snows-eternal, ever since Wednesday-that we never heard Mrs.
Pierwszy krzyk Prothero z igloo na dnie ogrodu.
Albo, jeśli w ogóle to słyszeliśmy, było to dla nas jak odległe wyzwanie naszego
wróg i ofiara-kot polarny sąsiada.
Ale wkrótce głos stał się głośniejszy. "Ognia!"zawołała Pani.
Prothero, a ona pokonała dinner-gong.
Biegliśmy po ogrodzie, z śnieżkami w ramionach, w kierunku domu.;
i dym, rzeczywiście, wylewał się z jadalni, a gong był
/ align= "left" /
Prothero zapowiadał ruinę jak rozpustnik w Pompejach.
To było lepsze niż wszystkie koty w Walii stojące na ścianie z rzędu.
Weszliśmy do domu, obciążeni śnieżkami, i zatrzymaliśmy się przy otwartych drzwiach.
pokoju wypełnionego dymem.
Coś się paliło, być może to był Mr.
Prothero, który zawsze spał tam po południu z gazetą nad jego
buźka.
Ale on stał na środku pokoju, mówiąc: "piękne święta!"i uderzając w dym pantoflem.
Wezwij straż pożarną " - zawołała Pani.
Prothero, gdy biła gong. "Nie będzie ich tutaj," powiedział Pan.
Prothero, " są święta.»
Nie było ognia, tylko chmury dymu i Mr.
Prothero stał pośrodku, machając pantoflem, jakby był
dyrygowanie.
Zrób coś " - powiedział.
I rzuciliśmy wszystkie nasze śnieżki w dym - myślę, że przegapiliśmy Mr.
Prothero-i wybiegł z domu do budki telefonicznej.
Zadzwońmy też na policję " - powiedział Jim.
I karetka."
Ernie Jenkins lubi pożary."
Ale wezwaliśmy tylko straż pożarną, i wkrótce pojawił się wóz strażacki i trzy
wysoki mężczyzna w kaskach przyniósł wąż do domu i Mr.
Prothero wyszedł w samą porę, zanim go włączyli.
Nikt nie mógłby mieć głośniejszej Wigilii.
A kiedy strażacy wyłączyli wąż i stali w mokrej,
smoky room, Ciotka Jima, Panna Prothero, zeszła na dół i spojrzała na nich.
Jim i ja czekaliśmy, bardzo cicho, by usłyszeć, co im powie.
Zawsze mówiła to, co trzeba.
Patrzyła na trzech wysokich strażaków w lśniących hełmach, stojących pośród
dym i popiół i rozpuszczające się śnieżki, a ona powiedziała: "chcesz coś do czytania?»
Lata temu, kiedy byłem chłopcem, kiedy w Walii były wilki.,
i ptaki koloru czerwono-flanelowych halek unoszonych obok harfy
wzgórza, kiedy śpiewaliśmy i tarzaliśmy się całą noc i dzień w jaskiniach, które pachniały jak
Niedzielne popołudnia w wilgotnych przednich salonach farmerskich, i goniliśmy,
z szczękami diakonów, Anglików i niedźwiedzi, przed samochodem,
przed kołem, przed koniem o twarzy księżnej, kiedy jechaliśmy na głupku i
wesołe wzgórza na oklep, padał śnieg i padał śnieg.
Ale tu mały chłopiec mówi: "w zeszłym roku też padał śnieg.
Zrobiłem bałwana i mój brat go strącił i strąciłem mojego brata
a potem wypiliśmy herbatę.»
Ale to nie był ten sam śnieg", mówię. "Nasz śnieg był nie tylko roztrzęsiony od wiader na niebie,
płynął z ziemi, płynął i dryfował z ramion i
ręce i ciała drzew; śnieg rósł w nocy na dachach domów
jak czysty i dziadek Mech, drobiazgowo ivied ściany i osiadły na
listonosz, otwierający bramę, jak głupia, zdrętwiała burza bieli,
rozdarte kartki świąteczne.»
Byli tam też listonosze?"
Z posypującymi oczyma i wietrznymi nosami, na rozłożonych, zamrożonych stopach
chrupały do drzwi i męsko na nich tkwiły.
Ale wszystko, co dzieci słyszały, to bicie dzwonów."
Masz na myśli, że listonosz zrobił rat-a-tat-tat i zadzwoniły drzwi?"
Chodzi mi o to, że dzwony, które słyszały dzieci, były w nich."
Czasami słyszę tylko grzmoty, nigdy dzwony."
Były też dzwony kościelne."
W środku?"
Nie, Nie, Nie, w czarnej, śnieżnobiałej dzwonnicy, szarpanej przez biskupów i bociany.
/ Align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz Chin / / align = center /
puder i lodowe wzgórza, nad trzaskającym morzem.
Wydawało się, że wszystkie kościoły rozbrzmiewały z radości pod moim oknem; i
ekipa od pogody na święta, na naszym ogrodzeniu."
Wracaj do listonosza."
Byli zwykłymi listonoszami, lubiącymi spacery, psy i święta.
śnieg.
Zapukali do drzwi niebieskimi kostkami.…"
Ours has got a black knocker…"
A potem stali na białej macie powitalnej w małych, dryfujących gankach i
dmuchały i dmuchały, robiły duchy oddechem, biegały od stóp do stóp, jak mali chłopcy chcący wyjść."
A potem prezenty?"
A potem prezenty, po świątecznym pudełku.
I zimny listonosz, z różą na nosie guzika, mrowił w dół
tea-Tay-slithered run of the chilly glinting hill.
Chodził w butach z lodem jak mężczyzna na talerzach sprzedawców ryb.
Machał torbą jak zmarznięty garb wielbłąda, zawrotnie skręcił w róg na jednej
stopa, i, na Boga, już go nie było."
Wracaj do prezentów."
Były przydatne prezenty: pochłanianie tłumiki dawnych czasów trenera,
i rękawiczki robione dla wielkich leniwców; chusty zebry z substancji jak jedwabista guma
to może być Szarpanie do kaloszy; oślepiające tam-o ' - shantery jak
patchworkowe Kożuchy do herbaty i króliczki-Ubrane busbies i kominiarki dla ofiar plemion kurczących głowę; od ciotek, które zawsze nosiły wełnę obok skóry
były wąsy i szarpane kamizelki, które sprawiły, że zastanawiałeś się, dlaczego ciotki miały
w ogóle nie ma skóry, a raz miałem małą szydełkowaną torebkę na nos od ciotki.,
niestety, już się z nami nie bawisz.
I bez obrazy książki, w których mali chłopcy, choć ostrzegane cytatami nie,
jeździł na łyżwach po stawie rolnika Gilesa, robił i utonął; i książki, które mówiły mi wszystko o osie, poza tym dlaczego."
Idź do bezużytecznych prezentów."
Worki wilgotnych i kolorowych galaretowatych dzieci, składana flaga i fałszywy nos
i czapkę konduktora tramwajowego i maszynę, która wybiła bilety i zadzwoniła.;
nigdy katapulty; raz, przez pomyłkę, której nikt nie mógł wyjaśnić,
a little topór; and a celluloid duck that made, when you pressed it,
najbardziej niewyraźny dźwięk, mewing moo, że ambitny kot może zrobić kto
/ align = "left" / ,
drzewa, morze i zwierzęta każdy kolor mi się podoba, i nadal olśniewający
Owce błękitne pasą się w polu czerwonym pod tęczą i
pea - Green birds.
Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki, Borki,
marcepan i butterwelsh dla Walijczyków.
I oddziały jasnych blaszanych żołnierzy, którzy, jeśli nie mogli walczyć, zawsze mogli
uciekaj.
I węże, rodziny i szczęśliwe drabiny.
I łatwe Hobbi-Gry Dla Małych inżynierów, wraz z instrukcjami.
Spokojnie dla Leonarda!
I gwizdek, by PSY szczekały, by obudzić staruszka z sąsiedztwa,
uderzył kijem w ścianę, żeby zrzucić nasze zdjęcie ze ściany.
I paczkę papierosów: wkładasz jedną do ust i stałeś przy
na rogu ulicy, a Ty czekałeś godzinami, na próżno, aż starsza pani skarci cię za palenie papierosa, a potem z uśmiechem zjadłeś go.
A potem było śniadanie pod balonami."
Czy w naszym domu byli wujkowie?"
W święta zawsze są wujkowie.
Ci sami wujkowie.
I w świąteczne poranki, z budzącym niepokój psem gwizdkiem i cukierowymi fajkami,
Przetrząsnąłbym miasto w poszukiwaniu wiadomości o małym świecie.,
i zawsze znajdźcie martwego ptaka przy Poczcie albo białych, opuszczonych huśtawkach.;
może robin, z wyjątkiem jednego.
Mężczyźni i kobiety brodzący, wracający z kaplicy, z nosami z tapiserii i
na wietrznych policzkach, wszyscy albinosi, trzymają swoje sztywne, czarne pióra.
przed niereligijnym śniegiem.
Jemioła zawieszona na wspornikach gazowych we wszystkich przednich salonach; była sherry
i orzechy włoskie, piwo w butelkach i krakersy przy deserach, i koty w swoich futrach pilnowały ognia, i wypluwał wielki ogień,
wszystko gotowe na kasztany i grzanki.
Kilku dużych mężczyzn siedziało w przednich salonach, bez kołnierzy,
Wujkowie prawie na pewno próbują swoich nowych cygar, trzymając ich rozsądnie
na długość ramion, zwracając je do ust, kaszląc, a następnie trzymając je
i kilka małych ciotek.,
nie chciał w kuchni, ani nigdzie indziej w tej sprawie, siedział na bardzo
krawędzie ich krzeseł, opanowane i kruche, boją się złamać, jak wyblakłe filiżanki i
spodki."
Nie wiele tych poranków stąpało po piętrzących się ulicach: starzec zawsze,
fawn-bowlered, yellow-gloves i, o tej porze roku, z kropelkami śniegu,
/ align = "left" / ,
tak jak w dzień Bożego Narodzenia lub w Dzień Sądu. czasem dwa.
hale młodzi mężczyźni, z płonącymi wielkimi rurami, bez płaszczy i szali dmuchanych wiatrem,
/ by krążyć, niewypowiedzianie, / aż do morza, / by zapracować na apetyt,
żeby zdmuchnąć opary, kto wie, wejść w fale, aż nic z nich nie zostanie, oprócz dwóch kłębiących się chmur dymu ich nieuchwytnych briarów.
Wtedy byłabym w domu z klapsem, zapach sosu z obiadów innych.,
zapach ptaków, brandy, pudding i mielonki, zwijają się do moich nozdrzy.,
kiedy z zapchanego śniegiem bocznego pasa nadjeżdżał chłopiec, który spluwał mnie,
/ align = "left" / ,
zarozumiały jak ryba, gapi się na siebie.
Znienawidziłem go na widoku i na głos, i miałem zamiar przyłożyć mój gwizdek do ust i odstrzelić go z twarzy Bożego Narodzenia, kiedy nagle, z fiołkiem
mrugnij, przyłóż gwizdek do ust i dmuchnij tak mocno, tak wysoko,
tak wspaniale głośne, że pożerające twarze, ich policzki wybrzuszone gęsią,
naciska na ich blaszane okna, na całej długości bieli
ECHA ulicy.
Na obiad jedliśmy indyka i płonący budyń, a po kolacji wujkowie siedzieli
przed ogniem, poluzował wszystkie guziki, kładł swoje duże wilgotne ręce na
ich łańcuchy zegarka, trochę jęczały i spały.
Matki, ciotki i siostry pływały tam i z powrotem, niosąc tureny.
Ciocia Bessie, która już dwa razy została przestraszona przez mysz pracującą w zegarku,
skomlałem na kredensie i wypiłem wino z bzu.
Pies był chory.
Ciocia Dosie musiała mieć trzy aspiryny, ale Ciocia Hannah, która lubiła Porto,
stałem w środku śnieżnego podwórka, śpiewając jak wielki biust
pleśniawka.
Wysadzałem balony, żeby zobaczyć, jak wielkie by wybuchły.,
kiedy wybuchły, co wszyscy zrobili, wujkowie skoczyli i ruszyli.
W bogate i ciężkie popołudnie, wujkowie Oddychający jak delfiny i
opadający śnieg, usiądę wśród festonów i chińskich latarni i skubać
datuje i próbuje zrobić model man-O ' - war, zgodnie z instrukcjami dla Little
Inżynierów i produkować coś, co może być mylone z tramwajem morskim.
Albo wyszedłbym, moje nowe, jasne buty skrzypiące, do białego świata,
na seaward hill, by wezwać Jima, Dana i Jacka i przebić się przez
nieruchome ulice, zostawiając ogromne głębokie ślady na ukrytych chodnikach.
Założę się, że ludzie pomyślą, że były hipopotamy."
Co byś zrobił, gdybyś zobaczył hipopotama idącego naszą ulicą?"
Zrobiłbym tak, bang!
Rzucałem go przez barierki i zjeżdżałem ze wzgórza, a potem łaskotałem.
pod uchem i machał ogonem."
Co byś zrobił, gdybyś zobaczył dwa hipopotamy?"
Żelazne flankowane i ryczące hipopotamy brzęczały i biły przez scudding
śnieg w kierunku nas mijając Mr.
Dom Daniela.
Postawmy Mr.
Daniel Kula śnieżna przez skrzynkę na listy."
Napiszmy coś na śniegu."
Napiszmy :
Mr.
Daniel wygląda jak spaniel na całym trawniku."
Albo chodziliśmy po białym brzegu. "Czy ryby widzą, że pada śnieg?»
Ciche, jednochmurne niebo dryfowało do morza.
Byliśmy zaślepionymi podróżnikami zagubionymi na północnych wzgórzach, i rozległymi rozlewiskami.
psy, z kolbami na szyjach, zaklinały się i szarpały do nas, krzycząc "Excelsior."Wróciliśmy do domu przez biedne ulice, gdzie tylko kilkoro dzieci
/ align = "left" / ,
ich głosy gasną, gdy wtargnęliśmy pod górę, w krzyki pomostu.
ptaki i huk statków w wirującej zatoce.
I wtedy, przy herbacie, odzyskani wujowie weseliliby się, a ciasto lodowe urosło
na środku stołu jak Marmurowy grób.
Ciocia Hannah zmieszała herbatę z rumem, bo to było tylko raz w roku.
/ Align = "left" / Linear
jak nurek.
Duchy biły jak sowy w długie noce, kiedy nie odważyłem się spojrzeć przez ramię; zwierzęta czaiły się w schowku pod schodami, gdzie Gazometr
ticked.
Pamiętam, że raz śpiewaliśmy kolędy, kiedy nie było golenia.
księżyca, który oświetli latające ulice.
Na końcu długiej drogi była jazda, która prowadziła do dużego domu.,
i natknęliśmy się na ciemność jazdy Tej nocy, każdy z nas bał się,
każdy trzyma w ręku kamień na wszelki wypadek, a my wszyscy jesteśmy zbyt odważni, by powiedzieć słowo.
Wiatr przez drzewa wydawał odgłosy jak stare i nieprzyjemne i może
/ align = "center" bgcolor = "# e0ffe0 " / cesarz Chin / / align = center /
Dotarliśmy do czarnej części domu.
Co im damy?
Słuchaj Heralda?"
Nie, "powiedział Jack," dobry Król Wencelas.
Policzę do trzech.»
Raz, dwa, trzy, i zaczęliśmy śpiewać, nasze głosy wysokie i pozornie odległe w śnieżnej ciemności wokół domu, który był zajęty przez nikogo, kogo znaliśmy.
Staliśmy blisko siebie, blisko ciemnych drzwi.
Dobry Król Wencelas
On the Feast of Stephen…
I wtedy mały, suchy głos, jak głos kogoś, kto nie mówił od dłuższego czasu, dołączył do naszego śpiewu: mały, suchy, jajowaty głos z drugiej strony
drzwi: mały, suchy głos przez dziurkę od klucza.
A kiedy przestaliśmy biegać, byliśmy na zewnątrz domu, w pokoju frontowym było
/ align = "left" / ;
wszystko znów było dobrze i świeciło nad miastem.
Być może to był duch, " powiedział Jim.
Być może to były trolle-mówił Dan, który zawsze czytał.
Wejdźmy do środka i sprawdźmy, czy została jakaś galaretka " - powiedział Jack.
I zrobiliśmy to.
Zawsze w Wigilię była muzyka.
Wujek grał na skrzypcach, kuzyn śpiewał "Cherry Ripe", a inny wujek śpiewał "Drake' s Drum."W małym domku było bardzo ciepło.
Ciocia Hannah, która wsiadła do Pasternaka, zaśpiewała piosenkę o krwawieniu
Serca i śmierć, a potem jeszcze jedno, w którym powiedziała, że jej serce jest jak ptasie gniazdo, a potem wszyscy znowu się śmiali, a potem poszedłem spać.
Patrząc przez okno mojej sypialni, na światło księżyca i niekończące się
/ align = "left" /
Domy na naszym wzgórzu i usłyszeć muzykę wznoszącą się z nich w górę,
/ align = "left" /
Wyłączyłem gaz i poszedłem do łóżka.
Powiedziałem kilka słów do bliskiej i świętej ciemności, a potem zasnąłem.