Estatic Fear — Ode To Solitude tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Ode To Solitude", wykonawca: Estatic Fear.
Tekst piosenki
Wandering restless through the hillside on a cold December day, my solitary
journey guided only by the pilgrims high in the sky.
Fog invades the lands blocking the last rays of the dying sun and a veil of mist and serenity gracefully covers the night.
The shadowy trees of the forest, once imbued with beauty and life now twisted
and eternally frozen by a shroud of snow and ice.
As the glow of the dawning sun vanishes in the witherd sky my eyes wander up through the whispering winds and watch the glare of the stars dilute.
Exposed to the frost of the icy winds my bittered soul still rejoys.
As the howl of the wind enchants me more than the sweetest sounding human voice.
Freed from mens insanity I feel my grief stricken heart still burn bracing my soul through night’s loneliness I sence a glimpse of shelter return.
Burdend with the insight of my loneliness I continue my journey through this
night.
Passed have the times when the glimmer of hope filled my heart with gentle
delight.
All the years that the currents of fortune have planted the seeds of my grief
my eyes have been fooled by the masks of joy, my desperate hopes deceived.
So let us now gather the harvest of the past solitary days.
And bath our peace craving eyes in sin’s magnificent grace.
The night shall pass and a cold morning breeze shall obscure the traces of my pittyful existence.
For not a stone shall mark the place where silence embraced me and guided my cheerful soul into the charm of everlasting solitude.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Błąkając się niespokojnie po zboczu wzgórza w zimny grudniowy dzień, moja Samotnia
podróż prowadzona tylko przez pielgrzymów wysoko na niebie.
Mgła atakuje ziemie blokując ostatnie promienie umierającego słońca, a zasłona mgły i spokoju z wdziękiem zakrywa noc.
Cieniste drzewa lasu, kiedyś przepojone pięknem i życiem teraz skręcone
i wiecznie zamrożony przez Całun śniegu i lodu.
Gdy blask Wschodzącego Słońca znika na zwiędłym niebie Moje oczy wędrują przez Szepczące wiatry i patrzą jak blask gwiazd rozrzedza się.
Wystawiony na mróz lodowych wiatrów, moja gorzka dusza wciąż się odmładza.
Jak wycie wiatru oczarowuje mnie bardziej niż najsłodszy ludzki głos.
Uwolniony od męskiego obłędu czuję, że mój smutek wciąż płonie w sercu, rozpalając moją duszę przez nocną samotność, wyczuwam przebłysk powrotu schronienia.
/ Align = "left" / Linear
dobranoc.
Mijały czasy, gdy iskierka nadziei wypełniła moje serce łagodnością.
Rozkosz.
Przez te wszystkie lata prądy fortuny zasiały ziarno mojego żalu.
Moje oczy zostały oszukane przez maski radości, moje rozpaczliwe nadzieje oszukane.
Zbierzmy teraz żniwo minionych samotnych dni.
I kąpać nasze oczy pragnące pokoju w wspaniałej łasce grzechu.
Noc minie, a zimny poranny powiew zaciemni ślady mojej nędznej egzystencji.
Bo żaden kamień nie wskaże miejsca, gdzie milczenie obejmowało mnie i prowadziło moją radosną duszę do uroku wiecznej samotności.