Flёur — Маятник вечности tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Маятник вечности", wykonawca: Flёur.
Tekst piosenki
В который раз в заворожённом зале
На скользкой, накренившейся трапеции,
Как будто гуттаперчевая кукла
Я лечу под самый купол
Чтобы исполнить сальто с похолодевшим сердцем
И отступать уже, конечно, поздно
Горит висок и нервы на пределе
И дробь звучит всё громче и тревожней
И стынет кровь под кожей
И я уже вижу звёзды в замедленном падении
Ты где-то рядом в небе грозовом,
За циферблатом лунного затмения
Сквозь пелену и пасмурную полночь
Спешишь ко мне на помощь
Чтобы предупредить неверное движение
Затеряно во времени, согрето золотыми лучами
Маленькое пёрышко летит над океаном безбрежным
Невидимый маятник тихо качается между отчаяньем и новой надеждой
В полярных льдах застыли корабли
Писатель умер, не окончив повесть
И машинист метро ведёт свой поезд
С закрытыми глазами сквозь мрак и пустоту
До огненной земли
И посреди дымящихся обломков
Опять найдут один лишь чёрный ящик
Бессмысленные сведения хранящий,
А рядом с ним нелепый обрывок тонкой ленты
Из голубого шелка
Застыв у края пропасти, я слушаю твой голос печальный
Маленькое пёрышко летит над океаном безбрежным
Невидимый маятник тихо качается между отчаяньем и новой надеждой
Давай, считая звёзды на ветру,
Пить кофе из пластмассовых стаканов
Ловить губами первые снежинки
И обнимать друг друга замёрзшими руками
Пока ещё мы живы
Если потемнеет горизонт и будет время прощаться
Маленькое пёрышко подхватит белокрылая чайка,
А маятник вечности будет также качаться
Между радостью и новой печалью
Tłumaczenie tekstu piosenki
Po raz kolejny w zaczarowanej sali
Na śliskim, nachylonym trapezie,
Jak lalka gutaperki
Lecę pod kopułę.
Aby wykonać salto z zimnym sercem
I oczywiście jest już za późno, aby się wycofać
Płonie skroń i nerwy na granicy
A ułamek brzmi coraz głośniej i bardziej niepokojąco
I krew schnie pod skórą
I już widzę gwiazdy w powolnym upadku
Jesteś gdzieś w pobliżu w burzowym niebie,
Za tarczą zaćmienia Księżyca
/ Align = "left" /
Pośpiesz się, by mi pomóc.
Aby zapobiec błędnemu ruchowi
Zagubiony w czasie, rozgrzany złotymi promieniami
Małe Piórko leci nad oceanem bezgraniczny
Niewidzialne wahadło cicho kołysze się między rozpaczą a nową nadzieją
Statki zamarły w lodach polarnych
Pisarz zmarł nie kończąc powieści
A maszynista metra prowadzi swój pociąg
Z zamkniętymi oczami przez ciemność i pustkę
Aż do Ziemi Ognistej
I w środku dymiących gruzów
/ Align = "left" /
Bezsensowne informacje,
A obok niego śmieszny skrawek cienkiej taśmy.
Niebieski jedwab
Zamarznięty na krawędzi przepaści, słucham twojego smutnego głosu
Małe Piórko leci nad oceanem bezgraniczny
Niewidzialne wahadło cicho kołysze się między rozpaczą a nową nadzieją
Dalej, licząc gwiazdy na wietrze,
Pij kawę z plastikowych szklanek
Łapanie ust pierwszych płatków śniegu
I przytulać się z zamarzniętymi rękami.
Póki jeszcze żyjemy.
Jeśli horyzont się ściemni i będzie czas na pożegnanie
Małe Piórko odbierze Mewa białoskrzydła,
I wahadło wieczności będzie również huśtawka
Między radością a nowym smutkiem