Francis Cabrel — Des roses et des orties tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Des roses et des orties", wykonawca: Francis Cabrel.
Tekst piosenki
Vers quel monde, sous quel règne et à quels juges sommes-nous promis?
A quel âge, à quelle page et dans quelle case sommes-nous inscrits?
Les mêmes questions qu’on se pose
On part vers où et vers qui?
Et comme indice pas grand chose
Des roses et des orties
Les mains peintes, les mains jointes on se courbe et on remercie
On implore, on s’inquiète et c’est trop tard quand on a comprit
Malgré tout ce que l’on ose et qui parfois réussi
On ne laissera pas grand chose
Que des roses et des orties
On est lourd, tremblant comme des flammes de bougies
On hésite à chaque carrefour
Dans les discours que l’on a apprit
Mais puisque on est lourd
Lourd d’amour et de poésie
Voilà la sortie de secours
On se rapproche, on se reparle, on se pardonne et on reconstruit
Et de ce seul monde qui vaille la peine y aura tout ce qui nous réunis
Et de tout ce qui nous oppose on en sortira grandit
Et si on laisse peu de choses y aura
Plus de roses que d’orties
On est lourd, tremblant, comme les flammes des bougies
On hésite à chaque carrefour
Aux discours que l’on a apprit
Mais puisque on est lourd
Lourd d’amour et de poésie
Voilà la sortie de secours
Tłumaczenie tekstu piosenki
Do jakiego świata, pod jakim panowaniem i jakim sędziom jesteśmy obiecani?
W jakim wieku, na jakiej stronie iw jakiej skrzynce jesteśmy zarejestrowani?
Te same pytania, które sobie zadajemy
Gdzie i do kogo jedziemy?
I jako wskazówka nie wiele
Róże i pokrzywy
Ręce są pomalowane, ręce złożone, krzywimy się i jesteśmy wdzięczni
Błagamy, martwimy się i jest już za późno, kiedy zdaliśmy sobie sprawę
Pomimo wszystkiego, co się odważy i że czasami się udaje
Nie zostawimy wiele
Niż róże i pokrzywy
Jesteśmy ciężcy, drżący jak płomień świecy
Wahamy się na każdym skrzyżowaniu.
W mowach zapamiętanych
Ale ponieważ jesteśmy ciężcy
Ciężka miłość i poezja
Tu jest wyjście awaryjne.
Zbliżamy się, spotykamy ponownie, żegnamy się i zmieniamy.
I z tego jedynego świata, który jest tego wart, będzie wszystko, co nas łączy
I ze wszystkiego, co nam się przeciwstawia, dorośniemy
A jeśli zostawimy trochę tam będzie
Więcej róż niż pokrzywy
Jesteśmy ciężcy, drżący jak płomień świecy
Wahamy się na każdym skrzyżowaniu.
Do przemówień, których się nauczyłem
Ale ponieważ jesteśmy ciężcy
Ciężka miłość i poezja
Tu jest wyjście awaryjne.