Frate Cesare — Maria tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Maria", wykonawca: Frate Cesare.
Tekst piosenki
I am grateful to be here with my wife, Debi, and my two youngest children—who
are currently attending BYU—and several other family members who have come to
be with us.
It is an honor to be invited to speak to you today.
Several years ago I received an invitation to speak at Women’s Conference.
When I told my wife, she asked, «What have they asked you to speak on?»
I was so excited that I got my words mixed up and said, «They want me to speak about changing strengths into weaknesses.»
She thought for a minute and said, «Well, they’ve got the right man for the job!»
She’s correct about that.
I could give a whale of a talk on that subject, but I think today I had better
go back to the original topic and speak about changing weaknesses into
strengths and about how the grace of Jesus Christ is sufficient (see Ether 12:
C 17: 8, 2 Corinthians 12: 9)—sufficient to cover us, sufficient to transform
us, and sufficient to help us as long as that transformation process takes.
Christ’s Grace Is Sufficient to Cover Us
A BYU student once came to me and asked if we could talk.
I said, «Of course.
How can I help you?»
She said, «I just don’t get grace.»
I responded, «What is it that you don’t understand?»
She said, «I know I need to do my best and then Jesus does the rest, but I can’t even do
my best.»
She then went on to tell me all the things she should be doing because she’s a
Mormon that she wasn’t doing.
She continued, «I know that I have to do my part and then Jesus makes up the difference and
fills the gap that stands between my part and perfection.
But who fills the gap that stands between where I am now and my part?»
She then went on to tell me all the things that she shouldn’t be doing because
she’s a Mormon, but she was doing them anyway.
Finally I said, «Jesus doesn’t make up the difference.
Jesus makes all the difference.
Grace is not about filling gaps.
It is about filling us.»
Seeing that she was still confused, I took a piece of paper and drew two
dots—one at the top representing God and one at the bottom representing us.
I then said, «Go ahead.
Draw the line.
How much is our part?
How much is Christ’s part?»
She went right to the center of the page and began to draw a line.
Then, considering what we had been speaking about, she went to the bottom of
the page and drew a line just above the bottom dot.
I said, «Wrong.»
She said, «I knew it was higher.
I should have just drawn it, because I knew it.»
I said, «No.
The truth is, there is no line.
Jesus filled the whole space.
He paid our debt in full.
He didn’t pay it all except for a few coins.
He paid it all.
It is finished.»
She said, «Right!
Like I don’t have to do anything?»
Oh no," I said, «you have plenty to do, but it is not to fill that gap.
We will all be resurrected.
We will all go back to God’s presence.
What is left to be determined by our obedience is what kind of body we plan on
being resurrected with and how comfortable we plan to be in God’s presence and
how long we plan to stay there.»
Christ asks us to show faith in Him, repent, make and keep covenants,
receive the Holy Ghost, and endure to the end.
By complying, we are not paying the demands of justice—not even the smallest
part.
Instead, we are showing appreciation for what Jesus Christ did by using it to
live a life like His.
Justice requires immediate perfection or a punishment when we fall short.
Because Jesus took that punishment, He can offer us the chance for ultimate
perfection (see Matthew 5: 48, 3 Nephi 12: 48) and help us reach that goal.
He can forgive what justice never could, and He can turn to us now with His own
set of requirements (see 2 Nephi 2: 7; 3 Nephi 9: 20).
So what’s the difference?" the girl asked. «Whether our efforts are required by justice or by Jesus, they are still
required.»
True," I said, «but they are required for a different purpose.
Fulfilling Christ’s requirements is like paying a mortgage instead of rent or
like making deposits in a savings account instead of paying off debt.
You still have to hand it over every month, but it is for a totally different
reason.»
Christ’s Grace Is Sufficient to Transform Us.
Christ’s arrangement with us is similar to a mom providing music lessons for
her child.
Mom pays the piano teacher.
How many know what I am talking about?
Because Mom pays the debt in full, she can turn to her child and ask for
something.
What is it?
Practice!
Does the child’s practice pay the piano teacher?
No.
Does the child’s practice repay Mom for paying the piano teacher?
No.
Practicing is how the child shows appreciation for Mom’s incredible gift.
It is how he takes advantage of the amazing opportunity Mom is giving him to
live his life at a higher level.
Mom’s joy is found not in getting repaid but in seeing her gift used—seeing her
child improve.
And so she continues to call for practice, practice, practice.
If the child sees Mom’s requirement of practice as being too overbearing («Gosh, Mom, why do I need to practice?
None of the other kids have to practice!
I’m just going to be a professional baseball player anyway!»), perhaps it is
because he doesn’t yet see with mom’s eyes.
He doesn’t see how much better his life could be if he would choose to live on
a higher plane.
In the same way, because Jesus has paid justice, He can now turn to us and say,
Follow me" (Matthew 4: 19), «Keep my commandments» (John 14: 15).
If we see His requirements as being way too much to ask («Gosh!
None of the other Christians have to pay tithing!
None of the other Christians have to go on missions, serve in callings,
and do temple work!»), maybe it is because we do not yet see through Christ’s
eyes.
We have not yet comprehended what He is trying to make of us.
Elder Bruce C.
Hafen has written, «The great Mediator asks for our repentance not because we must ‘repay' him in
exchange for his paying our debt to justice, but because repentance initiates a
developmental process that, with the Savior’s help, leads us along the path to
a saintly character» (The Broken Heart, 149; emphasis in original).
Elder Dallin H.
Oaks has said, referring to President Spencer W.
Kimball’s explanation, «The repenting sinner must suffer for his sins, but this suffering has a
different purpose than punishment or payment.
Its purpose is change» (The Lord’s Way, 223; emphasis in original).
Let’s put that in terms of our analogy: The child must practice the piano,
but this practice has a different purpose than punishment or payment.
Its purpose is change.
I have born-again Christian friends who say to me, «You Mormons are trying to earn your way to heaven.»
I say, «No, we are not earning heaven.
We are learning heaven.
We are preparing for it (see D&
We are practicing for it."
They ask me, «Have you been saved by grace?»
I answer, «Yes.
Absolutely, totally, completely, thankfully—yes!»
Then I ask them a question that perhaps they have not fully considered: «Have you been changed by grace?» They are so excited about being saved that
maybe they are not thinking enough about what comes next.
They are so happy the debt is paid that they may not have considered why the
debt existed in the first place.
Latter-day Saints know not only what Jesus has saved us from but also what He
has saved us for.
As my friend Brett Sanders puts it, «A life impacted by grace eventually begins to look like Christ’s life.
«As my friend Omar Canals puts it, «While many Christians view Christ’s suffering as only a huge favor He did for
us, Latter-day Saints also recognize it as a huge investment He made in us.
«As Moroni puts it, grace isn’t just about being saved.
It is also about becoming like the Savior (see Moroni 7: 48).
The miracle of the Atonement is not just that we can live after we die but that
we can live more abundantly (see John 10: 10).
The miracle of the Atonement is not just that we can be cleansed and consoled
but that we can be transformed (see Romans 8).
Scriptures make it clear that no unclean thing can dwell with God (see Alma 40:
26), but, brothers and sisters, no unchanged thing will even want to.
I know a young man who just got out of prison—again.
Each time two roads diverge in a yellow wood, he takes the wrong one—every time.
When he was a teenager dealing with every bad habit a teenage boy can have,
I said to his father, «We need to get him to EFY.» I have worked with that program since 1985.
I know the good it can do.
His dad said, «I can’t afford that.»
I said, «I can’t afford it either, but you put some in, and I’ll put some in,
and then we’ll go to my mom, because she is a real softy.»
We finally got the kid to EFY, but how long do you think he lasted?
Not even a day.
By the end of the first day he called his mother and said, «Get me out of here!» Heaven will not be heaven for those who have not chosen to
be heavenly.
In the past I had a picture in my mind of what the final judgment would be like,
and it went something like this: Jesus standing there with a clipboard and
Brad standing on the other side of the room nervously looking at Jesus.
Jesus checks His clipboard and says, «Oh, shoot, Brad.
You missed it by two points.»
Brad begs Jesus, «Please, check the essay question one more time!
There have to be two points you can squeeze out of that essay.» That’s how I
always saw it.
But the older I get, and the more I understand this wonderful plan of
redemption, the more I realize that in the final judgment it will not be the
unrepentant sinner begging Jesus, «Let me stay.» No, he will probably be saying, «Get me out of here!» Knowing Christ’s character, I believe that if anyone is
going to be begging on that occasion, it would probably be Jesus begging the
unrepentant sinner, «Please, choose to stay.
Please, use my Atonement—not just to be cleansed but to be changed so that you
want to stay.»
The miracle of the Atonement is not just that we can go home but
that—miraculously—we can feel at home there.
If Christ did not require faith and repentance, then there would be no desire
to change.
Think of your friends and family members who have chosen to live without faith
and without repentance.
They don’t want to change.
They are not trying to abandon sin and become comfortable with God.
Rather, they are trying to abandon God and become comfortable with sin.
If Jesus did not require covenants and bestow the gift of the Holy Ghost,
then there would be no way to change.
We would be left forever with only willpower, with no access to His power.
If Jesus did not require endurance to the end, then there would be no
internalization of those changes over time.
They would forever be surface and cosmetic rather than sinking inside us and
becoming part of us—part of who we are.
Put simply, if Jesus didn’t require practice, then we would never become
pianists.
Christ’s Grace Is Sufficient to Help Us in that process.
But Brother Wilcox, don’t you realize how hard it is to practice?
I’m just not very good at the piano.
I hit a lot of wrong notes.
It takes me forever to get it right.» Now wait.
Isn’t that all part of the learning process?
When a young pianist hits a wrong note, we don’t say he is not worthy to keep
practicing.
We don’t expect him to be flawless.
We just expect him to keep trying.
Perfection may be his ultimate goal, but for now we can be content with
progress in the right direction.
Why is this perspective so easy to see in the context of learning piano but so
hard to see in the context of learning heaven?
Too many are giving up on the Church because they are tired of constantly
feeling like they are falling short.
They have tried in the past, but they always feel like they are just not good
enough.
They don’t understand grace.
There are young women who know they are daughters of a Heavenly Father who
loves them, and they love Him.
Then they graduate from high school, and the values they memorized are put to
the test.
They slip up.
They let things go too far, and suddenly they think it is all over.
These young women don’t understand grace.
There are young men who grow up their whole lives singing, «I hope they call me on a mission,» and then they do actually grow a foot or two
and flake out completely.
They get their Eagles, graduate from high school, and go away to college.
Then suddenly these young men find out how easy it is to not be trustworthy,
loyal, helpful, friendly, courteous, kind, obedient, cheerful, thrifty, brave,
clean, or reverent.
They mess up.
They say, «I'll never do it again,» and then they do it.
They say, «I'll never do it again,» and then they do it.
They say, «This is stupid.
I will never do it again.» And then they do it.
The guilt is almost unbearable.
They don’t dare talk to a bishop.
Instead, they hide.
They say, «I can’t do this Mormon thing.
I’ve tried, and the expectations are just way too high.» So they quit.
These young men don’t understand grace.
I know returned missionaries who come home and slip back into bad habits they
thought were over.
They break promises made before God, angels, and witnesses, and they are
convinced there is no hope for them now.
They say, «Well, I’ve blown it.
There is no use in even trying any more.» Seriously?
These young people have spent entire missions teaching people about Jesus
Christ and His Atonement, and now they think there is no hope for them?
These returned missionaries don’t understand grace.
I know young married couples who find out after the sealing ceremony is over
that marriage requires adjustments.
The pressures of life mount, and stress starts taking its toll financially,
spiritually, and even sexually.
Mistakes are made.
Walls go up.
And pretty soon these husbands and wives are talking with divorce lawyers
rather than talking with each other.
These couples don’t understand grace.
In all of these cases there should never be just two options: perfection or
giving up.
When learning the piano, are the only options performing at Carnegie Hall or
quitting?
No.
Growth and development take time.
Learning takes time.
When we understand grace, we understand that God is long-suffering,
that change is a process, and that repentance is a pattern in our lives.
When we understand grace, we understand that the blessings of Christ’s
Atonement are continuous and His strength is perfect in our weakness (see 2
Corinthians 12: 9).
When we understand grace, we can, as it says in the Doctrine and Covenants, «continue in patience until are perfected» (D&
One young man wrote me the following e-mail: «I know God has all power, and I know He will help me if I’m worthy,
but I’m just never worthy enough to ask for His help.
I want Christ’s grace, but I always find myself stuck in the same
self-defeating and impossible position: no work, no grace.»
I wrote him back and testified with all my heart that Christ is not waiting at
the finish line once we have done «all we can do» (2 Nephi 25: 23).
He is with us every step of the way.
Elder Bruce C.
Hafen has written, «The Savior’s gift of grace to us is not necessarily limited in time to ‘after'
all we can do.
We may receive his grace before, during and after the time when we expend our
own efforts» (The Broken Heart, 155).
So grace is not a booster engine that kicks in once our fuel supply is
exhausted.
Rather, it is our constant energy source.
It is not the light at the end of the tunnel but the light that moves us
through the tunnel.
Grace is not achieved somewhere down the road.
It is received right here and right now.
It is not a finishing touch; it is the Finisher’s touch (see Hebrews 12: 2).
In twelve days we celebrate Pioneer Day.
The first company of Saints entered the Salt Lake Valley on July 24, 1847.
Their journey was difficult and challenging; still, they sang:
Come, come, ye Saints, no toil nor labor fear;
But with joy wend your way.
Though hard to you this journey may appear,
Grace shall be as your day.
Come, Come, Ye Saints," Hymns, 2002, no.
Grace shall be as your day"—what an interesting phrase.
We have all sung it hundreds of times, but have we stopped to consider what it
means? «Grace shall be as your day»: grace shall be like a day.
As dark as night may become, we can always count on the sun coming up.
As dark as our trials, sins, and mistakes may appear, we can always have
confidence in the grace of Jesus Christ.
Do we earn a sunrise?
No.
Do we have to be worthy of a chance to begin again?
No.
We just have to accept these blessings and take advantage of them.
As sure as each brand-new day, grace—the enabling power of Jesus Christ—is
constant.
Faithful pioneers knew they were not alone.
The task ahead of them was never as great as the power behind them.
Conclusion
The grace of Christ is sufficient—sufficient to cover our debt, sufficient to
transform us, and sufficient to help us as long as that transformation process
takes.
The Book of Mormon teaches us to rely solely on «the merits, and mercy,
and grace of the Holy Messiah» (2 Nephi 2: 8).
As we do, we do not discover—as some Christians believe—that Christ requires
nothing of us.
Rather, we discover the reason He requires so much and the strength to do all
He asks (see Philippians 4: 13).
Grace is not the absence of God’s high expectations.
Grace is the presence of God’s power (see Luke 1: 37).
Elder Neal A.
Maxwell once said the following:
Now may I speak. ..
to those buffeted by false insecurity, who, though laboring devotedly in the
Kingdom, have recurring feelings of falling forever short.. ..
This feeling of inadequacy is. ..
normal.
There is no way the Church can honestly describe where we must yet go and what
we must yet do without creating a sense of immense distance.. ..
This is a gospel of grand expectations, but God’s grace is sufficient for each
of us. With Elder Maxwell, I testify that God’s grace is sufficient.
Jesus' grace is sufficient.
It is enough.
It is all we need.
Oh, young people, don’t quit.
Keep trying.
Don’t look for escapes and excuses.
Look for the Lord and His perfect strength.
Don’t search for someone to blame.
Search for someone to help you.
Seek Christ, and, as you do, I promise you will feel the enabling power we call
His amazing grace.
I leave this testimony and all of my love—for I do love you.
As God is my witness, I love the youth of this church.
I believe in you.
I’m pulling for you.
And I’m not the only one.
Parents are pulling for you, leaders are pulling for you, and prophets are
pulling for you.
And Jesus is pulling with you.
I say this in the name of Jesus Christ, amen.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Jestem wdzięczny, że mogę tu być z moją żoną, Debi, i dwójką najmłodszych dzieci, które
obecnie uczęszczają do BYU - i kilku innych członków rodziny, którzy przybyli do
bądź z nami.
To zaszczyt być dziś zaproszonym, by z tobą porozmawiać.
Kilka lat temu otrzymałam zaproszenie na konferencję kobiet.
Kiedy powiedziałem żonie, zapytała: "o co Cię prosili?»
Byłem tak podekscytowany, że pomieszały mi się moje słowa i powiedziałem: "oni chcą, żebym mówił o zamianie mocnych stron w słabości.»
Pomyślała przez chwilę i powiedziała: "Cóż, mają właściwego człowieka do tej roboty!»
Ma rację.
Mógłbym wygłosić wielką mowę na ten temat, ale myślę, że dzisiaj powinienem być lepszy.
wróć do pierwotnego tematu i mów o zmianie słabości na
moc i o tym, jak łaska Jezusa Chrystusa jest wystarczająca (zob. Eter 12:
C 17: 8, 2 Koryntian 12: 9) - wystarczy nas przykryć, wystarczy nas przemienić
nas i wystarczy, by nam pomóc tak długo, jak długo trwa proces transformacji.
Łaska Chrystusa wystarcza, by nas okryć
Kiedyś przyszedł do mnie student BYU i zapytał, czy możemy porozmawiać.
Powiedziałem: "oczywiście.
W czym mogę pomóc?»
Powiedziała: "nie rozumiem grace.»
Odpowiedziałem: "czego nie rozumiesz?»
Powiedziała: "Wiem, że muszę dać z siebie wszystko, a potem Jezus zrobi resztę, ale ja nawet nie mogę tego zrobić.
moje najlepsze.»
Powiedziała mi, co powinna robić, bo jest ...
Mormonów, których nie robiła.
Kontynuowała: "wiem, że muszę wykonać swoją część i Wtedy Jezus nadrabia różnicę i
wypełnia lukę między moją częścią a doskonałością.
Ale kto wypełnia lukę między tym, gdzie jestem teraz, a moją częścią?»
Powiedziała mi wszystko, czego nie powinna robić.
jest mormonką, ale i tak je robiła.
W końcu powiedziałem: "Jezus nie robi różnicy.
Jezus robi różnicę.
W Grace nie chodzi o wypełnianie luk.
Chodzi o wypełnienie nas.»
Widząc, że wciąż jest zdezorientowana, wziąłem kawałek papieru i narysowałem dwa.
kropki-jedna na górze reprezentująca Boga i jedna na dole reprezentująca nas.
Powiedziałem: "śmiało.
Narysuj linię.
Ile jest nasza rola?
Ile jest rola Chrystusa?»
Podeszła do środka strony i zaczęła rysować linię.
Potem, biorąc pod uwagę to, o czym rozmawialiśmy, doszła do sedna sprawy.
stronę i narysował linię tuż nad dolną kropką.
Powiedziałem: "źle.»
Powiedziała: "wiedziałam, że jest wyżej.
Powinienem był to narysować, bo wiedziałem.»
Powiedziałem: "Nie.
Prawda jest taka, że nie ma granicy.
Jezus wypełnił całą przestrzeń.
Spłacił nasz dług w całości.
Nie zapłacił wszystkiego poza kilkoma monetami.
Zapłacił za wszystko.
To koniec.»
Powiedziała: "racja!
Jakbym nie musiał nic robić?»
O nie," powiedziałem, " masz dużo do zrobienia, ale nie po to, by wypełnić tę lukę.
Wszyscy zostaniemy wskrzeszeni.
Wszyscy wrócimy do obecności Boga.
To, co pozostaje do ustalenia przez nasze posłuszeństwo, to jaki rodzaj ciała planujemy
zmartwychwstanie z i jak komfortowo planujemy być w obecności Boga i
jak długo planujemy tam zostać.»
Chrystus prosi nas o okazanie wiary w niego, pokutę, zawieranie i dotrzymywanie przymierzy,
przyjmij Ducha Świętego i wytrwaj do końca.
Podporządkowując się, nie płacimy żądań sprawiedliwości—nawet najmniejszych
część.
Zamiast tego, okazujemy wdzięczność za to, co Jezus Chrystus zrobił, używając go do
żyj jak on.
Sprawiedliwość wymaga natychmiastowej perfekcji lub kary, gdy nam się nie uda.
Ponieważ Jezus przyjął tę karę, może dać nam szansę na ostateczne
doskonałość (zobacz Mateusza 5: 48, 3 Nephi 12: 48) i pomóż nam osiągnąć ten cel.
Może przebaczyć to, czego sprawiedliwość nigdy nie mogła, i może zwrócić się do nas teraz z własnym
zestaw wymagań (zob. 2 Nephi 2: 7; 3 Nephi 9: 20).
Co za różnica?"zapytała dziewczyna. "Czy nasze wysiłki są wymagane przez sprawiedliwość, czy przez Jezusa, są one nadal
"required": True,»
To prawda, "powiedziałem", ale są one wymagane w innym celu.
Spełnienie wymagań Chrystusa jest jak spłata hipoteki zamiast czynszu lub
jak wpłacanie depozytów na konto oszczędnościowe zamiast spłacania długu.
Wciąż musisz go przekazywać co miesiąc, ale to zupełnie inna sprawa.
powód.»
Łaska Chrystusa jest wystarczająca, aby nas przemienić.
Układ Chrystusa z nami jest podobny do matki udzielającej lekcji muzyki dla
jej dziecko.
Mama płaci nauczycielowi gry na pianinie.
Ilu wie, o czym mówię?
Ponieważ mama spłaca dług w całości, może zwrócić się do swojego dziecka i poprosić o
coś.
O co chodzi?
Ćwicz!
Czy praktyka dziecka płaci nauczycielowi gry na pianinie?
Nie.
Czy praktyka dziecka odpłaca mamie za płacenie nauczycielowi fortepianu?
Nie.
Ćwiczenie to sposób, w jaki dziecko okazuje uznanie dla niesamowitego daru mamy.
W ten sposób wykorzystuje niesamowitą okazję, jaką daje mu mama.
żyj jego życiem na wyższym poziomie.
Radość mamy nie polega na tym, że się jej odpłaca, ale na tym, że widzi swój dar.
dziecko się poprawia.
I tak dalej nawołuje do praktyki, praktyki, praktyki.
Jeśli dziecko widzi wymóg praktyki matki jako zbyt apodyktyczny ("Boże, Mamo, dlaczego muszę ćwiczyć?
Żadne z dzieci nie musi ćwiczyć!
I tak zostanę zawodowym baseballistą!"), być może jest to
bo jeszcze nie widzi oczami mamy.
Nie widzi, jak lepsze mogłoby być jego życie, gdyby chciał żyć dalej.
wyższy poziom.
W ten sam sposób, ponieważ Jezus zapłacił sprawiedliwość, może teraz zwrócić się do nas i powiedzieć,
Pójdź za mną " (Mateusza 4: 19), "zachowaj przykazania moje" (Jana 14: 15).
Jeśli uznamy jego wymagania za zbyt wiele, by prosić ("Ojej!
Żaden z innych chrześcijan nie musi płacić dziesięciny!
Żaden z innych chrześcijan nie musi iść na misje, służyć w powołaniach,
i pracujcie w świątyni!"), może dlatego, że jeszcze nie widzimy przez Chrystusa
Oczy.
Jeszcze nie zrozumieliśmy, co on próbuje z nami zrobić.
Starszy Bruce C.
Hafen napisał: "wielki Pośrednik prosi nas o pokutę nie dlatego, że musimy mu się odwdzięczyć w
wymiana za jego spłacenie naszego długu do sprawiedliwości, ale ponieważ skrucha inicjuje
proces rozwojowy, który z Pomocą Zbawiciela prowadzi nas drogą do
a sacred character " (the Broken Heart, 149;akcent w oryginale).
Elder Dallin H.
Oaks powiedział, odnosząc się do prezydenta Spencera W.
Wyjaśnienie Kimballa: "skruszony grzesznik musi cierpieć za swoje grzechy, ale to cierpienie ma
inny cel niż kara czy zapłata.
Jej celem jest zmiana " (droga Pańska, 223; akcent w oryginale).
Ujmijmy to w kategoriach naszej analogii: dziecko musi ćwiczyć fortepian,
ale ta praktyka ma inny cel niż kara czy zapłata.
Jego celem jest zmiana.
Mam odrodzonych na nowo chrześcijańskich przyjaciół, którzy mówią mi: "wy Mormoni staracie się zapracować na drogę do nieba.»
Mówię: "Nie, Nie zasłużyliśmy na niebo.
Uczymy się nieba.
Przygotowujemy się do tego (zob.&
Ćwiczymy do tego."
Pytają mnie: "czy grace cię ocaliła?»
Odpowiadam: "Tak.
Absolutnie, całkowicie, całkowicie, na szczęście-tak!»
Wtedy zadaję im pytanie, które być może nie zostało w pełni rozważone: "czy zostałeś zmieniony przez łaskę?"Są tak podekscytowani, że zostaną uratowani, że
może za mało myślą o tym, co będzie dalej.
Są tak szczęśliwi, że dług jest spłacony, że mogą nie rozważyć, dlaczego
/ align = "left" /
Święci z ostatnich dni wiedzą nie tylko od czego Jezus nas uratował, ale także od czego on
uratował nas.
Jak to ujął Mój przyjaciel Brett Sanders: "życie, na które wpływ miała łaska, w końcu zaczyna wyglądać jak życie Chrystusa.
"Jak to ujął Mój przyjaciel Omar Canals, podczas gdy wielu chrześcijan postrzega cierpienie Chrystusa jako tylko wielką przysługę, którą wyświadczył
my, późniejsi Święci również uznajemy to za ogromną inwestycję, jaką w nas zrobił.
"Jak to Moroni ujął, grace nie chodzi tylko o ocalenie.
Chodzi również o stawanie się jak Zbawiciel (zobacz Moroni 7: 48).
Cud pojednania nie polega tylko na tym, że możemy żyć po śmierci, ale także na tym, że
możemy żyć obficie (zobacz Jana 10: 10).
Cud pojednania nie polega tylko na tym, że możemy być oczyszczeni i pocieszeni.
ale że możemy być przekształceni(Zobacz Rzymian 8).
Z Pisma Świętego jasno wynika, że żadna nieczysta rzecz nie może zamieszkać z Bogiem (zob. Alma 40:
26), ale, bracia i siostry, Żadna niezmieniona rzecz nawet nie będzie chciała.
Znam młodego człowieka, który właśnie wyszedł z więzienia.
Za każdym razem, gdy w żółtym lesie rozchodzą się dwie drogi, wybiera złą—za każdym razem.
Kiedy był nastolatkiem, radził sobie z każdym złym nawykiem, jaki może mieć nastolatek.,
Powiedziałem jego ojcu: "musimy zabrać go do EFY."Pracuję z tym programem od 1985 roku.
Wiem, co to da.
Jego ojciec powiedział: "nie stać mnie na to.»
Powiedziałem: "mnie też nie stać, ale ty włożyłeś, a ja włożyłem.,
a potem pójdziemy do mojej mamy, bo jest naprawdę miękka.»
W końcu udało nam się wyciągnąć dzieciaka, ale jak myślisz, jak długo wytrzymał?
Ani dnia.
Pod koniec pierwszego dnia zadzwonił do matki i powiedział: "Zabierz mnie stąd!"Niebo nie będzie niebem dla tych, którzy nie wybrali
bądź Niebiańska.
W przeszłości wyobrażałem sobie, jak wygląda Sąd Ostateczny.,
i to było coś takiego: Jezus stał tam ze schowkiem i
Brad stał po drugiej stronie pokoju nerwowo patrząc na Jezusa.
Jezus sprawdza notatnik i mówi: "cholera, Brad.
Chybiłeś o dwa punkty.»
Brad błaga Jezusa: "proszę, sprawdź jeszcze raz pytanie esejowe!
Muszą być dwa punkty, które możesz wycisnąć z tego eseju."That' s how I
zawsze to widziałem.
Ale im jestem starszy, tym bardziej rozumiem ten wspaniały plan.
odkupienie, tym bardziej zdaję sobie sprawę, że w sądzie ostatecznym nie będzie to
grzesznik bez skruchy błaga Jezusa: "pozwól mi zostać."Nie, pewnie powie:" Zabierz mnie stąd!"Znając charakter Chrystusa, wierzę, że jeśli ktoś jest
będzie błagał przy tej okazji, to prawdopodobnie będzie Jezus błagał
grzesznik bez skruchy, " Proszę, wybierz zostać.
Proszę, użyj mojej pokuty-nie tylko do oczyszczenia, ale do zmiany tak, że ty
chcę zostać.»
Cud pojednania nie polega tylko na tym, że możemy wrócić do domu.
że-cudem-możemy czuć się tam jak w domu.
Gdyby Chrystus nie wymagał wiary i pokuty, nie byłoby pożądania
żeby się zmienić.
Pomyśl o przyjaciołach i członkach rodziny, którzy zdecydowali się żyć bez wiary.
i bez skruchy.
Nie chcą się zmienić.
Nie próbują porzucić grzechu i poczuć się komfortowo z Bogiem.
Raczej starają się porzucić Boga i poczuć się komfortowo z grzechem.
Gdyby Jezus nie wymagał przymierzy i nie obdarzył darem Ducha Świętego,
wtedy nie byłoby sposobu na zmianę.
Zostalibyśmy na zawsze z tylko siłą woli, bez dostępu do jego mocy.
Gdyby Jezus nie wymagał wytrwałości do końca, nie byłoby
internalizacja tych zmian w czasie.
Na zawsze będą powierzchowne i kosmetyczne, zamiast tonąć w nas i
stając się częścią nas—częścią tego, kim jesteśmy.
Mówiąc prościej, gdyby Jezus nie wymagał praktyki, nigdy byśmy się nie stali
pianiści.
Łaska Chrystusa jest wystarczająca, aby pomóc nam w tym procesie.
Ale bracie Wilcox, nie zdajesz sobie sprawy, jak ciężko jest ćwiczyć?
Nie umiem grać na pianinie.
Trafiłem wiele złych nut.
Zajęło mi wieczność, żeby to naprawić."Czekaj.
Czy to nie część procesu uczenia się?
Kiedy młody pianista uderza złą nutę, nie mówimy, że nie jest godzien zachować
ćwiczę.
Nie oczekujemy, że będzie bezbłędny.
Oczekujemy, że będzie próbował.
Doskonałość może być jego ostatecznym celem, ale na razie możemy być zadowoleni z
postęp we właściwym kierunku.
Dlaczego ta perspektywa jest tak łatwa do zobaczenia w kontekście nauki gry na fortepianie, ale tak
trudno dostrzec w kontekście nauki nieba?
Zbyt wielu rezygnuje z Kościoła, bo są zmęczeni ciągłym
czuję się, jakby ich zabrakło.
Próbowali w przeszłości, ale zawsze czują, że nie są dobrzy.
wystarczy.
Nie rozumieją grace.
Są młode kobiety, które wiedzą, że są córkami Ojca Niebieskiego.
kocha ich, a oni kochają jego.
Potem kończą szkołę średnią, a wartości, które zapamiętali, są wprowadzane do
test.
Popełniają błąd.
Pozwolili, by sprawy zaszły za daleko i nagle myślą, że to koniec.
Te młode kobiety nie rozumieją grace.
Są młodzi mężczyźni, którzy dorastają całe życie śpiewając: "mam nadzieję, że zadzwonią do mnie na misję", a potem rzeczywiście urosną jedną lub dwie stopy.
i całkowicie wylecieć.
Dostają Orły, kończą liceum i idą na studia.
Nagle ci młodzi ludzie dowiadują się, jak łatwo nie być godnym zaufania.,
lojalny, pomocny, przyjazny, uprzejmy, miły, posłuszny, Wesoły, oszczędny, odważny,
czyściutko lub czcigodnie.
Nawalają.
Mówią: "nigdy więcej tego nie zrobię", a potem to robią.
Mówią: "nigdy więcej tego nie zrobię", a potem to robią.
Mówią: "to głupie.
Nigdy więcej tego nie zrobię."A potem to robią.
Poczucie winy jest prawie nie do zniesienia.
Nie odważą się rozmawiać z biskupem.
Zamiast tego się ukrywają.
Mówią: "nie mogę robić tego mormońskiego.
Próbowałem, ale oczekiwania są zbyt wysokie."Więc odeszli.
Ci młodzi ludzie nie rozumieją grace.
Znam powracających misjonarzy, którzy wracają do domu i wpadają w złe nawyki.
myśl się skończyła.
Łamią obietnice złożone przed Bogiem, aniołami i świadkami.
przekonani, że nie ma już dla nich nadziei.
Mówią: "spieprzyłem to.
Nie ma sensu próbować."Poważnie?
Ci młodzi ludzie spędzili całe misje ucząc ludzi o Jezusie
Chrystus i jego pojednanie, a teraz myślą, że nie ma dla nich nadziei?
Ci powracający misjonarze nie rozumieją łaski.
Znam młode pary małżeńskie, które dowiadują się po zakończeniu ceremonii pieczętowania.
to małżeństwo wymaga zmian.
Presja życia rośnie, a stres zaczyna brać swoje żniwo finansowo,
duchowo, a nawet seksualnie.
Błędy się zdarzają.
Ściany się wznoszą.
Wkrótce ci mężowie i żony rozmawiają z adwokatami rozwodowymi.
zamiast ze sobą rozmawiać.
Te pary nie rozumieją grace.
We wszystkich tych przypadkach nigdy nie powinny być tylko dwie opcje:
poddaję się.
Podczas nauki gry na fortepianie, są jedynymi opcjami występującymi w Carnegie Hall lub
odchodzisz?
Nie.
Wzrost i rozwój wymagają czasu.
Nauka wymaga czasu.
Kiedy rozumiemy łaskę, rozumiemy, że Bóg jest cierpliwy.,
ta zmiana jest procesem, a pokuta jest wzorem w naszym życiu.
Kiedy rozumiemy łaskę, rozumiemy, że błogosławieństwa Chrystusa
Pokuta jest ciągła, a jego siła jest doskonała w naszej słabości (zobacz 2
List do Koryntian 12: 9).
Kiedy rozumiemy łaskę, możemy, Jak to mówi w doktrynie i Przymierzach, "trwać w cierpliwości, aż zostaną udoskonaleni" (D&
Jeden młody człowiek napisał do mnie następujący e-mail: "wiem, że Bóg ma całą moc i Wiem, że pomoże mi, jeśli jestem godzien,
ale nigdy nie jestem godzien prosić go o pomoc.
Chcę łaski Chrystusa, ale zawsze tkwię w tym samym
samozniszczenie i niemożliwa pozycja: bez pracy, bez gracji.»
Odpisałem mu i zeznałem z całego serca, że Chrystus nie czeka na
linia mety po wykonaniu "wszystkiego, co możemy zrobić" (2 NFI 25: 23).
Jest z nami na każdym kroku.
Starszy Bruce C.
Hafen napisał: "dar łaski Zbawiciela dla nas niekoniecznie jest ograniczony w czasie do "po"
wszystko, co możemy zrobić.
Możemy otrzymać Jego łaskę przed, w trakcie i po czasie, kiedy wydamy nasze
własne wysiłki " (the Broken Heart, 155).
Więc grace nie jest dopalaczem, który włączy się, gdy zapas paliwa będzie większy.
wyczerpany.
Jest to raczej nasze stałe źródło energii.
To nie światło na końcu tunelu, ale światło, które nas porusza.
przez tunel.
Łaska nie jest osiągnięta gdzieś po drodze.
Jest odbierany tu i teraz.
Nie jest to dotyk końcowy; jest to dotyk finalisty (zob. list do Hebrajczyków 12: 2).
Za dwanaście dni obchodzimy Dzień pioniera.
Pierwsza Kompania Świętych wkroczyła do Doliny Salt Lake 24 lipca 1847 roku.
Ich podróż była trudna i wymagająca; mimo to śpiewali:
Chodźcie, Święci, nie trud ani strach pracy.;
/ Align = "left" /
Choć trudna dla ciebie ta podróż może się wydawać,
Łaska będzie twoim dniem.
Come, Come, Ye Saints, " Hymns, 2002, no.
Łaska będzie jak Twój dzień " - co za ciekawe zdanie.
Śpiewaliśmy to setki razy, ale czy zatrzymaliśmy się, by zastanowić się, co to jest?
znaczy? "Łaska będzie jak dzień twój": łaska będzie jak dzień.
Jak ciemna może być noc, zawsze możemy liczyć na wschód słońca.
Tak mroczne jak nasze próby, grzechy i błędy mogą się wydawać, zawsze możemy mieć
ufność w łaskę Jezusa Chrystusa.
Zasłużyliśmy na wschód słońca?
Nie.
Czy musimy być warci szansy, by zacząć od nowa?
Nie.
Musimy tylko przyjąć te błogosławieństwa i wykorzystać je.
Tak pewna jak każdy nowy dzień, łaska-moc uzdalniająca Jezusa Chrystusa-jest
/ align = "left" /
Wierni pionierzy wiedzieli, że nie są sami.
Zadanie przed nimi nigdy nie było tak wielkie, jak siła stojąca za nimi.
Wniosek
Łaska Chrystusa jest wystarczająca-wystarczająca na pokrycie naszego długu, wystarczająca do
/ align = "left" /
takes.
Księga Mormona uczy nas polegać wyłącznie na " zasługach i miłosierdziu,
i łaska Świętego Mesjasza " (2 NFI 2, 8).
Tak jak my, nie odkrywamy-jak wierzą niektórzy chrześcijanie-że Chrystus wymaga
nic z nas.
Raczej odkrywamy powód, dla którego potrzebuje tak wiele i siłę, by zrobić wszystko.
On pyta (zobacz Filipian 4: 13).
Łaska nie jest brakiem wysokich oczekiwań Boga.
Łaska jest obecnością Bożej mocy (zobacz Łukasza 1: 37).
Starszy Neal A.
Maxwell powiedział kiedyś::
Teraz mogę coś powiedzieć. ..
dla tych, którzy są zdesperowani przez fałszywą niepewność, którzy choć pracują z oddaniem w
Królestwo, masz powtarzające się uczucia spadania na zawsze krótki.. ..
To poczucie nieadekwatności jest. ..
normalnie.
Nie ma mowy, żeby Kościół mógł uczciwie opisać, gdzie musimy się udać i co
musimy się jeszcze obyć bez stwarzania poczucia ogromnego dystansu.. ..
Jest to Ewangelia wielkich oczekiwań, ale łaska Boża jest wystarczająca dla każdego
nas. Ze starszym Maxwellem zaświadczam, że łaska Boża jest wystarczająca.
Łaska Jezusa jest wystarczająca.
Wystarczy.
To wszystko, czego potrzebujemy.
Młodzi, nie rezygnujcie.
Próbuj dalej.
Nie szukaj ucieczek i wymówek.
Szukajcie Pana i jego doskonałej siły.
Nie szukaj winnych.
Znajdź kogoś, kto ci pomoże.
Szukajcie Chrystusa, a tak jak wy, obiecuję wam, że poczujecie moc, którą wzywamy.
Jego niezwykła wdzięk.
Zostawiam to świadectwo i całą moją miłość - bo cię kocham.
Jak Bóg mi świadkiem, kocham młodzież tego kościoła.
Wierzę w ciebie.
Trzymam za Ciebie kciuki.
I nie tylko ja.
Rodzice ciągną za ciebie, przywódcy ciągną za Ciebie, a prorocy są
ciągnę za ciebie.
A Jezus ciągnie za tobą.
Mówię to w imię Jezusa Chrystusa, amen.