Gordon Lightfoot — The Lost Children tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "The Lost Children", wykonawca: Gordon Lightfoot.
Tekst piosenki
Down the hall their voices ring, their feet are on the run
Phantoms on the winter sky, together they do come
Faded lips and eyes of blue they’re carried in the wind
Their laughter filled the countryside but they’ll not laugh again
All the games are ended now, their voices have been stilled
Their fathers built the tools of war by which they all were killed
Their fathers made the uniforms showing which side they were on And the young boys wear the middle name for guns to pray upon
You’ve seen the fires in the night, watched the devil as he smiles
You’ve heard a mother’s mournful cry as she searches for her child
You’ve seen the lines of refugees, the faces of despair
And wondered at the wise men who never seem to care
Goodbye you lost children, God speed you on your way
Your little beds are empty now, your toys are put away
Your mother sings a lullaby as she gazes at the floor
Your father builds more weapons and marches out once more
Down the hall their voices ring, their feet are on the run
Phantoms on the winter sky, together they do come
Faded lips and eyes of blue they’re carried in the wind
Their laughter filled the countryside but they’ll not laugh again
Tłumaczenie tekstu piosenki
W dół korytarza dzwonią ich głosy, ich stopy uciekają
Zjawy na zimowym niebie, razem nadchodzą
Wyblakłe usta i niebieskie oczy niosą się na wietrze
Ich śmiech wypełnił całą okolicę, ale już się nie śmieją.
Wszystkie gry są już zakończone, ich głosy zostały wyciszone
Ich ojcowie zbudowali narzędzia wojny, przez które wszyscy zostali zabici.
Ich ojcowie zrobili mundury pokazujące, po której stronie są, a młodzi chłopcy noszą drugie imię, by modlić się o broń.
Widziałeś ogień w nocy, patrzyłeś jak diabeł się uśmiecha
Słyszałeś żałobny płacz matki, która szuka swojego dziecka.
Widziałeś granice uchodźców, twarze rozpaczy
I dziwił się mędrcom, którym nigdy nie zależało.
Do widzenia, zagubione dzieci, Bóg przyspieszy was w drodze.
Twoje łóżeczka są puste, twoje zabawki są odłożone.
Twoja matka śpiewa kołysankę wpatrując się w podłogę
Twój ojciec buduje więcej broni i maszeruje jeszcze raz.
W dół korytarza dzwonią ich głosy, ich stopy uciekają
Zjawy na zimowym niebie, razem nadchodzą
Wyblakłe usta i niebieskie oczy niosą się na wietrze
Ich śmiech wypełnił całą okolicę, ale już się nie śmieją.