Hoola Bandoola Band — Karins sång tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Karins sång", wykonawca: Hoola Bandoola Band.
Tekst piosenki
Där solen aldrig gick ner
Mellan väldiga vidder och höga berg
Blev vi födda fria att bruka det land
Våra fäder hade ärvt
Det var nära till det, vi visste var vårt
Här var ingen slav eller kung
Den rätt till jorden, vår möda gav
Var ej till salu ens för guld
Men dom som har vill ständigt ha mer
Och det, dom inte kan få, kan dom oftast ta
Och ett lyckligt folk är olönsamt;
Det är så lite, dom vill ha
Så valet, vi fick var klart som glas:
Vi måste vika eller dö
När vi för sista gången såg tillbaks
Var redan solen röd av rök
Och vi kom till dom härskandes stad
Där till och med ögonen var av sten
Och vi som var vana att hjälpa varann'
Fick nu försöka en och en
Och här var vintern lång och kall
Och det var sommar’n med
Här hjälpte det inte att isen smalt
Nej, det var lika kallt för det
Men mänskans minne är långt
Och mänskornas längtan kan ingen ta
Och dagen ska komma när dom som fördrevs
Ska ställa bödlarna till svars
Då ska dom inte längre tigga om nåt
Nej, dom ska ta det, dom vill ha
Och dom som sått sin fiendskap
Ska också skörda av sitt hat
Tłumaczenie tekstu piosenki
Tam, gdzie słońce nigdy nie zachodziło
Między rozległymi i wysokimi górami,
Urodziliśmy się wolni, by uprawiać ziemię.,
Którą odziedziczyli nasi ojcowie.,
Byliśmy blisko, wiedzieliśmy, gdzie jest nasza.
Nie było tu niewolnika ani króla.,
Prawo do Ziemi, nasza praca została oddana
Nie na sprzedaż, nawet za złoto.
Ale ci, którzy ciągle chcą więcej,
I że, nie mogą dostać, Zwykle mogą wziąć,
A szczęśliwi ludzie są nieopłacalni;
To jest tak mało chcą.
Więc wybór, który otrzymaliśmy, był jasny jak szkło:
Musimy zwinąć się lub umrzeć, gdy spojrzeliśmy wstecz, ostatni raz było już słońce, czerwony dym i przybyliśmy do miasta władców, gdzie nawet oczy były zrobione z kamienia, a my pomagaliśmy sobie nawzajem, teraz musimy spróbować jeden po drugim, a tutaj zima była długa i zimna, i było lato.
Nie pomogło to, że lód się zawęził, nie, był dla niego tak zimny, ale pamięć o ludziach jest długa, a tęsknota ludzi nie może zostać zaakceptowana, a nadejdzie dzień, w którym ci, którzy zostali wygnani, wezmą katów do odpowiedzi, wtedy nie będą już błagać o nic, nie, wezmą to, chcą tego, a ci, którzy zasiali swoją wrogość, również czerpią z ich nienawiści.