Jean-Jacques Goldman — Les nuits de solitude tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Les nuits de solitude", wykonawca: Jean-Jacques Goldman.
Tekst piosenki
On s'était dit : "Peut-être que c'est mieux.
On n'est pas forcément heureux à deux.
Séparons-nous, oublions si l'on peut.
Ça va être dur pendant un mois ou deux."
Un mois ou deux ou bien peut-être plus,
Réapprendre à vivre seul et tenir,
Rompre les liens serrés par l'habitude
Tout en attendant les moments, les pires.
Oh ces nuits, ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps,
Le matin que l'on a vu arriver,
Se lever sans réfléchir, s'habiller,
Sortir dans la rue, rencontrer des gens,
Sourir et oublier jusqu'au moment...
Oh ces nuits, ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps,
Se rencontrer par hasard et jouer,
Parler sans rien dire mais se regarder
Et puis ces heures devant le téléphone,
La tête dans les mains en attendant qu'ça sonne
Et ces nuits, ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps,
Ces nuits de solitude,
Les yeux ouverts, le plafond blanc, le bruit du temps
Qui passe et se bouscule,
Des images que l'on chasse mais qui reviennent tout le temps.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Pomyśleliśmy: "może tak będzie lepiej.
Niekoniecznie jesteśmy szczęśliwi.
Zróbmy to. zapomnijmy o tym.
Będzie ciężko przez miesiąc lub dwa."Miesiąc lub dwa, a może nawet więcej, aby ponownie nauczyć się żyć w samotności i trzymać się, zerwać z przyzwyczajenia bliskie więzi, czekając na moment, najgorszy.
O te noce, te noce samotności, z otwartymi oczami, biały sufit, hałas przechodzącego i popychającego czasu, obrazy, które są ścigane, ale które wracają cały czas, poranek, który widzieliśmy, przychodzili, wstawali bezmyślnie, ubierali się, wychodzili na zewnątrz, spotykali się z ludźmi, uśmiechali się i zapominali na jakiś czas...
Och, te noce, te noce samotności, z otwartymi oczami, biały sufit, hałas czasu, który mija i jest popychany, obrazy, które są ścigane, ale które wracają cały czas, przypadkowo spotykają się i bawią, rozmawiają, nic nie mówią, ale patrzą na siebie, a potem ten zegar przed telefonem, z głową w rękach, czekając na telefon, a te noce, te noce samotności, otwarte oczy, biały sufit, hałas czasu, który mija i jest popychany, obrazy, które / align = "left" /