Julien Clerc — Le chemin des rivières tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Le chemin des rivières", wykonawca: Julien Clerc.
Tekst piosenki
Je sens le bois se faire à ma peau
Je sens l’hiver se faire à mon âme
Et mes souvenirs doucement prendre l’eau
Comme un bateau au vent de l’automne
Je sens mes os usés d’exister
Je sens mes mains usées d’impatience
Et de caresses de gestes fanés
Je sens venir ma dernière danse
J’ai tout perdu déjà mille fois
Tout oublié sauf quelques étoiles
J’ai tout aimé même les dégâts
Même l’ennui même les froids
J’ai tout aimé même les chagrins
Même la peine et sa déchirure
Et le plaisir de tant vivre en vain
Et le désir inutile torture
Je sens la brume emporter mes plaines
Je sens le vent plier mes vaisseaux
Et mes envies autrefois souveraines
Dorment tranquilles au creux de mon dos
Si j’ai perdu le goût de naufrages
SI j’ai perdu le goût des chimères
C’est qu’enfin je suis devenu sage
J’ai perdu le chemin des rivières
J’ai tout cherché l’amour ses drames
L’enfer le ciel et l’inespéré
J’ai tout creusé l'étrange et l’infâme
Les fleurs du mal les pauvres regrets
J’ai tout aimé même l’amertume
Même l’absence douleur oubliées
J’ai tout aimé l’enfance monotone
Et la jeunesse au coeur emballé
JE sens le bois se faire à ma peau
Je sens la pierre se faire à mon âme
Et chaque jour est comme un cadeau
Chaque matin est comme une flamme
(Merci à christine joiret pour cettes paroles)
Tłumaczenie tekstu piosenki
Czuję, jak drzewo przylega do mojej skóry.
Czuję, jak zima staje się na mojej duszy
I moje wspomnienia delikatnie wziąć wodę
Jak łódź na wietrze jesieni
Czuję, że moje zużyte kości istnieją
Czuję, jak moje ręce wyczerpują się z niecierpliwości.
I pieszczoty zwiędłych gestów
Czuję, że nadszedł mój ostatni taniec
Straciłem wszystko tysiąc razy.
Wszystko jest zapomniane, z wyjątkiem kilku gwiazd
Podobało mi się wszystko, nawet uszkodzenia
Nawet nuda, nawet zimno
Kochałem wszystko, nawet smutki
Nawet smutek i łzy
A zabawa jest tak żyć na próżno
I bezsensowne pragnienie dręczy
Czuję, jak mgła niszczy moje równiny.
Czuję, jak wiatr uciska moje naczynia
I moje niegdyś suwerenne pragnienia
Śpią spokojnie za moimi plecami
Jeśli straciłem smak wraku
Jeśli straciłem smak chimer
Że w końcu stałem się mądry
Straciłem drogę do rzek
Wciąż Szukałem miłości jej dramatu
Piekło niebiańskie i niewypowiedziane
Wykopałem wszystkie dziwne i nikczemne rzeczy
Kwiaty zła biedny żal
Podobało mi się wszystko, nawet gorycz
Nawet brak bólu zapomniane
Podobało mi się monotonne dzieciństwo.
I młodość w sercu
Czuję, jak drzewo przylega do mojej skóry.
Czuję, jak kamień jest wykonywany na mojej duszy
I codziennie jako prezent
Każdego ranka jak płomienie
(Dzięki Christine joira za te słowa)