Les Amis D'ta Femme — La canaille tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "La canaille", wykonawca: Les Amis D'ta Femme.
Tekst piosenki
Dans la vieille cité française
Existe une race de fer
Dont l'âme comme une fournaise
A de son feu bronzé la chair.
Tous ses fils naissent sur la paille
Pour palais ils n’ont qu’un taudis.
C’est la canaille, eh bien j’en suis.
Ce n’est pas le pilier du bagne
C’est l’honnête homme dont la main
Par la plume ou le marteau
Gagne en suant son morceau de pain.
C’est le père enfin qui travaille
Les jours et quelquefois les nuits.
C’est la canaille, eh bien j’en suis.
C’est l’artiste, c’est le bohème
Qu sans souper, rime, rêveur,
Un sonnet à celle qu’il aime
Trompant l’estomac par le coeur.
C’est à crédit qu’il fait ripaille
Qu’il loge et qu’il a des habits.
C’est la canaille, eh bien j’en suis.
C’est l’homme à la face terreuse
Au corps maigre, à l’oeil de hibou
Au bras de fer, à main nerveuse
Qui sortant d’on ne sait pas où
Toujours avec esprit vous raille
Se riant de votre mépris.
C’est la canaille, eh bien j’en suis.
C’est l’enfant que la destinée
Force à rejeter ses haillons
Quand sonne sa vingtième année
Pour entrer dans vos bataillons
Chair à canon de la bataille,
Toujours il succombe sans cris.
C’est la canaille, eh bien j’en suis.
Les uns travaillent par la plume,
Le front dégarni de cheveux,
Les autres martèlent l’enclume
Et se saoulent pour être heureux.
Car la misère en sa tenaille
Fait saigner leurs flanc amaigris.
C’est la canaille, eh bien j’en suis.
Tłumaczenie tekstu piosenki
W starym francuskim mieście
Jest skała żelaza
Czyja dusza jest jak piec
Jego ogień zapalił ciało.
Wszyscy jego synowie rodzą się na słomie
Do pałacu mają tylko slumsy.
Oto jestem.
To nie jest filar łaźni
To uczciwy człowiek, którego ręka
Pióro lub młotek
Zarabia pocenie się kawałkiem chleba.
To ojciec w końcu działa
Dni, a czasem noce.
Oto jestem.
To jest artysta, to jest BOHEMA
Qu bez obiadu, rymu, marzycielstwa,
SONET tej, którą kocha
Oszukując żołądek sercem.
To na kredyt, że walczy
Niech żyje i się ubierze.
Oto jestem.
To człowiek o ziemistej twarzy.
Do chudego ciała, do sowiego oka
Z żelazną ręką, z nerwowym ramieniem
Kto wychodzi nie wiadomo gdzie
Zawsze mądrze Cię wyśmiewa
Śmieje się z Twojej pogardy.
Oto jestem.
To dziecko, którego przeznaczenie
/ Align = "left" /
Kiedy brzmi jego dwudziesty rok
Aby dostać się do swoich batalionów
Mięso armatnie,
Zawsze nadaje się bez krzyków.
Oto jestem.
Jedni pracują piórem,
Czoło odrzuciło włosy,
Reszta młotkiem kowadło
I upijają się, by być szczęśliwym.
Bo ubóstwo w jego łańcuchach
Krwawią ich wyszczuplone boki.
Oto jestem.