Мертвий Півень — Я помру від застуди tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Я помру від застуди", wykonawca: Мертвий Півень.
Tekst piosenki
Я помру від застуди. Наш лазарет
Перебазують кудись на південь
І фронт котитиметься вперед,
І саме почнеться квітень.
І розсипатиметься пустота
Між свіжого шрифту воєнних звісток,
Мов цукор, спакований на свята
Руками київських гімназисток.
У флягах чорнітиме домашнє вино,
І тільки сестра із темного мороку
Подивиться холодно за вікно,
Знайшовши під подушкою рештки морфію.
І повернувшись їй услід,
Я скажу: «Знаєш, сестричко,
Все одно нікому крім нас не болить
Від наших з тобою шкідливих звичок.
Бо все, сестричко, що є між нас,
І чого між нами, сестричко, не має,
Немає імен і не має назв,
Взагалі нічого не має.
Просто збиваючись у цьому диму,
Серце, з яким я живу роками,
Не зупинилось лише тому,
Що по ньому били весь час кулаками".
Аж якось, улітку, вганяючи в стрес
Душі, зіпсовані марафетом,
До палати зайде червоний хрест
На чолі з моїм президентом.
І лікар, сховавши папери в стіл,
Про щось говоритиме не до речі,
І густо лежатиме окопний пил
На сірому президентському френчі.
Коли ж, виходячи, ніби зі сну,
Й дивлячись в небо — тепле й зелене,
Перш ніж знову піти на свою війну,
Він повернеться раптом до мене.
І забувши нараз, що іти пора —
«Невже той самий?" — спитає в конвою.
І лікар розгубиться, а сестра
Ствердно кивне головою!
Tłumaczenie tekstu piosenki
Umrę na przeziębienie. Nasz ambulatorium
/ Align = "left" /
A front będzie toczył się do przodu,
I właśnie rozpocznie się Kwiecień.
I rozpadnie się pustka
Międzyzakładowa wiadomość wojskowa,
Jak cukier zapakowany na święta
Z rąk kijowskich gimnazjalistów.
Wino domowe będzie czarne w manierkach,
I tylko siostra z mroku
Będzie wyglądać zimno przez okno,
Znajdując pod poduszką resztki morfiny.
I zwrócił się za nią,
Powiem: "wiesz, siostrzyczko.,
I tak nikogo nie boli.
Od naszych złych nawyków.
Bo wszystko, siostro, jest między nami.,
A co między nami, siostrzyczko, nie ma?,
Brak imion i nie ma nazw,
Nic nie ma.
Po prostu błąkając się w tym dymie,
Serce, z którym żyję od lat,
Nie zatrzymał się tylko dlatego,
Że przez całą godzinę bito go pięściami".
Pewnego dnia, latem, wpadając w stres
Dusze zepsute maratonem,
Do Izby wchodzi Czerwony Krzyż
Na czele z moim prezydentem.
I lekarz, ukrywając papiery w biurku,
Nie będzie o czym mówić.,
I gęsto będzie leżał pył okopowy
Na szarym francuskim Prezydenckim.
Kiedy, wychodząc, jakby ze snu,
I patrząc w niebo-ciepłe i zielone,
Zanim znów pójdziesz na wojnę,
Wróci do mnie.
I nagle zapominając, że nadszedł czas, aby iść —
"Czy to ten sam?"- zapyta konwój.
A lekarz jest zdezorientowany, a siostra
Skinął głową!