Муслим Магомаев — Баллада о красках tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Баллада о красках", wykonawca: Муслим Магомаев.
Tekst piosenki
Был он рыжим, как из рыжиков рагу,
Рыжим, словно апельсины на снегу.
Мать шутила, мать веселою была:
«Я от солнышка сыночка родила!»
А другой был черным-черным у нее,
Черным, будто обгоревшее смолье.
Хохотала над расспросами она,
Говорила: «Слишком ночь была черна!»
В сорок первом, в сорок памятном году,
Прокричали репродукторы беду.
Оба сына, оба двое, соль земли —
Поклонились маме в пояс. И ушли.
Довелось в бою почуять молодым
Рыжий бешеный огонь и черный дым,
Злую зелень застоявшихся полей,
Серый цвет прифронтовых госпиталей.
Оба сына, оба двое, два крыла
Воевали до победы. Мать ждала.
Не гневила, не кляла она судьбу.
Похоронка обошла ее избу.
Повезло ей, привалило счастье вдруг.
Повезло одной на три села вокруг.
Повезло ей. Повезло ей! Повезло!
Оба сына воротилися в село.
Оба сына, оба двое, плоть и стать.
Золотистых орденов не сосчитать.
Сыновья сидят рядком — к плечу плечо.
Руки целы, ноги целы — что еще!
Пьют зеленое вино, как повелось.
У обоих изменился цвет волос —
Стали волосы смертельной белизны…
Видно, много белой краски у войны.
Русские советские песни (1917−1977).
Сост. Н. Крюков и Я. Шведов.
М., «Худож. лит.», 1977
Tłumaczenie tekstu piosenki
Był rudy, jak z rudych gulaszów,
Czerwony jak pomarańcze na śniegu.
Matka żartowała, matka była wesoła:
"Urodziłem syna ze słońca!»
A drugi był czarny-czarny u niej,
Czarny, jak spalona smoła.
Śmiała się z pytań,
Powiedziała: "noc była zbyt czarna!»
W czterdziestym pierwszym, w czterdziestym pamiętnym roku,
Płakali reproduktorzy kłopoty.
Obaj synowie, obaj dwaj, Sól ziemi —
Pokłoń się mamie w pas. Zostawiono.
Zdarzyło się w walce wyczuć młodych
Rude wściekły ogień i czarny dym,
Zła zieleń stojących pól,
Szary kolor szpitali frontowych.
Obaj synowie, obaj dwaj, dwa skrzydła
Walczyli do zwycięstwa. Matka czekała.
Nie gniewała się, nie przysięgała na los.
Pogrzeb ominął jej chałupę.
Miała szczęście, szczęście nagle się zatrzymało.
Szczęście jednej na trzy wioski wokół.
Szczęściara z niej. Szczęściara z niej! Szczęście!
Obaj synowie wrócili do wsi.
Obaj synowie, obaj dwaj, ciało i stać.
Złotych orderów się nie liczy.
Synowie siedzą w rzędzie-ramię w ramię.
Ręce nienaruszone, nogi nienaruszone — co jeszcze!
Piją zielone wino, jak to się stało.
Obaj zmienili kolor włosów —
Zabójcze białe włosy stalowe…
Widać dużo białej farby na wojnie.
Rosyjskie pieśni radzieckie (1917-1977).
Sost. XX wieku.
XX W. lit.», 1977