Nautilus Pompilius — Утро Полины tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Утро Полины", wykonawca: Nautilus Pompilius.
Tekst piosenki
Руки Полины, как забытая песня под упорной иглой.
Звуки ленивы и кружат, как пылинки, над её головой.
Сонные глаза ждут того, кто войдет и зажгёт в них свет.
Утро Полины продолжается сто миллиардов лет.
И все эти годы я слышу, как колышится грудь.
И от её дыханья в окнах запотело стекло.
И мне не жалко того, что так бесконечен мой путь.
В её хрустальной спальне постоянно, постоянно светло.
Я знаю тех, кто дождется, и тех, кто, не дождавшись, умрёт.
Но и с теми и с другими одинаково скучно идти.
Я люблю тебя за то, что твое ожидание ждёт
Того, что никогда не сможет произойти.
Пальцы Полины словно свечи в канделябрах ночей,
Слёзы Полины превратились в бесконечный ручей,
В комнате Полины на пороге нерешительно мнётся рассвет,
Утро Полины продолжается сто миллиардов лет.
И все эти годы я слышу, как колышится грудь.
И от её дыханья в окнах запотело стекло.
И мне не жалко того, что так бесконечен мой путь.
В её хрустальной спальне постоянно, постоянно светло.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Ręce Pauliny są jak zapomniana piosenka pod upartą igłą.
Dźwięki są leniwe i krążą jak pyłki nad jej głową.
Senne oczy czekają na tego, który wejdzie i zapali w nich światło.
Poranek Poliny trwa sto miliardów lat.
Przez te wszystkie lata słyszę, jak piersi się kołyszą.
A od jej oddechu w oknach zamgławiało się szkło.
I nie żałuję, że moja droga jest tak nieskończona.
W jej kryształowej sypialni jest stale, stale jasno.
Znam tych, którzy czekają, i tych, którzy nie czekają, umrą.
Ale z tymi i innymi równie nudne iść.
Kocham cię za to, że czekasz
Czegoś, co nigdy się nie wydarzy.
Palce Pauliny są jak świece w kandelabrach nocy,
Łzy Poliny zamieniły się w niekończący się potok,
W pokoju Pauliny na progu niezdecydowany świt pomarszczony,
Poranek Poliny trwa sto miliardów lat.
Przez te wszystkie lata słyszę, jak piersi się kołyszą.
A od jej oddechu w oknach zamgławiało się szkło.
I nie żałuję, że moja droga jest tak nieskończona.
W jej kryształowej sypialni jest stale, stale jasno.