Nicodemus — Christabel tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Christabel", wykonawca: Nicodemus.
Tekst piosenki
«Tis the middle of the night by the castle clock.
And the owls have awakened the crowing cock.
Tu-whit! Tu-whoo!
And bark again, the crowing cock.
How drowsily it crew»
This exquisite child of the Baron roams.
Through the forest mesmerized by moonlight alone.
Here she dreams in fear, for her betrothed knight.
Until her prayers are torn asunder by a moan of fright.
What evil secrets lie behind the giant oak?
A desperate vision of female perfection dressed in white.
She glittered to the eye, sensual and luminescent.
She seems to glow, she seemed to glow…
How did she come to the lands of Sir Leoline?
Will her prayers protect her night so well?
Hush, healing heart of Christabel!
Revealed to her upon the asking of maiden lost.
The name of Geraldine and the story of…
Crime against a lady of noble line.
For she did tell a strange and frightful tale, with voice so sweet.
She shall enchant, she will entrance.
Her glow would cast a shadow that would…
Swallow the sweet child whole.
A willing audience here in the wood shrouded cold.
Left to wait in brisk midnight, by dark and faceless rouges.
She makes demand on thy lady’s hand.
To see this maiden home,
Together women of night make haste for candlelight.
To the estate of Sir Leoline, to hell it chimes.
To rest her there for the evening to pass unfold.
Over the moat to the gate of his chivalry bold.
Geraldine fell, sweet Christabel.
Carry her over the threshold well.
Though up she came as if she never were in pain.
Past the hearth and into the view of the portrait of Baron.
But when the lady passed,
There came a tongue of light, and a fit of flame.
Thy temptress is divine!
«Sweet Christabel, her feet doth bare.
And jealous of the listening air.
They steal their way from stair to stair.
Now in the glimmer, and now in the gloom.
And now they pass the Baron’s room.
As still as death, with stifled breath.
And now they have reached her chamber door.
And now Geraldine doth press down,
The rushes of the chamber floor.
Christabel trims the light,
And makes it bright again!»
The forlorn maiden drinks,
A wild flower wine for Geraldine.
Standing now in pride, she summons her savior.
«Quoth Christabel, so let it be.
And as the lady bade did she.
Her gentle limbs dis he undress,
And lay down in her loveliness.»
And as she lay in wait,
Her heart will race for the night to wait for.
A sinful view she keeps,
As robes fall to the maiden’s feet.
Eves that burn the soul.
She lay beside this latest prize.
And in her words she doth told,
Her prisoner, in arms she holds:
«In the touch of this bosom there worketh a spell.
Which is lord of thy utterance, Christabel.
Thou knowest tonight, and wilt know tomorrow.
This mark of my shame, this seal of my sorrow.»
… Sunrise…
Oh what evil night was this?
To wake the morn in sinful bliss?
Her look askance seethes disease.
For the dawn hath no rest when by sin she pleased.
With tear for if her mother near.
A watching angel hath no fear.
From her death she came from her desire.
To be loved, returned by this noble sire.
But now upon the waking moans of dawn,
Her magic lay me still at mouth.
Anxious mements with the drawing in of breath.
Be still my beating hear, for it doth quake beneath my breast!
My father kind and strong for now he gaze upon.
The beauty that stands before his noble grace.
Her name and face ring familiar.
A lost friend by poisoned words,
So long ago buy now his daughter here.
The Bard he bade make haste.
To right the words of time lost wrongs.
To move swiftly and carry verse to his dear lost friend.
But the Bard awaits to tell a tale, a dream to him last night.
A dove with voice of mine, as upon it’s neck a snake doth feed.
And swelled it’s neck as if swelled hers.
Christabel escapes the dying trance of beauty,
And gains her senses, paused, and silently prayed.
She dare not allow the unholy passions reign.
As she doth fall to the Barron’s feet,
So by her father’s countenance she may be saved.
Here upon the castle floor, she cries in bitter anguish.
Her secrets of the passing night, she dare not tell.
Sweet Chrstabel doth pleads for her father to heed her wishes.
Upon her lost mother’s seal to send the creature.
Back to the night from whence it came.
«Within the Baron’s heart and brain.
If thoughts, like these, had any share,
They only swelled his rage and pain.
And did but work confusion there,
His heart was cleft with pain and rage.
His cheeks they quivered, his eyes were wild.
Dishonored thus in his old age:
Dishonored by his only child.»
«And all his hospitality,
To the wronged daughter of his friend.
By more than woman’s jealousy,
Brought thus to a disgraceful end…
He rolled his eye with stern regard,
Upon the gentle minstrel bard,
And said in tones abrupt, austere…
'Why Bracy! Dost thou loiter here!
I bade thee hence! ' The bard obeyed,
And turning from his own sweet maid,
The aged knight, Sir Leoline,
Led forth the lady Geraldine!»
Tłumaczenie tekstu piosenki
"Jest środek nocy przy zamkowym zegarze.
A sowy obudziły piącego kutasa.
Tu-whit! Tu-whoo!
I jeszcze raz szczekaj, pieczący kogut.
/ Align = "left" / »
To wspaniałe dziecko Barona wędruje.
Przez las zahipnotyzowany blaskiem księżyca.
Tu marzy ze strachu o swojego narzeczonego rycerza.
Dopóki jej modlitwy nie zostaną rozerwane przez jęk strachu.
Jakie złe sekrety kryją się za wielkim dębem?
Rozpaczliwa wizja kobiecej perfekcji ubranej na biało.
Błyszczała do oka, zmysłowa i luminescencyjna.
* She seems to glow, she seemed to glow * …
Jak znalazła się na ziemiach Sir Leoline ' a?
Czy jej modlitwy tak dobrze ochronią jej noc?
Cicho, uzdrowione serce Christabel!
Objawił się jej na prośbę zagubionej Panny.
Imię Geraldine i historia…
Zbrodnia przeciwko pani szlachetnej linii.
Bo opowiedziała dziwną i przerażającą historię, z tak słodkim głosem.
Ona zaczaruje, ona wejdzie.
Jej blask rzuciłby cień, który…
Połknij słodkie dziecko w całości.
Chętna publiczność w zimnym lesie.
Pozostawiony do czekania o północy, przez ciemne i bezimienne rogi.
Żąda na rękę Twojej Pani.
/ Align = "left" / ,
Razem kobiety nocy spieszą się do świec.
Do posiadłości Sir Leoline, do diabła dzwoni.
Odpoczywa tam do wieczora, by przejść.
Nad fosą do bramy rycerskiej śmiały.
Geraldine fell, słodka Christabel.
Przenieście ją przez próg.
Choć podniosła się, jakby nigdy nie cierpiała.
Za paleniskiem i na widok portretu Barona.
Ale kiedy pani odeszła,
Pojawił się język światła i płomień.
Twoja kusicielka jest boska!
"Słodka Christabel, jej stopy są nagie.
I zazdrosna o słuchające powietrze.
Kradną sobie drogę ze schodów Do schodów.
Teraz w blasku, a teraz w mroku.
A teraz mijają pokój Barona.
Jak śmierć, z dusznym oddechem.
A teraz dotarli do jej komnaty.
And now Geraldine doth press down,
/ Align = "left" /
Christabel trymuje światło,
I sprawia, że znów jest jasno!»
The forlorn maiden drinks,
Wino z dzikiego kwiatu dla Geraldine.
Stojąc teraz w Dumie, wzywa swojego wybawcę.
"Mówi Christabel, niech tak będzie.
I tak jak uczyniła to lady bade.
Jej delikatne kończyny się rozbierają.,
I połóż się w jej uroku.»
And as she lay in wait,
Jej serce przyspieszy do nocy, na którą trzeba czekać.
A sinful view she keeps,
Jak szaty spadają do stóp Panny.
Wszystkie, które palą duszę.
Leżała obok tej ostatniej nagrody.
And in her words she doth told,
Jej więzień, w ramionach trzyma:
"W dotyku tego łona działa zaklęcie.
Który jest panem Twojej wypowiedzi, Christabel.
Dziś wiesz, a jutro nie poznasz.
Znamię mojego wstydu, pieczęć mojego smutku.»
... Sunrise…
Co to za zła noc?
Obudzić poranek w grzesznej błogości?
Jej spojrzenie rzuca się w oczy.
Bo świt nie odpoczywa, gdy grzechem upodobała się.
Ze łzami, jeśli jej matka jest blisko.
Anioł Obserwujący nie ma strachu.
Z jej śmierci zrodziła się jej pożądanie.
Być kochanym, zwróconym przez tego szlachetnego ojca.
But now upon the waking moans of dawn,
Jej magia wciąż tkwiła w moich ustach.
Niespokojny nastrój z wciągającym oddechem.
Bicie moje, bo trzęsie się pod moimi piersiami!
Mój ojciec jest miły i silny.
Piękno, które stoi przed jego szlachetną łaską.
Jej imię i Twarz Brzmi Znajomo.
Zagubiony przyjaciel zatrutymi słowami,
Tak dawno temu Kup teraz jego córkę tutaj.
Bard, którego namawiał, śpieszy się.
By naprawić słowa straconego czasu.
By szybko się poruszyć i zanieść wierszyk swojemu drogiemu, zagubionemu przyjacielowi.
Ale Bard czeka, by opowiedzieć mu historię, sen ostatniej nocy.
Gołąb z moim głosem, jak wąż na jego szyi.
I spuchła jej szyja, jakby spuchła jej.
Christabel ucieka z umierającego transu piękna,
Odzyskuje zmysły, zatrzymuje się i cicho się modli.
Nie ośmiela się dopuścić do panowania bezbożnych namiętności.
# As she Dot fall to the Barron ' s feet # ,
Więc przez oblicze ojca może być ocalona.
Tu, na zamku, płacze w gorzkiej udręce.
Jej sekrety przemijającej nocy, nie odważyła się zdradzić.
Słodka Chrstabel błaga ojca o wysłuchanie jej życzeń.
Na pieczęć jej utraconej matki, aby wysłać stworzenie.
Z powrotem do nocy, z której to przyszło.
"W sercu i mózgu Barona.
Jeśli myśli, takie jak te, miały jakikolwiek udział,
Spuchły tylko jego gniew i ból.
I tylko tam pracowałam.,
Jego serce było rozdarte z bólu i wściekłości.
Jego policzki drżały, jego oczy były dzikie.
Zhańbiony tak na starość:
Zhańbiony przez swoje jedyne dziecko.»
"I cała jego gościnność,
Za skrzywdzoną córkę jego przyjaciela.
Przez więcej niż kobiecą zazdrość,
Doprowadzony do haniebnego końca…
Przewrócił oko z surowym szacunkiem.,
Upon the gentle minstrel bard,
And said in tones abrupt, surere…
'Dlaczego Bracy! Włóczysz się tu!
Kazałem ci odejść! "The bard used,
I odwraca się od swojej słodkiej pokojówki,
Starszy rycerz, Sir Leoline,
Wyprowadził lady Geraldine!»