Niña Pastori — Pájaros de Barro tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Pájaros de Barro", wykonawca: Niña Pastori.
Tekst piosenki
Por si el tiempo me arrastra, a playas desiertas.
hoy cierro yo el libro de las horas muertas
hago pajaros de barro
hago pajaros de barro y los echo a volar…
Por si el tiempo me arrastra, a playas desiertas,
hoy rechazo la bajeza, del abandono y la pena,
ni una pagina en blanco más
siento el asombro de un transeunte solitario.
En los mapas me pierdo. por sus hojas navego
ahora sopla el viento,
cuando el mar quedo lejos hace tiempo.
Ya no subo la cuesta, que me lleva a tu casa
ya no duerme mi perro, junto a tu candela
en los vÃ(c)rtices del tiempo, anidan los sentimientos
por eso hago pájaros de barro que quieren volar
En los valles me pierdo, en las carreteras duermo,
ahora sopla el viento,
cuando el mar quedo lejos hace tiempo
Cuando no tengo barca, remos ni guitarra
cuando ya no canta el ruiseñor de la mañana
ahora sopla el viento, cuando el mar quedo lejos hace tiempo
en los valles me pierdo, en las carreteras duermo.
Manolo GarcÃa, Pájaros de Barro
Tłumaczenie tekstu piosenki
Na wypadek, gdyby czas przeciągnął mnie na opuszczone plaże.
dzisiaj zamykam księgę martwych godzin.
robię gliniane ptaki
robię gliniane ptaki i rzucam je do lotu.…
Na wypadek, gdyby czas ciągnął mnie na opustoszałe plaże.,
dzisiaj odrzucam podłość, lekceważenie i smutek.,
ani jednej pustej strony.
czuję zdumienie samotnego przechodnia.
Gubię się na kartach. po jego liściach pływam.
teraz wieje wiatr.,
kiedy morze już dawno minęło.
Już nie wspinam się po zboczu, które prowadzi mnie do Twojego domu.
mój pies już nie śpi obok Twojej kandeli.
w vÃ(c)rtices czasu gniazdują uczucia
dlatego robię brudnych facetów, którzy chcą latać.
W dolinach gubię się, na drogach śpię.,
teraz wieje wiatr.,
kiedy morze już dawno minęło.
Kiedy nie mam łodzi, wioseł ani gitary.
kiedy już nie śpiewa ruiseñor de la maã±ana
teraz wieje wiatr, gdy morze jest już za nami.
w dolinach gubię się, na drogach śpię.
Manolo Garchia, gliniane drzewa