Nocte Obducta — Unglücklich, Wer Die Wahrheit Erkannt tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Unglücklich, Wer Die Wahrheit Erkannt", wykonawca: Nocte Obducta.
Tekst piosenki
Morgentau — in Dunst gewebte Heiden
Ein Rinnsal meines Blutes benetzt das feuchte Gras
Dämmerung — steigt auf in klamme Weiten
Die matte Sonne nur ein schwaches Nebellicht, das mich vergaß
Der Welten Grenzen entsagend verschwindet in Nebeln der Horizont
Meinen Abschied willkommen heißend
Still und zeitlos Frieden umhüllend wabern Dunstschleier
Sich an mich schmiegend, mich in Grabesstille bettend
Kühl fällt sanfter Regen, um mich rein zu waschen von diesem Dasein
Von einem Leben, das nicht meines gewesen sein soll
Um blutig sich ins Erdreich zu ergießen
Auf diesem letzten Wege mich zu begleiten
Mich, der ich die Wahrheit erkannt, der ich dieser Welt ins Auge geblicktss
…und konnte mich schwach nur der Zeiten entsinnen
Da ich unwissend und glücklich war
Einsamkeit — in Schmerz getauchtes Wissen
Mein Blut tropft auf die Disteln, wo nur Schweigen mich umhüllt
Geborgenheit — den Pfaden jäh entrissen
Frieden ist, wo nichts ist, wo der Pfad ins Leere fällt
Tłumaczenie tekstu piosenki
Poranna rosa-wplecione w mrok poganie
Strużka mojej krwi zwilża mokrą trawę
Zmierzch-wznosi się w kły
Matowe Słońce to tylko słabe światło mgły, które sprawiło, że zapomniałem
Wyrzeczenie się granic światów znika we mgle horyzontu
Witając moje pożegnanie
Cichy i ponadczasowy świat otaczający Honeycomb Haze welon
Tuląc się do mnie, błagając mnie w ciszy grobowej
Chłodny pada delikatny deszcz, aby czysto umyć mnie od tego bytu
O życiu, które nie powinno być moje.
Aby krwawo wylać się na ziemię
Na tej ostatniej drodze, aby mi towarzyszyć
Mnie, któremu poznałem prawdę, której spojrzałem w oczy temu światu
...i może pamiętasz mnie tylko przez chwilę
Ponieważ byłem nieświadomy i szczęśliwy
Samotność-wiedza przesiąknięta bólem
Moja krew kapie na oset, gdzie tylko cisza mnie otacza
Bezpieczeństwo-wyrwane z torów
Świat jest tam, gdzie nie ma nic, gdzie ścieżka wpada w pustkę