Олег Митяев — Женщина с планеты Земля tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "Женщина с планеты Земля", wykonawca: Олег Митяев.
Tekst piosenki
Уговариваю сам себя поспать.
Повзрослеть за столько лет так и не смог,
Я от прочих умудрился лишь отстать.
Эта женщина земная не даёт
Мне надежды никакой, но между тем,
Если рядом я, она всегда поёт,
А исчезну — перестанет. А зачем?
И лето кружит семена
Сомлевших в полдень тополей.
И я всё маюсь, упуская времена,
И всё скучаю по планете по своей.
Покупаю снова астры у метро,
Как землянин рядовой среди землян,
А она уж приготовила пирог
Из каких-то ягод с солнечных полян.
Будем ужинать и пить поспевший квас,
А когда попросит спеть и я спою,
То заплачет, не сдержавшись в сотый раз,
Узнавая жизнь чужую и свою.
А лето кружит семена
Сомлевших в полдень тополей.
Уж я стараюсь привирать, да вот беда —
Не получается пока повеселей.
Всё про водку, да холодную, как снег,
Про пельмени, про пустяшный разговор,
Да про то, что сорок зим здесь на земле
Чью-то жизнь по дням таскаю я, как вор.
Я в столовых все салфетки исчеркал
Про унылую бескрайнюю езду.
Я бы плюнул, я давно уже устал
Да вернулся на далёкую звезду.
Но эта женщина одна
Мне не велит — всё дело в ней.
И бесконечно лето кружит семена
Сомлевших в полдень у дороги тополей.
Tłumaczenie tekstu piosenki
Namawiam się do snu.
Nie mogłem dorosnąć przez tyle lat,
Udało mi się tylko oderwać od reszty.
Ta ziemska kobieta nie daje
Nie mam nadziei, ale w międzyczasie,
Jeśli jestem w pobliżu, ona zawsze śpiewa,
Jeśli zniknę, przestanie. Dlaczego?
A lato krąży wokół nasion
W południe topole.
A ja ciągle tracę czas.,
Tęsknię za moją planetą.
Kupuję ponownie astry w metrze,
Jako ziemianin szeregowy wśród Ziemian,
A ona zrobiła ciasto.
Z niektórych jagód ze słonecznych polan.
Będziemy jeść i pić dojrzały kwas chlebowy,
A kiedy poprosi o zaśpiewanie, zaśpiewam.,
Wtedy płacze, nie powstrzymując się po raz setny,
Poznając czyjeś życie i swoje.
A lato krąży wokół nasion
W południe topole.
Staram się kłamać, ale to jest kłopot —
Nie mogę się zabawić.
Wszystko o wódce, tak zimno, jak śnieg,
O pierogi, o błahych rozmowach.,
Tak o tym, że czterdzieści zim jest tutaj na ziemi
Czyjeś życie ciągnę jak złodziej.
Zniknąłem wszystkie serwetki w stołówkach.
O ponurej, niekończącej się jeździe.
Splunąłbym, byłem już zmęczony.
Tak, wróciłem do odległej gwiazdy.
Ale ta kobieta jest sama.
Nie mówi mi, że chodzi o nią.
I bez końca lato krąży wokół nasion
W południe przy drodze topoli.