Pierangelo Bertoli — In Fondo tekst piosenki i tłumaczenie
Strona zawiera teksty i polskie tłumaczenie piosenki "In Fondo", wykonawca: Pierangelo Bertoli.
Tekst piosenki
Nei fragili pensieri appena nati Erode canta un’ode del macello
Milioni di discorsi non parlati, aborti mai usciti dal cervello
Nel sangue sparso dall’Inquisizione, nelle morali assurde del potere
Nella necessit della ragione, nel tormentato viaggio del sapere
Si nutrono le piante di chi stanco di aspettare
E il sole della rabbia prima o poi porta quei fiori allo sbocciare
E inoltre le visioni dei poeti molto al di l del muro dei valori
Nel magma arroventato dei pianeti, sopra la cecit di miti e umori
Nel centro degli stomaci affamati, nel cuore dei bisogni delle vele
In fondo a sacrifici innominati, laddove odio e amore stanno insieme
Si nutrono le piante di chi stanco di aspettare
E il sole della rabbia prima o poi porta quei fiori allo sbocciare
Tra i ruderi di Atlantide sommersa, nei corpi martoriati degli schiavi
Nel sogno di una nuova alba diversa, nei grandi esploratori senza navi
Tra i cantici potenti dell’ingegno e il misero strisciare dell’inganno
Tra mistiche figure senza regno che corrono e non sanno dove vanno
Si nutrono le piante di chi stanco di aspettare
E il sole della rabbia prima o poi porta quei fiori allo sbocciare.
Tłumaczenie tekstu piosenki
W delikatnych myślach noworodka Herod śpiewa odę rzeźni
Miliony niewypowiedzianych przemówień, poronień, które nigdy nie opuszczają mózgu
We krwi przelanej przez inkwizycję w absurdalnych obyczajach władzy
W potrzebie umysłu, w bolesnej podróży wiedzy
Żywią się roślinami tych, którzy są zmęczeni czekaniem
A słońce gniewu prędzej czy później przynosi te kwiaty, aby się rozkwitły
A poza tym wizje poetów daleko poza murem wartości
W rozżarzonej magmie Planet, nad cecytem mitów i nastrojów
W centrum głodnych żołądków, w centrum potrzeb żagli
Na dnie niezmierzonych ofiar, gdzie nienawiść i miłość stoją razem
Żywią się roślinami tych, którzy są zmęczeni czekaniem
A słońce gniewu prędzej czy później przynosi te kwiaty, aby się rozkwitły
Wśród ruin zatopionej Atlantydy, w pobitych ciałach niewolników
W śnie o nowym wschodzie słońca, wielkich zwiadowców bez statków
Między potężnymi pieśniami pomysłowości a żałosnym oszustwem
Wśród mistycznych postaci bez królestwa, które biegną i nie wiedzą, dokąd zmierzają
Żywią się roślinami tych, którzy są zmęczeni czekaniem
A słońce gniewu prędzej czy później prowadzi te kwiaty do rozkwitu.